Πρώτη διαπίστωση, απουσιάζει εμφανώς αυτό το pagan στοιχείο του πρώτου δίσκου που συναντούσαμε κυρίως σε κομμάτια τύπου "Obsidian Night" και "Equinox Suite", αλλά έχει έρθει ακόμα πιο μπροστά η φωνάρα της Jex, και τα κομμάτια είναι χτισμένα ώστε να την αναδικνύουν στο έπακρο. Έτσι, μπορεί να λείπει η "ψύχρα" που (μάλλον) έδινε ο Grim Jim, αλλά το πάνω χέρι έχει πάρει η "ζεστασιά" της φωνής της Jex που μας δίνει 2-3 καταπληκτικές στιγμές, όπως τα "The Places You Walk" και " Keep Your Weeds", ανάμεσα σε κάποια σαφώς κατώτερα κομμάτια. Συνολικά ένας δίσκος που δεν αντέχει σε σύγκριση με τον προκάτοχό του, αλλά διαθέτει κομματάρες και τιμιότητα.
