Om - Advaitic Songs (2012)

Ήταν αναμενόμενο πως η προσθήκη ενός τόσο πληθωρικού drummer όπως ο Emil Amos (Grails) θα άλλαζε το πρόσωπο των Om. Πόσο δε μάλλον η ενσωμάτωση του πολυπράγμωνα Robert Aiki Aubrey Lowe (aka Lichens, είχε συμμετάσχει και στο προηγούμενο άλμπουμ) στις ζωντανές εμφανίσεις της μπάντας την τελευταία τριετία. Μπορεί η μορφή του Ιωάννη του Βαπτιστή στο εξώφυλλο να συνεχίζει την παράδοση της ορθόδοξης αγιογραφίας στα εξώφυλλα του σχήματος από το "Pilgrimage" και πέρα, όμως εδώ έχουμε την ολοκλήρωση της μετάλλαξης που τα δύο "Cremation Ghat" στο "God is Good" άφηναν δειλά να εννοηθεί πως θα συνέβαινε. Οι σημερινοί Om είναι μια άλλη μπάντα πια, η οποία μπορεί να εξερευνά ακόμα τη Μέση Ανατολή, αλλά διαλέγει άλλες διαδρομές.
Από τη φωνητική mantra της (αγνώστων λοιπών στοιχείων) Kate Ramsey στο εισαγωγικό "Addis" μέχρι το ταξιδιάρικο κλείσιμο του "Haqq al-Yaqin", το -άλλοτε ηγετικής σημασίας- παραμορφωμένο μπάσο του Al Cisneros εμφανίζεται μόνο για ένα τετράλεπτο στο "State of No Return". Οι συνθέσεις βασίζονται σε μια πρωτόγνωρη για την μπάντα ποικιλία παραδοσιακών ανατολίτικων οργάνων, ήχων, ρυθμών και κλιμάκων και ένα -μάλλον αμήχανο- τσέλο της Jackie Perez Gratz (Giant Squid) να καλύπτει σχεδόν τα πάντα, αλλά να μεγαλουργεί στο "Haqq al-Yaqin". Ο Cisneros μένει κυρίως σε δεύτερο πλάνο, αλλά μόλις τελειώνει το επιβλητικό κάλεσμα του τελάλη για την προσευχή "Labbaika Allahuma Labbaik", groov-άρει χαρισματικά σε ένα έξοχο "Sinai".
Οι σημερινοί Om δεν είναι οι Om που γνωρίσαμε παλιά. Το "Advaitic Songs" ακούγεται περισσότερο σαν ένας "Grails" δίσκος, παρά σαν ένας "Om" δίσκος. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό γιατί αφ'ενός το τελευταίο Grails ήταν απογοητευτικό και ο Amos επανορθώνει εδώ, και αφ'ετέρου είναι πολύ κοντινό το παράδειγμα του (άλλοτε συνοδοιπόρου το Cisneros) Matt Pike που έχει εγκλωβίσει τον ήχο των High on Fire σε μια μανιέρα με στενάχωρα αποτελέσματα. Το "Advaitic Songs" είναι ένα τολμηρό βήμα για τους Om και ένα πολύ καλό άλμπουμ. Αλλά στο τέλος της μέρας, αποφάσισα ότι η καρδιά μου έχει περισσότερο χώρο για εκείνους τους μονολιθικούς Om των Cisneros/Hakius παρά για τους σημερινούς...

Tephra - Tempel (2011)

To προηγούμενό τους ήταν καλό, αλλά θύμιζε έντονα Cult of Luna (οι οποίοι με τη σειρά τους θυμίζουν έντονα Isis). 4 χρόνια μετά, οι γερμανοί Tephra επιστρέφουν με νέο άλμπουμ και -επιτέλους- τάσεις διαφοροποίησης. Οι Tephra στο ενδιάμεσο άκουσαν πολλά πράματα και τα ρίχνουν στη μουσική τους. Άκουσαν Kylesa, άκουσαν the Ocean, άκουσαν νεοψυχεδέλειες, άκουσαν και Grails (όπως φαίνεται από το εξώφυλλο και τη γενικότερη "έθνικ" αισθητική). Μη φανταστείτε βέβαια ότι μπορούν να σταθούν απέναντι στις επιρροές τους, δεν είναι ούτε τόσο εκλεπτυσμένοι όσο οι Grails, ούτε τόσοι πολλοί όσοι οι Ocean, όμως το εγχείρημα είναι τίμιο, έχει προοπτικές να αναπτυχθεί σε κάτι προσωπικό και δίνει και κομματάρες σαν το ομώνυμο έπος που κλείνει το δίσκο.
Πολύ καλό άλμπουμ.

Grails - "Deep Politics" (2011)

Αυτό το δίσκο τον περίμενα με ανυπομονησία. Τους Grails τους έχω ψηλά και μαζί με τους Shora ειναι οι αγαπημένες μου instrumental μπάντες για τα 00ς. Ειδικά η τριάδα δίσκων "Burning off impurities", "Take Refuge" και "Doomsayers holiday" είναι ασύλληπτη. Το περσινό ΕΡ "Black Tar Prophecies IV" φανέρωνε μια διαφορετική κατεύθυνση, αλλά δεν έδωσα ιδιαίτερη βάση, μιας και επρόκειτο για ένα limited picture EP με μόλις δυο ολοκληρωμένα κομμάτια, αλλά δυστυχώς σηματοδοτούσε την τρίτη περίοδο των Grails κατά πως φαίνεται στο νέο άλμπουμ.
Η μουσική τους πλέον είναι πιο loungey, πιο περιβλητική και λιγότερο περιπετειώδης, δυστυχώς και λιγότερο ενδιαφέρουσα. Όπως πάντα υπάρχουν επιρροές από διάφορες μουσικές του κόσμου, αλλά δεν υπάρχουν πια τα διονυσιακά jammings, και ο δίσκος κυλάει υπερβολικά ομαλά, στα όρια της βαρεμάρας.
Φωτεινή εξαίρεση το δεκάλεπτο "I led three lives" και κάποια διάσπαρτα σημεία στο ομώνυμο και στο "Almost grew my hair", γενικά το δεύτερο μισό του δίσκου διασώζεται κάπως. Εντύπωση μου προκάλεσε το πώς ένας τόσο σπουδαίος ντράμερ σαν τον Emil Amos (αφού έκανε άνω-κάτω τους μονολιθικούς ΟΜ με το φινετσάτο παίξιμό του) εδώ ακούγεται ως επί το πλείστον άνευρος και ακίνδυνος.
Δυστυχώς αυτή είναι η πρώτη μεγάλη πατάτα της χρονιάς.