Lord Mantis - Death Mask (2014)

Δύο χρόνια μετά το πολύ δυνατό εκείνο "Pervertor", οι Lord Mantis επιστρέφουν, αυτή τη φορά θυμίζοντας περισσότερο κανονική μπάντα παρά project (η πρόσφατη διάλυση των Nachtmystium ίσως έπαιξε κάποιο ρόλο σε αυτό).
Κρατώντας την blackened sludge βάση του ήχου τους (με κυριότερο σημείο αναφοράς τους Celtic Frost/Triptykon) επενδύουν περισσότερο στα φανταστικά βιτριολικά φωνητικά του Charlie Fell, και δίνουν ένα διακριτικό, αλλά ουσιώδες industrial touch στο background (το κλείσιμο του "Possession Prayer" μου έφερε αμυδρά στο νου τους Αυστραλούς Halo) αυξάνωντας τις συναισθηματικές εντάσεις. Το σημαντικότερο όμως, είναι ότι εδώ υπάρχει το καλύτερο υλικό που έχει συνθέσει το σχήμα, επτά μεγαλειώση κομμάτια, καλοδουλεμένα μέχρι την τελευταία τους λεπτομέρεια, με την μπάντα να τα καταφέρνει εξίσου καταπληκτικά, τόσο στα sludge riffs-αμόνια, όσο και στα black metal σαρώματα. Και, το δεκάλεπτο "Three Crosses" που κλείνει το δίσκο, είναι ένα από τα εντονότερα κομμάτια που άκουσα τελευταία.
Καταπληκτικός δίσκος. Άμα δεν συνοδευόταν κι από ένα τόσο κακό εξώφυλλο, όλα θα ήταν τέλεια.

Lord Mantis νέα κομμάτια streaming

Δύο χρόνια έχουν περάσει από εκείνο το υπέροχο "Pervertor" και οι Lord Mantis επιστρέφουν. Το "Death Mask" θα κυκλοφορήσει στις 29 Απρίλη από την Profound Lore και παρακάτω ακούμε δύο blackened sludge κομματάρες.

Triptykon - Melana Chasmata (2014)

Tους Triptykon τους ξέρετε, όλοι ξέρετε τι παίζει μ'αυτούς, όλοι ξέρετε ποιός είναι ο mainman τους και πόσα έχει προσφέρει στο ακραίο metal (και όχι μόνο). Πιθανότατα μάλιστα, να έχετε ήδη ακούσει το δίσκο (ή και όχι). Αυτή δεν είναι μια "δισκοκριτική". Είναι κάποιες σκόρπιες σκέψεις ενός οπαδού του έργου του Thomas Gabriel Fischer.
Νέος δίσκος Triptykon λοιπόν. Φτάνει τα επίπεδα του "Monotheist" των Celtic Frost; Η απάντηση είναι "κατηγορηματικά όχι". Για τον γράφοντα, το "Monotheist" αποτελεί ασυζητητί την κορυφαία στιγμή του metal για τα 00s, και οι Triptykon ακολουθούν τη σκιά του, με την απουσία του Martin Ain να παραμένει όμως εμφανής.
Νέος δίσκος Triptykon. Σε τι διαφέρει από τον προηγούμενο; Η απάντηση είναι "σε ελάχιστα". Το "Eparistera Daimones" ήταν ένα πάρα πολύ ωραίο Monotheist spin-off, και το ίδιο είναι και το "Melana Chasmata".
Kαι κάπου εδώ αρχίζουν οι ενστάσεις μου. Από το συνδυασμό "τίτλος στα ελληνικά - εξώφυλλο H.R. Giger" που υπήρχε και στο προηγούμενο (σαφής παραπομπή στο "To Mega Therion" του 1985), από την υποδειγματική αλλά πανομοιότυπη (με το προηγούμενο και το "Monotheist") παραγωγή, από το στήσιμο των κομματιών, τις ηχητικές πατέντες, τα πάντα είναι οικεία, τα πάντα είναι γνώριμα. Το σκότος είναι απύθμενο, αλλά όχι απρόσιτο, πια.
Μην παρεξηγηθώ, ο δίσκος είναι πολύ καλός, όπως ήταν και ο προηγούμενος, αλλά από τον Warrior έχω μάθει να περιμένω την έκπληξη, το σοκ, την ανατροπή, και εδώ τον βλέπω να φλερτάρει επικίνδυνα με τον δεινοσαυρισμό. Αναγνωρίζω ότι ο ίδιος είναι ευχαριστημένος με το blackened doom ύφος (τι να λέμε τώρα, ο άνθρωπος δημιούργησε νέα σκηνή στα γεράματα) των τριών τελευταίων δίσκων του και νιώθει ότι εκφράζεται άνετα μέσα σ'αυτό, αλλά εμένα θα μου επιτρέψετε να δηλώνω ελαφρώς απογοητευμένος και να πάω να ξεθάψω Apollyon Sun...

Culted - Oblique to All Paths (2014)

Πάνε σχεδόν πέντε χρόνια από εκείνο το συμπαθητικό "Below the Thunders of the Upper Deep" ντεμπούτο. Η Relapse δείχνει να πιστεύει αρκετά στις δυνατότητες των Culted, και αυτό φαίνεται από το κάμποσο (διαδικτυακό κυρίως) promotion που έχει πέσει πάνω στην κυκλοφορία του "Oblique to All Paths". Ο blackened doom χαρακτήρας τους παραμένει σταθερός, με την "Monotheist" ηχητική βάση να λοξοκοιτάζει είτε προς Asunder, είτε προς Godflesh, είτε προς ένα κλινικό black metal ύφος.  Και όλα αυτά απλωμένα σαδιστικά σε ένα άλμπουμ που η διάρκειά του εκτείνεται πέραν της μίας ώρας.
Η παραγωγή είναι σεμιναριακή, δίνοντας έναν ακόμα πιο σκοτεινό και τελετουργικό τόνο, αναδεικνύωντας έξυπνα τις sample "πλάτες", και κάνοντας τις eerie αρμονικές ακόμα πιο απόκοσμες. Οπότε; Δισκάρα; Όχι.
Αυτό που λείπει είναι μια μπάντα που θα στίψει τα κεφάλια της στο προβάδικο για να βγάλει αυτό το σκότος από μέσα της και να καταθέσει την ψυχή της στο δίσκο. Tα τέσσερα μέλη των Culted δεν έχουν βρεθεί ποτέ στον ίδιο χώρο (ζουν σε διαφορετικές χώρες και ηπείρους), και παρότι έχουν ανταλλάξει κάποιες καλές ιδέες μέσω e-mail, μετά την τρίτη ακρόαση ο δίσκος απογυμνώνεται. Κάτω από τα λούσα της -καταπληκτικής, το ξαναλέω- παραγωγής, έχουμε έναν άψυχο doom δίσκο, έναν κλασικό "δίσκο με σημεία", ένα ξεκάθαρα στουντιακό κατασκεύασμα με πολλά κοινότοιπα riffs και άχρωμα grim φωνητικά. Και επειδή στο metal γενικά δεν υπάρχουν οι guru παραγωγοί της electronica που μπορούν να πάρουν δέκα σκόρπια θέματα και να σου βγάλουν αριστούργημα, αλλά χρειάζεται μια μπάντα να ιδρώσει, το "Obique to All Paths" είναι καταδικασμένο.

Culted - Illuminati (streaming)

Δεν ξέρω πόσοι θυμάστε το συμπαθητικό εκείνο ντεμπούτο των Culted από το 2009, πάντως η μπάντα ετοιμάζει το διάδοχό του, με τίτλο 'Oblique to all paths" και ημερομηνία κυκλοφορίας τις 17 Ιονουαρίου 2014, πάντα από τη Relapse.
Πρώτο δείγμα το 'Illuminati" που, παρά τον μάλλον flat ήχο, με δύο ακροάσεις τελικά με έπεισε.

Deviated Instinct / Summon the Crows - Split 7" (2012)

Η επαναδραστηριοποίηση των crust/death metal ηρώων Deviated Instinct μέσα στη χρονιά που μας πέρασε, άφησε δύο κυκλοφορίες ως πρώτα δείγματα γραφής της νέας εποχής της θρυλικής μπάντας. Το ΕΡ "Liberty Crawls to the Sanctuary of Slaves", και αυτό εδώ το split 7".  Οποιαδήποτε "κρυφή ελπίδα" περί επιστροφής στον punk ήχο των mid-80s σβήνει πλέον οριστικά, η μπάντα ακούγεται ξανά πρώτα απ'όλα death metal. Μπορεί το αποκαλυπτικό vibe να είναι αυτό ακριβώς που λατρεύουμε στο crust, η μεθοδολογία όμως είναι -όπως και στα τέλη των 90ς- death metal. Με mid tempo ταχύτητες και σαφείς ενδείξεις ότι, παρά την πολύχρονη απουσία τους, οι Deviated Instinct είναι ενήμεροι για το τι συνέβη στο ενδιάμεσο. Δεν μπορώ να πω ότι το "End Times" που συναντάμε εδώ, ή οι boltthrower-ισμοί του ΕΡ μπορούν να εκτοπίσουν απ'την καρδιά μου κυκλοφορίες του παρελθόντος όπως το "Nailed", σίγουρα όμως οι Deviated Instinct έχουν ακόμα κάτι να πουν και περιμένω περισσότερα.
Οι Summon the Crows από την άλλη, κάνουν την έκπληξη. Μπορεί να παίζουν αυτό ακριβώς το black-core (sic)  ύφος που προωθεί αβέρτα -κυρίως- η Southern Lord τα τελευταία χρόνια, μπορεί το "One More for the Gallows" του 2011 να μου'χε φανεί βαρετό, αλλά αυτά εδώ τα δύο κομμάτια βγάζουν ένταση, οργή και σκότος, έχουν καταπληκτικά old-school riffs και εν τέλει ακούγονται ακριβώς όπως πρέπει να είναι το ύφος στο οποίο κινούνται.
Δεν γνωρίζω αν το συγκεκριμένο 7" βρίσκεται ακόμα, καθώς η Nakkeskudd Plater που το κυκλοφόρησε (όπως και το άλλο περσινό ΕΡ των Deviated Instinct) σταμάτησε τη λειτουργία της λίγο μετά την κυκλοφορία του split.

Atriarch news και νέο κομμάτι streaming

Ένα χρόνο μετά τον σχετικό θόρυβο που προκάλεσε στα βάθη του underground το ντεμπούτο των Atriarch από το Oregon, η -πάντα μέσα στα πράγματα- Profound Lore τους τσίμπησε και ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει το δεύτερο δίσκο τους, “Ritual Of Passing” στις 30 Οκτωβρίου. Tracklisting:

1. Parasite
2. Prayer
3. Altars
4. Altruist
5. Offerings
6. Cursed
7. Outro (Lucifer speaks with Death

Εξώφυλλο:

 To "Altars" το ακούμε παρακάτω:

Essenz - Mundus Numen (2012)

Αντιπαρερχόμενος τον μάλλον χαζό όρο "Occult Metal" που δίνει το δελτίο τύπου της εταιρίας τους, να πω πως αυτή εδώ είναι η πρώτη μου επαφή με τους Βερολινέζους Essenz παρότι έχουν κάποιες ακόμα κυκλοφορίες και γενικά σαν όνομα τους είχα ακουστά καιρό τώρα.
Ο ήχος τους μπορεί να χαρακτηριστεί μάλλον ως blackened doom, ένα υβρίδιο που μέχρι στιγμής έχει μείνει αρκετά underground, σε λημέρια που τριγυρνάνε τέρατα όπως οι Ruins of Beverast.
Ακούγωντας το άλμπουμ, καταλαβαίνεις πως η μπάντα γνωρίζει τι κάνει, κατέχει τα μικρά μυστικά των ιδιωμάτων που προσπαθεί να γεφυρώσει, και δίνει και κάποιες πραγματικά ισχυρές στιγμές, είτε αυτές είναι το Sleep-ικό εναρκτήριο riff, είτε κάποια δυνατά black metal σαρώματα, είτε το απόλυτο highlight του δίσκου, η θλιμένη ακουστική κιθάρα πάνω σε παχιά στρώματα drone θορύβου στο "Observing Spectres - Schizophrenia".
Παρόλα αυτά, το άλμπουμ μου άφησε την ίδια περίπου αίσθηση που μου άφησαν τα περισσότερα blackened doom ή blackened sludge άλμπουμς που έτυχε να τσεκάρω τους τελευταίους μήνες. Η αίσθηση δηλαδή ότι παίζω ανάμεσα σε δυο ραδιοφωνικούς σταθμούς, όπου ο ένας παίζει black metal και ο άλλος doom. Πρόβλημα οικονομίας στη σύνθεση; Ομοιογένειας; Όπως και να'χει ένα δίσκος που -πέρα του drone κομματιού που ανέφερα παραπάνω- βαρέθηκα γρήγορα. Το τελευταίο άλμπουμ των Lord Mantis μάλλον μου φτάνει για φέτος σ'αυτό τον ήχο.

Aldebaran - Embracing The Lightless Depths (2012)

Παρότι το funeral doom το βρίσκω τέρμα βαρετό, οι Aldebaran έχουν εξελιχθεί σε μια από τις αγαπημένες μου μπάντες. Ίσως το γεγονός ότι είναι περισσότερο "blackened" παρά "funeral", ίσως κάποια sludge στοιχεία στον ήχο, ίσως οι σχέσεις με the Howling Wind, δεν ξέρω.
Το δεύτερό τους άλμπουμ περιέχει κατ'ουσίαν δύο σχεδόν ημίωρες συνθέσεις, συνοδευόμενες από τρία ιντερλούδια ("occultations")   και συνεχίζει το δρόμο που άνοιξε το περσινό "Buried Beneath Aeons" ΕΡ: Πιο ποικιλόμορφες συνθέσεις σε σχέση με το (τρομερό) μονολιθικό ντεμπούτο, διάθεση για μεγαλύτερο άπλωμα στις διάρκειες, συμπαντικό προκατακλυσμιαίο vibe. Δε χωράνε πολλές περιγραφές εδώ, δίσκος που θα ανταμείψει τους υπομονετικούς.

Void Forger - Ruined demo (2012)

Δεν είμαι από τους πρωτοντεμάκηδες, γενικά τα βαριέμαι τα demos. Θεωρώ πως μια μπάντα δείχνει την πραγματική της αξία μόνο σε δίσκο. Οπότε σπάνια κάποιο demo θα τραβήξει την προσοχή μου. Και δεν ξέρω πόσοι μπορεί να  μην αδιαφορήσουν στη θέα του πρώτου demo μιας πρωτοεμφανιζόμενης μπάντας από τη Ρουμανία, όπως είναι οι συμπαθείς Void Forger.
Παρόλα αυτά, το demo αυτό όχι μόνο με τράβηξε, αλλά με έχει κρατήσει κάμποσες μέρες τώρα (και ΟΧΙ αγαπητέ κακεντρεχή, δεν ευθύνεται γι αυτό η ομορφούλα κοπελιά στο μπάσο, αμέσως!). Ο λόγος είναι ότι συμπυκνώνει σε τρεις συνθέσεις αρκετές από τις αγαπημένες μου μουσικές. Μια doom/death βάση με ευθείς αναφοές σε Winter και κατ'επέκταση Celtic Frost, sludge βούρκος, crust ξεσπάσματα και eerie black metal κιθαριστικά μέρη, δοσμένα σε σωστές αναλογίες με πάθος και μεράκι. Το demo διατίθεται free από τους ίδιους στο http://voidforger.bandcamp.com

Lord Mantis - Pervertor (2012)

Αυτό εδώ το τσέκαρα λόγω του εξωφύλλου του Justin Bartlett o oποίος τείνει να γίνει ο Chris Moyen της εποχής μας. Ιδιαίτερη αντιχριστιανική αισθητική, προσωπικότατο αναγνωρίσημο στυλ, ποιότητα στις συνεργασίες του, όλα αυτά οδηγούν στο να κυνηγάω σχεδόν φετιχιστικά τις πολλές (βλ. Dragged Into Sunlight, Trap Them, Locrian, Garden of Worm και τους πατρινούς Bohemian Grove μεταξύ πολλών άλλων) κυκλοφορίες που σφραγίζει με την Τέχνη του.
Οι Lord Mantis από το Σικάγο δεν είναι κανονικό σχήμα, αλλά πρόκειται για project πρώην/νυν μελών των Avichi (σημαντική νεότερη blackmetal μπάντα, να τσεκαριστούν), Nachtmystium και Indian (άλλη μια sludge κυκλφοορία που έχασα πέρσι, θα τσεκαριστούν) και αυτό είναι το δεύτερό τους άλμπουμ. Κατά βάση ο ήχος τους είναι ένα sludge/death metal υβρίδιο, με έντονο το black metal στοιχείο, πειστικές ατμόσφαιρες και τρομερά βιτριολικά φωνητικά από τον Charlie Fell. Δεν θα το χαρακτήριζα εύκολα black metal, αλλά το feeling είναι 100% μαύρο. Δίσκος-αντίστοιχη περίπτωση με το τελευταίο Withered, εμφανίστηκε από το πουθενά και με σκλάβωσε με την ποικιλία και την ατμόσφαιρά του, παρά τη μικρή κοιλίτσα σε 2ο και 3ο κομμάτι. Από το "Levia" (κομματάρα) και μετά απογειώνεται. Streaming ολόκληρο στο cvltnation

Atriarch news και νέο κομμάτι streaming

photo: Justin Murphy

Το "Forever the End" των πιτσιρικάδων από το Oregon Atriarch απέσπασε θετική ανταπόκριση και η μπάντα ετοιμάζει το νέο της βήμα, ένα split-LP με τους Alaric από την cult εταιρία 20 Buck Spin (που είχε βγάλει και το δίσκο τους σε βινύλιο) που θα κυκλοφορήσει στις 17 Απριλίου. Εξώφυλλο από τον Bryan Proteu:

Tracklisting:

Πλευρά A:
1. Memory Assault (Alaric)
2. So Far Down (Alaric)
3. Weep (Alaric)

Πλευρά B:
4. Oblivion (Atriarch)
5. Offerings (Atriarch)

Ένα κομμάτι από κάθε μπάντα είναι διαθέσιμο για streaming εδώ:

Fukpig - 3 (2012)

Εκεί που οι Anaal Nathrakh με έχουν απογοητεύσει οικτρά με την πρόσφατη καθοδική πορεία τους, έρχεται αυτό εδώ από το κάτι_σαν_alter_ego τους (ουσιαστικά όλη η touring συνθεση των ΑΝ χωρίς τον Dave Hunt), τους Fukpig να μας θυμίσει γιατί ο Mick Kenney συγκαταλέγεται στους Μεγάλους. Το grindcore των Fukpig εδώ είναι μπολιασμένο αρκετά d-beat/crust στοιχεία, αλλά και με μια blackmetal σαπίλα με κάποια επικά πλήκτρα στο background.
Ξεκινώντας από τα αρνητικά, το άλμπουμ έχει ψεγάδια. Τα τύμπανα είναι υπερτριγκαρισμένα και η φωνή είναι τελείως flat και θυμίζει gremlin. ΟΚ, τελειώσαμε με τα κακά, πάμε στα ωραία. Το άλμπουμ βγάζει μια γνήσια αρρώστεια, σαν αυτή που έβγαζε ο Kenney στις μεγάλες στιγμές των Anaal Nathrakh. Τα blackmetal στοιχεία και τα πλήκτρα δίνουν πόντους επιβλητικότητας πάνω από τα crust/grind σαρώματα και κομμάτια σας το "Democracy Reset" και "Fascist Moron" θα μπορούσαν να γίνουν underground ...hits με λίγη καλή θέληση.

Nux Vomica - Embrace the Cycles EP (2011)

Τους Nux Vomica από το Oregon δεν τους είχα και σε μεγάλη εκτίμηση κρίνοντας από το άλμπουμ "Asleep in the Ashes" του 2009 (δεν έχω ακούσει το πρώτο τους). Παρά τα πολλά blackmetal και sludge στοιχεία που μπαστάρδευαν στο crust τους, έβρισκα αδικαιολόγητες τις μεγάλες διάρκειες των κομματιών και εντελώς cheesy τα πολλά μελωδικά leads τους, κατατάσσοντάς τους στο μυαλό μου στην ίδια κατηγορία με σχήματα όπως οι Fall of Efrafa (που επίσης θεωρώ πολύ κακό για το τίποτα).
Το νέο ΕΡ τους όμως είναι μια αποκάλυψη, καθώς εδώ ακούγονται πραγματικά έντονοι, έχουν συμμαζέψει τις διάρκειες κοντά στο πεντάλεπτο, τα black στοιχεία δίνουν πόντους επιβλητικότητας και παρά τα έντονα μελωδικά στοιχεία στο "the Two", δεν ακούγονται τόσο μελό πια, αντίθετα με πόρωσαν άσχημα.
Καταπληκτική κυκλοφορία. Από δω και πέρα θα περιμένω πολλά από αυτούς.

Fleshpress - Acid Mouth Strangulation (2011)

Οι φινλανδοί Fleshpress είναι οι Deathspell Omega του sludge. Πέρα από το προφανές, δηλαδή τη συμμετοχή του Mikko Aspa και στα δύο σχήματα, μοιράζονται και μια παράλληλη μουσική διαδρομή, με κοινό σημείο αναφοράς το έτος 2004. Την ίδια χρονιά που οι DsO άφησαν πίσω τους το κοινότυπο black metal τους ανοίγοντας νέους ορίζοντες με το "Si Monvmentum...", οι Fleshpress παρατούσαν το τίμιο αλλά βαρετό stoner-o-sludge των "Dilemmantrauma" και "Fleshpress", για να εξελιχθούν στο occult/psychedelic κτήνος των " Wörm Dirges" και "The Art of Losing All", ενώ το πελώριο "Pillars" του 2007 ήρθε να τους καθιερώσει στην ελίτ του ευρωπαϊκού sludge.
Το νέο άλμπουμ τους βρίσκει να συνεχίζουν τις αναζητήσεις τους. Θα μπορούσα να πω πως εγκαινιάζει τη νέα, τρίτη περίοδό τους. Τα τελευταία κατάλοιπα του stoner παρελθόντος ξεπλύθηκαν στο "No Return" EP πέρσι (οκ υπάρχει ακόμα ένα κάτι_σαν_stoner_riff στο εισαγωγικό "Glass Trails") και πλέον η μπάντα κινείται σε προοδευτικούς doom δρόμους, ενώ απουσιάζουν δύο άλλα χαρακτηριστικά του πρόσφατου ήχου τους, δηλαδή οι Neurosis επιρροές και οι έντονες ψυχεδέλειες (βλ. π.χ. το "Omega Monolith" στο "Pillars"). Τα στοιχεία από Deathspell Omega είναι εμφανή σε κάποια σημεία στις κιθάρες και στις ατμόσφαιρες αλλά αυτό είναι λογικό ότι θα συνέβαινε. To άλμπουμ χωρίζεται σε τρία μέρη/κομμάτια, αλλά καλό είναι να αντιμετωπιστεί ως ενιαία ολότητα. Οι Fleshpress εδώ πιάνουν την ουσία του χαρακτήρα τους και τον τραβάνε στα άκρα. Θέματα επαναλαμβάνονται και ξεχειλώνωνται σε διάρκεια, η μουσική είναι κάτι έρπον, ατμοσφαιρικό και αόριστο. Τα -λίγα- σημεία που οι ταχύτητες ανεβαίνουν λειτουργούν λυτρωτικά.
Αυτός είναι ο πιο ατμοσφαιρικός και δύσκολος δίσκος των Fleshpress. Τολμώ να πω πως πλησιάζει στη συνθετική αντίληψη το τελευταίο Unearthly Trance. Θέλει πολλές ακροάσεις για να μπεις στην ατμόσφαιρά του και να τον νιώσεις. Αλλά όταν γίνει αυτό, θα βρεθείς μπροστά σε ένα πραγματικό κομψοτέχνημα, από μία από τις κορυφαίες μπάντες της ηπείρου μας.

Fleshpress - Copper Eye (Νέο κομμάτι streaming)

Τέσσερα χρόνια μετά το έπος "Pillars" και ενώ είχαν μεσολαβήσει 2 ΕΡ πέρυσι, η αναμονή παίρνει τέλος. Το νέο άλμπουμ των θεών του ευρωπαϊκού sludge Fleshpress θα κυκλοφορήσει στις 26 Οκτωβρίου με τίτλο "Acid Mouth Strangulation" από τη Svart (preorder εδώ). To "Copper Eye" είναι το πρώτο δείγμα και παίζει streaming εδώ.
  Fleshpress: Copper Eye by Svart Records
Εξώφυλλο:

Atriarch - Forever the End (2011)

Το τελευταίο διάστημα τον χρόνο μου μονοπωλεί -φυσικά- το νέο των Corrupted και θα το μονοπωλεί για καιρό ακόμα οπότε έχω αφήσει αρκετά πίσω τις υπόλοιπες κυκλοφορίες. Παρόλα αυτά πρόλαβα και ξέκοψα αρκετό χρόνο για αυτό εδώ.
Οι Atriarch είναι από το Oregon και τα μέλη τους έχουν μια μικρή προϋπηρεσία σε άλλες μπάντες -με γνωστότερη τους Graves at Sea- και κινούνται στο ασαφές πεδίο του blackened doom. Μέσα από 4 μακροσκελείς συνθέσεις φανερώνουν ένα εύρος επιρροών όμως που περιλαμβάνει funeral doom, death rock, black metal, πολύ καλά και ουσιώδη κομμάτια, ενώ στο "Fracture" εγώ βρήκα και κάτι από Unearthly Trance του τελευταίου άλμπουμ.
Πολύ ελπιδοφόρο ντεμπούτο.

Culted - Below the Thunders of the Upper Deep (2009)

Καναδοί.
Στη Relapse.
Για κάποιους αυτό είναι αρκετό. Περσινό ντεμπούτο, έχουν κι ένα (χωρίς λόγο ύπαρξης)  ΕΡ φετινό. Δηλώνουν "Blackened Psychedelic Doom". Κατά βάση παίζουν ένα κατάμαυρο uber-doom σάπιο πράμα, κάπως κοντινό σε Aldebaran και -φυσικά- 00s Celtic Frost και έχουν μια σιχαμερή ξεραϊλα στον ήχο σαν να πατάς νεκρά τζιτζίκια πάνω σε ξερόχορτα. Τους λείπει η συμπαγής συμπαντικότητα, αλλά έχουν την κομματάρα "Gunburn"

Unearthly Trance.

Για τον γράφοντα, οι νεοϋορκέζοι Unearthly Trance είναι η σπουδαιότερη sludge/extreme doom μπάντα των 00s. Ακολουθεί μια παρουσίαση της ως τώρα πορέιας τους χωρισμένη σε ενότητες.

Δημιουργήθηκαν το 2000 από μέλη των (φανταστικών) blackmetallers Thralldom και ξεκίνησαν ως side-project. Στην πορεία έγιναν πρώτη προτεραιότητα και full μπάντα (με περιοδείες κλπ.).