Τι έχουμε εδώ λοιπόν; Κατ'αρχήν, ένα άλμπουμ μικρό σε διάρκεια, και αυτό είναι καλό, μιας και δεν υπάρχει περίπτωση να σε κουράσει. Από κει και πέρα, μια χούφτα νέα κομμάτια Saint Vitus, στο γνωστό αρχετυπικό doom ύφος τους και τη χαρακτηριστική φωνή του Wino, με κορυφαίο κατά τη γνώμη μου, το "Waste No Time".
Πέρα όμως από τη δοκιμασμένη συνταγή και το εγγυημένο αποτέλεσμα, συνεχώς στριφογυρνάει στο μυαλό μου η σκέψη ότι αυτό εδώ είναι άλλο ένα τυπικό reunion metal album. Ξέρεις, αυτό ακριβώς που ένιωσα όταν άκουσα το άλμπουμ επιστροφής των Destruction, των Obituary και τόσων άλλων ηρώων του παρελθόντος. Η γεύση ενός καλοσερβιρισμένου ξαναζεσταμένου φαγητού. Και δυστυχώς, η γεύση είναι αυτή που μένει...
