Switchblade, Omega Monolith, 21.2.2013, Six D.O.G.S., Αθήνα

Όχι ότι περίμενα και καμιά λαοθάλασσα, αλλά όπως και να'χει, αυτά τα με-το-ζόρι-40 άτομα που δώσανε το παρών στο συγκεκριμένο event ήταν μια απογοήτευση. Παρότι οι σουηδοί Switchblade δεν ήταν ποτέ η αγαπημένη μου μπάντα, τα events του συγκεκριμένου ύφους είναι σπάνια, οπότε δεν μπορούσα να λείπω από την πρώτη εν Ελλάδι εμφάνιση μιας ιστορικής ευρωπαϊκής sludge/drone μπάντας.

Opium Warlords - We Meditate Under the Pussy in the Sky (2012)

Eίναι πολλοί που θεωρούν τον Sami Albert Hynninen (aka Albert Witchfinder) ως την κορυφαία μορφή/φωνή του doom metal των 00s, κυριως φυσικά λόγω του λαμπρού του έργου με τους Reverend Bizarre. Λιγότεροι έχουν ασχοληθεί με τα υπόλοιπα σχήματα που έχει συμμετάσχει (π.χ. οι διαβασμένοι blackmetallers σκίζουν τα ρούχα τους για τις ηχογραφήσεις των Armanenschaft).
Η δεύτερη δουλειά του προσωπικού του σχήματος Opium Warlords έρχεται τρία χρόνια μετά από εκείνο το πανίσχυρο "Live at Colonia Dignidad" (που μόνο live δεν ήταν), και τον εμφανίζει ελαφρώς αλλαγμένο. Μικρότερη/ες διάρκεια/ες, σταθερά πειραματική drone/doom βάση, λοξοκοιτάσματα προς το black metal, ποικίλοι πειραματισμοί, αλλά απουσιάζει η στιβαρή συνοχή του πρώτου δίσκου. Σε σημεία ένιωσα κάτι αντίστοιχο με την περίπτωση των Isengard, που, παρά την πηγιαία έμπνευση και το (α)σαφές πειραματικό πλαίσιο, κάπου δεν είσαι σίγουρος αν αυτό που ακούς είναι δημιουργημένο με σοβαρότητα ή όχι. Το αρρωστημένο artwork περιπλέκει ακόμα περισσότερο την κατάσταση.
Όσοι αγνοήσουν τις υπαρξιακές ανησυχίες της από πάνω παραγράφου, θα γευτούν έναν αρρωστημένο προοδευτικό doom δίσκο. Εγώ θα προτιμήσω το ντεμπούτο του(ς).

Wreck and Reference - No Youth (2012)

Εδώ και δύο χρόνια περίπου (πόσος καιρός πάει από τη διάλυση των Red Harvest; Κάπου τόσος τεσπά) έχω χωνέψει πως το αγαπημένο μου και άλλοτε κραταιό ιδίωμα που λέγαμε industrial metal έχει κηδευτεί για τα καλά και περιμένουμε κάνα project του Broadrick ή του Lamont να ξεχαρμανιάσουμε. Όλα αυτά μέχρι το τελευταίο δεκαήμερο που έφασαν στα ακουστικά μου το νέο τερατούργημα των P.H.O.B.O.S. (θα υπάρξει αποθέωση στο μέλλον) και τούτο δω το δεύτερο άλμπουμ των Wreck and Reference.
Ας τα πάρουμε από την αρχή. Το "No Youth" έρχεται ένα χρόνο μετά το "Black Cassette" στους υποψιασμένους, από το πουθενά σε ανυποψίαστους σαν εμένα. Χοντρικά το σχήμα ακροβατεί ανάμεσα σε έννοιες όπως industrial, doom, darkwave, experimental, noise, black metal, ambient, ανακατεύοντας τα πάντα. Η συνοχή δεν είναι παρούσα παντού, αλλά όπου είναι (στο μεγαλύτερο μέρος του τριαντάλεπτου άλμπουμ δηλαδή), το αποτέλεσμα είναι μια ηχητική δίνη που προσφέρει κινηματογραφικές ατμόσφαιρες, γνήσιο εφιαλτικό συναίσθημα, βιομηχανικό θόρυβο, φωνητικές ακροβασίες από απαγγελίες σε βαθειές dark ερμηνείες κι από κει σε deathgrunts. Το φάσμα των επιρροών είναι τεράστιο, το name-dropping αναπόφευκτα θα περάσει από τους Swans, τους Bauhaus, τους Angelic Process, τον Chu Ishikawa και αυτά δεν καλύπτουν ούτε το 10% όσων συμβαίνουν εδώ.
Δύσκολο άλμπουμ σίγουρα, αλλά για τα εύκολα υπάρχουν και οι Rammstein. Για τους τολμηρούς αυτό εδώ είναι highly recommended που λένε και στα χωριά, διατίθεται έναντι προαιρετικού αντιτίμου από τους ίδιους.

Terra Tenebrosa - The Nucleus Turbine (νέο κομμάτι streaming) + news

Ένα κομμάτι από τα sessions του "the Tunnels" (το οποίο όσο περνάει ο καιρός τόσο μεγαλύτερο γίνεται) ανέβασαν οι Terra Tenebrosa στο myspace τους. Τίτλος: the Nucleus Turbine και είναι εξίσου αλλόκοτο και mindfuck όσο τα κομμάτια που τελικά μπήκαν στο δίσκο.

The Nucleus Turbine
(Click για να ανοίξει ο myspace player) 

Σε άλλα νέα σχετικά με τους σουηδούς, η μπάντα θα συμμετάσχει με άλλο ένα ακυκλοφόρητο κομμάτι στη νέα συλλογή που ετοιμάζει το e-zine Falling Down κάπου μέσα στο 2012.

Universe217 - Nothing/66 (video)

Ένα όμορφο νέο βίντεο των Universe217 εμφανίστηκε στο διαδίκτυο, η μπάντα εμφανίζεται να παίζει live ένα medley των "Nothing" & "66" με δυο drum kits (στο δεύτερο ο ντράμερ των Need) και δύο κιθάρες (δεύτερη κιθάρα ο Μάνθος των Tardive Dyskinesia) στα παλαιά λατομεία της περιοχής Αλούλα στην Πεντέλη.

Horseback.

Photo by Rich Trash, source: http://www.facebook.com/Horseback

Οι Horseback είναι το βασικό σχήμα του υπερδραστήριου τα τελευταία χρόνια Jenks Miller. Με βάση τον μινιμαλισμό, στήνει επιβλητικά ηχοτοπία ακροβατώντας ανάμεσα σε πολλά διαφορετικά genres. Με αφορμή το πρόσφατο collaboration ΕΡ με τους Locrian, ξεσκονίζουμε mp3s, cds και ό,τι άλλο πρόχειρο και κάνουμε μια περιήγηση στις δουλειές του Jenks ως Horseback.

Menace Ruine - The Die Is Cast (2008)

Καναδοί. Μέσα στο 2008 έβγαλαν και ένα ντέμο κι άλλο ένα άλμπουμ που κινούνται στο χώρο του black metal. Οκ? Ντάξει, το ξεχνάμε. Αυτό το άλμπουμ δεν έχει καμία σχέση. Όχι μόνο με blackmetal αλλά και με οτιδήποτε "συμβατικό".

Κατά βάση εδώ έχουμε πολύ αργές ταχύτητες, επαναληπτικότητα, distorted ήχους και "τελετουργικά" τύμπανα. "Α ωραία, drone λοιπόν!" ΝΟΤ! Oι Menace Ruine δεν έχουν καμία σχέση ούτε με τον ηχητικό τρόμο των Khanate, ούτε με τη χαώδη αντίληψη των Halo.