Crowbar - Symmetry in Black (2014)

Τους Crowbar τους ξέρουν όλοι. Είτε οι παλαίουρες επειδή τους πήρε το μάτι τους στα 90s ως τη "βαρύτερη μπάντα του κόσμου (κυριολεκτικά)", είτε οι νεότεροι ως την "μπάντα του -πρώην πλέον- κιθαρίστα των Down", είτε οι υποψιασμένοι ως μία από τις σπουδαιότερες doom/sludge μπάντες όλων των εποχών.  Στο χώρο, οι Crowbar αποτελούν αξίωμα επιπέδου AC/DC: Υπάρχουν από πάντα, είναι σεβαστοί απ'όλους, και -αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ- κάθε φορά που βγάζουν δίσκο, ξέρεις από πριν τι θα ακούσεις. Δεν ψάχνουμε την καινοτομία εδώ, αλλά αυτά τα γνώριμα δυσκίνητα grooves, τα trademark υπερ-heavy riffs και την αντρίκεια βραχνή φωνή του Kirk Windstein. Το "Symmetry in Black" συνολικά, μου ακούγεται περισσότερο μελαγχολικό παρά καταπιεστικό σε σύγκριση με το "Sever The Wicked Hand" του 2011. Αν είναι καλό; Οι Crowbar δεν έχουν μέτριο δίσκο, και αυτό δεν αλλάζει ούτε τώρα. Το αν σας αφορά, εξαρτάται αποκλειστικά από την προσωπική σας ανάγκη για έναν καινούριο δίσκο των Crowbar.

Triptykon - Melana Chasmata (2014)

Tους Triptykon τους ξέρετε, όλοι ξέρετε τι παίζει μ'αυτούς, όλοι ξέρετε ποιός είναι ο mainman τους και πόσα έχει προσφέρει στο ακραίο metal (και όχι μόνο). Πιθανότατα μάλιστα, να έχετε ήδη ακούσει το δίσκο (ή και όχι). Αυτή δεν είναι μια "δισκοκριτική". Είναι κάποιες σκόρπιες σκέψεις ενός οπαδού του έργου του Thomas Gabriel Fischer.
Νέος δίσκος Triptykon λοιπόν. Φτάνει τα επίπεδα του "Monotheist" των Celtic Frost; Η απάντηση είναι "κατηγορηματικά όχι". Για τον γράφοντα, το "Monotheist" αποτελεί ασυζητητί την κορυφαία στιγμή του metal για τα 00s, και οι Triptykon ακολουθούν τη σκιά του, με την απουσία του Martin Ain να παραμένει όμως εμφανής.
Νέος δίσκος Triptykon. Σε τι διαφέρει από τον προηγούμενο; Η απάντηση είναι "σε ελάχιστα". Το "Eparistera Daimones" ήταν ένα πάρα πολύ ωραίο Monotheist spin-off, και το ίδιο είναι και το "Melana Chasmata".
Kαι κάπου εδώ αρχίζουν οι ενστάσεις μου. Από το συνδυασμό "τίτλος στα ελληνικά - εξώφυλλο H.R. Giger" που υπήρχε και στο προηγούμενο (σαφής παραπομπή στο "To Mega Therion" του 1985), από την υποδειγματική αλλά πανομοιότυπη (με το προηγούμενο και το "Monotheist") παραγωγή, από το στήσιμο των κομματιών, τις ηχητικές πατέντες, τα πάντα είναι οικεία, τα πάντα είναι γνώριμα. Το σκότος είναι απύθμενο, αλλά όχι απρόσιτο, πια.
Μην παρεξηγηθώ, ο δίσκος είναι πολύ καλός, όπως ήταν και ο προηγούμενος, αλλά από τον Warrior έχω μάθει να περιμένω την έκπληξη, το σοκ, την ανατροπή, και εδώ τον βλέπω να φλερτάρει επικίνδυνα με τον δεινοσαυρισμό. Αναγνωρίζω ότι ο ίδιος είναι ευχαριστημένος με το blackened doom ύφος (τι να λέμε τώρα, ο άνθρωπος δημιούργησε νέα σκηνή στα γεράματα) των τριών τελευταίων δίσκων του και νιώθει ότι εκφράζεται άνετα μέσα σ'αυτό, αλλά εμένα θα μου επιτρέψετε να δηλώνω ελαφρώς απογοητευμένος και να πάω να ξεθάψω Apollyon Sun...

Windhand, Stonenrow, 09.04.2014, Six D.O.G.S., Αθήνα

Το πρώτο εξάμηνο του 2014 αποδεικνύεται ιδιαίτερα θερμό για την εγχώρια underground κοινότητα, και μέσα σ'αυτό το πλάισιο, η εμφάνιση των σπουδαίων και ανερχόμενων αμερικάνων doomsters Windhand ήταν ένα ακόμα αξιοσημείοτο event. Διόλου τυχαίο ότι η προσέλευση στο Six D.O.G.S. ήταν τελικά ικανοποιητικότατη (σ'αυτό βοήθησε και το φτηνό εισιτήριο - respect στην CTS), παρά την καθημερινή και την απεργία των ΜΜΜ.

Jason McCash R.I.P.

Έφυγε από τη ζωή ο Jason McCash, πρώην μπασίστας και συνοδοιπόρος του Karl Simon στους πρόσφατα διαλυμένους The Gates of Slumber. Αίτια θανάτου δεν έχουν ακόμα γίνει γνωστά. Ήταν μόλις 38 ετών. R.I.P.

Conan - Blood Eagle (2014)

Έχοντας αλλάξει τα δεδομένα του πώς παίζεται το παιχνίδι του βαρέος doom/sludge από το 2010 με εκείνο το αδιανόητο "Horseback Battle Hammer", και με το "Monnos" να ολοκληρώνει το θρίαμβο δύο χρόνια αργότερα, οι Conan επιστρέφουν με το μεγάλο βήμα στη Napalm Records. Η συνταγή δεν αλλάζει, τα μονολιθικά, απλοϊκά και υπερ-heavy μέρη είναι αυτά που συνθέτουν τον χαρακτηριστικό ήχο των Conan που λατρέψαμε. Και ο νέος δίσκος δεν απογοητεύει όσους θέλουν τη γνώριμη δόση τους από θηριώδες και λασπωμένο doom. Το πρόβλημα βρίσκεται όταν βάλεις τις κυκλοφορίες τους για σύγκριση. Εκεί διαπιστώνεις ότι το "Blood Eagle" δε διαθέτει ένα "Satsumo" ή ένα "Hawk As Weapon". H μπάντα έχει όρεξη και κέφι, αλλά συνθετικά κάπου βαλτώνει. Μην είμαι άδικος, ο δίσκος είναι μια χαρά, απλά από την μπάντα που άλλαξε το χάρτη του ευρωπαϊκού doom underground, περίμενα περισσότερα.

Horse Latitudes - Drowned Current (νέο κομμάτι streaming)

Eπιστροφή για τους Φινλανδούς uber-doomsters Horse Latitudes με ένα νέο split (με τους Atomic Cries) που θα κυκλοφορήσει στις 12 Απρίλη (στην πρώτη εμφάνιση της μπάντας στο Roadburn) από την Doomentia. Ακούμε παρακάτω το έρεβος του "Drowned Current".

Culted - Oblique to All Paths (2014)

Πάνε σχεδόν πέντε χρόνια από εκείνο το συμπαθητικό "Below the Thunders of the Upper Deep" ντεμπούτο. Η Relapse δείχνει να πιστεύει αρκετά στις δυνατότητες των Culted, και αυτό φαίνεται από το κάμποσο (διαδικτυακό κυρίως) promotion που έχει πέσει πάνω στην κυκλοφορία του "Oblique to All Paths". Ο blackened doom χαρακτήρας τους παραμένει σταθερός, με την "Monotheist" ηχητική βάση να λοξοκοιτάζει είτε προς Asunder, είτε προς Godflesh, είτε προς ένα κλινικό black metal ύφος.  Και όλα αυτά απλωμένα σαδιστικά σε ένα άλμπουμ που η διάρκειά του εκτείνεται πέραν της μίας ώρας.
Η παραγωγή είναι σεμιναριακή, δίνοντας έναν ακόμα πιο σκοτεινό και τελετουργικό τόνο, αναδεικνύωντας έξυπνα τις sample "πλάτες", και κάνοντας τις eerie αρμονικές ακόμα πιο απόκοσμες. Οπότε; Δισκάρα; Όχι.
Αυτό που λείπει είναι μια μπάντα που θα στίψει τα κεφάλια της στο προβάδικο για να βγάλει αυτό το σκότος από μέσα της και να καταθέσει την ψυχή της στο δίσκο. Tα τέσσερα μέλη των Culted δεν έχουν βρεθεί ποτέ στον ίδιο χώρο (ζουν σε διαφορετικές χώρες και ηπείρους), και παρότι έχουν ανταλλάξει κάποιες καλές ιδέες μέσω e-mail, μετά την τρίτη ακρόαση ο δίσκος απογυμνώνεται. Κάτω από τα λούσα της -καταπληκτικής, το ξαναλέω- παραγωγής, έχουμε έναν άψυχο doom δίσκο, έναν κλασικό "δίσκο με σημεία", ένα ξεκάθαρα στουντιακό κατασκεύασμα με πολλά κοινότοιπα riffs και άχρωμα grim φωνητικά. Και επειδή στο metal γενικά δεν υπάρχουν οι guru παραγωγοί της electronica που μπορούν να πάρουν δέκα σκόρπια θέματα και να σου βγάλουν αριστούργημα, αλλά χρειάζεται μια μπάντα να ιδρώσει, το "Obique to All Paths" είναι καταδικασμένο.

Black Shape of Nexus / Lazarus Blackstar - split LP (2014)

To γεγονός ότι αυτή η κυκλοφορία βγαίνει κάτω από την ταμπέλα της Alerta Antifascista μόνο χαρά μου προκαλεί. Όχι επειδή έχω καμιά ιδιαίτερη αδυναμία σε κάποια από τις ως τώρα κυκλοφορίες του σπουδαίου αυτού punk label, αλλά οι καιροί είναι περίεργοι και ήταν επιτέλους ώρα να κάνει και ο sludge χώρος κάποια σαφή πολιτική τοποθέτηση απέναντι στη φασιστική απειλή που πλανάται πάνω από την ήπειρο.
Στα της μουσικής, ότι οι Black Shape of Nexus είναι θεοί, το ξέραμε. Το διαπιστώσαμε στην αθηναϊκή τους εμφάνιση, και στο φανταστικό τελευταίο δίσκο τους. Εδώ έχουν και τον πιο εξωφρενικά έξυπνο τίτλο της χρονιάς, παραφράζοντας τον τίτλο του τελευταίου Neurosis σε "Honor Found in Delay" (!). Από κει και πέρα, το γνωστό noise/sludge κτήνος βρυχάται σε δύο καταπληκτικά νέα κομμάτια. Εγγύηση.
Τους Lazarus Blackstar δεν τους ήξερα (παρότι το όνομά τους παίζει αρκετά) και μου δώσαν τον εγκέφαλο στο χέρι με το πένθιμο doom/death τους, που παρά τις μεγάλες διάρκειές του, όχι μόνο δεν κουράζει, αλλά τα απλοϊκά του μέρη αποπνέουν μια αρχοντιά που κόβει την ανάσα. Τρομερή κυκλοφορία.

Culted - Illuminati (streaming)

Δεν ξέρω πόσοι θυμάστε το συμπαθητικό εκείνο ντεμπούτο των Culted από το 2009, πάντως η μπάντα ετοιμάζει το διάδοχό του, με τίτλο 'Oblique to all paths" και ημερομηνία κυκλοφορίας τις 17 Ιονουαρίου 2014, πάντα από τη Relapse.
Πρώτο δείγμα το 'Illuminati" που, παρά τον μάλλον flat ήχο, με δύο ακροάσεις τελικά με έπεισε.

Bong - Idle Days of the Yann (2013)

Όσοι έχουν επαφή με τους υπερκατεστραμένους Bong από το Newcastle, ξέρουν πάνω-κάτω τι θα βρουν εδώ, και για να ξεμπερδεύουμε, το "Idle Days of the Yann" (πέμπτο τους full-length συνολικά, και μία από τις περίπου ...έντεκα κυκλοφορίες τους μόνο για για το 2013, αν μετράω σωστά!), μου ακούγεται περισσότερο λειτουργικό από το περσινό "Manna-Yood-Sushai", δε φτάνει όμως το προπέρσινο magnum opus τους "Beyond Ancient Space".
To θέμα είναι τι γίνεται με τους υπόλοιπους. Άντε να περιγράψεις σε κάποιον ανέπαφο την εξώκοσμη ναρκωδέλεια (sic) και τη μαζική καταστροφή εγκεφαλικών κυττάρων που προξενεί κάθε ακρόαση αυτού του πράγματος. Για το ηχητικό mantra που δημιουργείται σαδιστικά από ένα παραμορφωμένο μπάσο που βαράει drones της ίδιας νότας για κάνα μισάωρο, ενώ πάνω από τον καπνό αιωρούνται ανατολίτικα θέματα, αμανέδες, κοσμικά ντουμάνια... δε βοηθάω ε; Καλά, πάμε αλλιώς.
Φανταστείτε του εξώφυλλο του "Jerusalem" των Sleep με τερματισμένο το surface blur στο photoshop. Ή τον ετυμολογικό ορισμό του "stoner rock". Και ένα καταστροφικό jam session στο προβάδικο των ΟΜ να ξεφεύγει από κάθε έλεγχο. Και όλα τα παραπάνω να βγάζουν ένα κάποιο νόημα. Κάτι φυσικά που εξαρτάται από το πόσο δεκτικός είναι ο ακροατής στα πολύ άσχημα trips.

Uzala - Tales of Blood and Fire (2013)

Οι doom-o-ϋποψιασμένοι(sic) τούς ξέρετε. Οι υπόλοιποι να τους μάθετε. Μετά το μίνι-πάταγο που προκάλεσε στο doom underground το περσινό ντεμπούτο τους, οι Uzala ξαναχτυπούν.
Με την Darcy Nutt να αναλαμβάνει πλέον πλήρως τα φωνητικά, ο δεύτερος δίσκος της μπάντας από το Idaho είναι άλλη μια ηδονική θηλειά στο λαιμό για όσους ψάχνουν στις λάσπες του underground για να βρουν το doom του σήμερα. Πέντε κομμάτια με απαγορευτικές -για τους τουρίστες- διάρκειες, με τις ταχύτητες να κυμαίνονται από αργές εώς τρομακτικά αργές, και το σχήμα να αναζητεί ηχητικές πατέντες στα θολά νερά του drone. Μην τρομάζετε, ο χαρακτήρας είναι ξακάθαρα doom metal (με ισάξιο βάρος και στα δύο συνθετικά), απλά η μπάντα δεν ακούει μόνο Saint Vitus, κάτι που φαινόταν ήδη από το ντεμπούτο.
Οι Uzala είναι το καλά κρυμμένο μυστικό του υπόγειου doom. Doom μονολιθικό, θρηνητικό, με ξερό και ακατέργαστο ήχο. Χωρίς το παραμικρό ψεγάδι. Απλά εμένα θα μου επιτρέψετε να τοποθετήσω αυτό το δίσκο μισό σκαλί κάτω από το ντεμπούτο τους. 

Subrosa - More Constant Than The Gods (2013)

Δύο χρόνια μετά το θριαμβευτικό "No Help For The Mighty Ones" οι Subrosa επιστρέφουν. Εχοντας πλέον βρει το προσωπικό τους ηχητικό στίγμα, το νέο βήμα πατάει γερά στην παρακαταθήκη του προηγούμενου, κάτι που φαίνεται και με την πρώτη ματιά στο (για άλλη μια φορά καταπληκτικό) εξώφυλλο του Glynn "Scrawled" Smith. Μην τρομάζετε, και μόνο μία ακρόαση του δεκαπεντάλεπτου "The Usher" που ανοίγει αυτοκρατορικά το δίσκο, αρκεί να διαλύσει κάθε υποψία "αναμασήματος".
Το σημείο αιχμής παραμένει η ιδιοφυής χρήση των βιολιών πάνω στα υπέρβαρα doom μέρη, η φωνή της Rebecca Vernon είναι πιο σίγουρη από ποτέ, και συνολικά, αν ένα επίθετο μπορεί να περιγράψει το δίσκο, αυτό δεν είναι τόσο το "σκοτεινός", όσο το "μεγαλοπρεπής". Το δε ρόλο που κατείχε η a-capella διασκευή του "House Carpenter" στο προηγούμενο άλμπουμ, εδώ τον αναλαμβάνει ο στοιχειωτικός επίλογος του "No Safe Harbor" με τις αιθέριες φωνές και τα βιολιά να αιωρούνται πάνω από αλεπάλληλα κιθαριστικά drones.
Το γεγονός ότι απουσιάζει το στοιχείο της έκπληξης που συνόδευε το "No Help For The Mighty Ones" δεν πρέπει να αποπροσανατολίσει, ο νέος δίσκος είναι εξίσου καταπληκτικός και καθιερώνει τους Subrosa ως σχήμα αιχμής του σύγχρονου heavy ήχου (ακούστε και το επίσης υπέροχο noise rock ντεμπούτο "Strega" του 2008). Στα καλύτερα της χρονιάς. Εύκολα.

Διέλυσαν οι The Gates of Slumber

Μετά από μια πορεία δεκαπέντε χρόνων, οι doomsters The Gates of Slumber διέλυσαν. Ο λόγος είναι η αποχώρηση του -επί μια δεκαετία- μπασίστα (και στενού φίλου του ηγέτη της μπάντας Karl Simon) Jason McCash. Κρίμα.

Windhand - Soma (2013)

Το περσινό ομώνυμο ντεμπούτο είχε ανοίξει το δρόμο. Το split με τους συνοδοιπόρους Cough προετοίμασε το έδαφος, και σήμερα το δεύτερο άλμπουμ των Windhand κυκλοφορεί στα μεγάλα σαλόνια μέσω της Relapse.
Το ύφος; Δεν έχει αλλάξει ιδιαίτερα, αλλά ενισχύεται από μια τερατώδη παραγωγή, μιλάμε για έναν doom βούρκο πάνω στον οποίο κεντάει η αλλόκοτη φωνή της Dorthia Cottrell.
Τα κομμάτια; Χα! Ασφυκτικό ξεκίνημα με τα "Orchard" και "Woodbine" να σφίγγουν τη θηλειά, και για τα επόμενα 75 λεπτά, ο ακροατής παραδίνεται σε ένα ρεσιτάλ Electric Wizard-ικού κυκλώπειου doom metal.
Nεωτερισμοί; Λίγοι. Κυρίως η χρήση της ξεκούρδιστης ακουστικής που παγώνει το αίμα προσφέροντας μερικές αναδύσεις από τη λάσπη.
Δείτε το εξώφυλλο. Τώρα φανταστείτε τους Electric Wizard λιγότερο "χίπηδες" και έχετε την πλήρη εικόνα.

The Ruins of Beverast - Blood Vaults - The Blazing Gospel of Heinrich Kramer (2013)

Μας είχε συνηθήσει ο Alexander von Meilenwald (παλιά στους Nagelfar) στις τεράστιες διάρκειες μέσα από τους δίσκους του προσωπικού του doom/black metal σχήματος The Ruins of Beverast. Αυτή τη φορά μάς προσφέρει και έναν αντίστοιχα μακροσκελή τίτλο για το τέταρτο άλμπουμ του σχήματος. Οκ, τέρμα η πλάκα, γιατί τα πράγματα στο (βαθειά ανάσα) "Blood Vaults - The Blazing Gospel of Heinrich Kramer (Cryptae Sanguinum - Evangelium Flagrans Henrici Institoris)" είναι ιδιαίτερα σοβαρά.
Ο Meilenwald καταφέρνει να ακούγεται old-school και προοδευτικός ταυτόχρονα. Πώς; Πολύ απλά, διατυπώνωντας τις λέξεις του σήμερα με προφορά του χτες. Στο δίσκο δε θα βρείτε καμία ηχητική πατέντα που δεν έχετε συναντήσει στα 90ς, τίποτα που δε θα βρίσκατε και σε κάποιον από τους κλασικούς δίσκους των Varathron (τυχαίο παράδειγμα). Διάολε, ακόμα και τα αφηγηματικά tricks και effects που εξυπηρετούν το concept (βασισμένο στην ιστορία του εκδότη του περίφημου "Malleus Maleficarum") αρνούνται την σύγχρονη τεχνολογία και ακούγονται τόσο, μα τόσο ευλαβικά 90ς. Ακούγοντας όμως π.χ. το εναρκτήριο (μετά την εισαγωγή "Apologia") "Daemon", το βασικό riff φέρνει στο νου Wolves In The Throne Room, και αυτή δεν είναι η μόνη φορά που ο δημιουργός κλείνει πονηρά το μάτι στις νεότερες εξελίξεις του black metal ήχου.
Όπως όλα τα άλμπουμ του Ruins of Beverast project, έτσι κι αυτό απαιτεί υπομονή και προσοχή από  τον ακροατή που θα επιχειρήσει το σκοτεινό trip. Όχι μόνο λόγω της τεράστειας διάρκειάς του (80 λεπτά), όσο και λόγω της αφηγηματικής πολυπλοκότητας, του δυσκίνητου (doom) ύφους και του concept-ικού υποβάθρου. Όσοι το καταφέρουν όμως, θα ανταμειφθούν πλουσιοπάροχα.

Morne - Shadows (2013)

Μπορεί για τους περισσότερους το όνομα των βοστωνέζων Morne να θυμίζει απλά το ραφτό στο δεξί μανίκι του Mr. Necro στο εξώφυλλο του "Circle the Wagons" των Darkthrone, για τους μυημένους όμως, η σημερινή μπάντα του Jeff Hayward (Grief/Disrupt, παλιότερα στους Morne έπαιζε και ο Erik Larson των Alabama Thunderpussy/Birds of Prey) μόνο τυχαία δεν είναι, και οι κυκλοφορίες τους μέχρι και το ντεμπούτο "Untold Wait" ήταν sludge/crust διαμάντια.
Το "μεγάλο βήμα" στην Profound Lore έφερε την απογοητευτική (κατ'εμέ) post metal κατεύθυνση του "Asylum", και σήμερα εμφανίζεται το τρίτο LP τους, "Asylum".
Το ύφος έχει αλλάξει ελαφρώς ξανά, πιο συμπαγώς doom, πιο απλοϊκό, λιγότερο "θλιμμένο", αλλά σταθερά νωχελικό και δύσκαμπτο. Παρότι ξεκίνησα με μηδενικές προσδοκίες, στην πορεία βρήκα αυτή τη νέα κατεύθυνση αρκετά ειλικρινή. Ναι, το "Shadows" βγάζει μέσα στην μονοτονία του και την έλειψη δυναμικών, μια γνήσια αύρα απόρριψης, φέρνοντας κάπως στο νου (με τον τρόπο του) την πρώιμη εποχή του βρετανικού doom/death των αρχών των 90ς.
Συνολικά ένας δίσκος καλύτερος από το "Asylum", δεν μπορώ όμως να τον προτείνω εύκολα, είναι ιδιαίτερος. Ακούστε και κρίνετε μόνοι σας.

Uzala - Seven Veils (νέο κομμάτι streaming)

ΑΥΤΑ είνια νέα! Το δεύτερο άλμπουμ των doom θεών Uzala από το Portland θα λέγεται "Tales Of Blood & Fire" και θα κυκλοφορήσει στις 18 Οκτωβρίου από την King of the Monsters Records (που έβγαλε και το split 7" με τους Mala Suerte). Βλέπουμε εξώφυλλο, ακούμε το "Seven Veils" παρακάτω:

Subrosa - Ghosts Of A Dead Empire (νέο κομμάτι streaming)

Το δεύτερο δείγμα από το επερχόμενο "More Constant than the Gods" των SubRosa είναι το εντεκάλεπτο "Ghosts Of A Dead Empire" που ακούμε παρακάτω.

Uzala - Dark Days (live video)

Δεν έχω ιδέα πότε προγραμματίζεται να κυκλοφορήσει η (όποια) νέα δουλειά των τρομερών doomsters Uzala από το Idaho, πάντως σε εμφάνισή τους στο Oakland Metro Operahouse στις 13 Αυγούστου (μαζί με VHÖL, Scolex και Augurs), η μπάντα παρουσίασε ένα νέο κομμάτι με τίτλο "Dark Days" που βλέπουμε/ακούμε παρακάτω.

Windhand - Orchard (νέο κομμάτι streaming)

Νέο κομμάτι (κομματάρα) από τους Windhand με τίτλο "Orchard" από το "Soma" που κυκλοφορεί στις 17 Σεπτεμβρίου από τη Relapse. Μαζί με το επίσης γαμάτο "Woodbine", όλα δείχνουν ότι πάμε για doom metal δισκάρα εδώ.
Ακούμε το "Orchard" ΕΔΩ