Venetian Snares - My Love is a Bulldozer (2014)

Γνωρίζω πως για αρκετούς συν-κάφρους, οι underground εκφράσεις της electronica αποτελούν φυσιολογικό κομμάτι των ακουσμάτων τους. Το όνομα του Venetian Snares φαντάζομαι δε θα'ναι και άγνωστο στους πιο υποψιασμένους, εξάλλου είχε συμμετάσχει στο "Oeanic Remixes" των Isis και υπάρχει και εκείνο το split με τους Phantomsmasher των Plotkin/Witte πριν καμιά δεκαριά χρόνια. Στο χώρο του breakcore πάντως, ο Aaron Funk είναι αρχετυπική μορφή και, παρότι δεν έχω παρακολουθήσει στενά την αχανή δισκογραφία του, ο νέος του δίσκος μου ακούγεται πιο βατός από προηγούμενους που έχει τύχει να τσεκάρω, οπότε καθίσταται ιδανικός για σημείο πρώτης επαφής. Το "My Love is a Bulldozer" συμμαζεύει κάπως τα άναρχα ξερασμένα χιλιόμετρα από δαιδαλώδη drum n' bass beats προς όφελος του ορχηστρικού εαυτού του, και ενός -ας μου επιτραπεί- κάπως πιο προσβάσιμου songwriting. Κομμάτια σαν το "1.000 Years" και το "Amazon" δεν γράφονται κάθε μέρα, και αν ψάχνετε ένα σημείο εισόδου στο βίαιο κόσμο του idm/breakcore, ξεκινήστε από εδώ. Αν ψάχνετε όμως μια ζόρικη δόση χαοτικά έξυπνης και συνάμα βίαιης ηλεκτρονικής τέχνης, πιάστε (ξανά) το κλασικό "Rossz Csillag Alatt Született" του 2005.

Chelsea Wolfe - Pain Is Beauty (2013)

Πέρασαν κιόλας δύο χρόνια από το "Αποκάλυψις". Δεν ξέρω πόσες ώρες έχω αφιερώσει αυτά τα δύο χρόνια ακούγοντας Chelsea Wolfe. Πάρα πολλές, σίγουρα. Η Chelsea άντεξε το τεστ του χρόνου και επανέρχεται με νέο δίσκο, έτοιμη να διαλύσει ξανά την playlist μου.
Με την ηχητική συνταγή που την καθιέρωσε να εφαρμόζεται σε ένα μέρος μόνο του δίσκου, η Wolfe αφήνει εν μέρει ένα αναζωογονητικό touch από την electronica να ανανεώσει το ύφος της, καθιστώντας το 'Pain Is Beauty" ένα δίσκο που φιλοδοξεί (και επιτυγχάνει) να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στους Sabbath Assembly και τη Zola Jesus. Παρότι -προφανώς- δεν κατέχει τα ιδιοφυή instrumentations της τελευταίας, η ηχητική συνάφεια είναι αρκετά εμφανής, τόσο που με κάνει να πιστεύω πως αυτό ήταν ανέκαθεν το όραμα της Chelsea.
Καλά αυτά τα ακαδημαϊκά, αλλά ξέχασα το σημαντικότερο. Το μεγαλύτερο ατού της Αμερικανίδας, που είναι και εδώ παρόν σε όλο του το μεγαλείο: Το αδιαμφισβήτητο ταλέντο της να γράφει τραγουδάρες. Μεγάλες τραγουδάρες. Αναρωτηθήτε πότε ήταν η τελευταία φορά που ακούσατε δίσκο με τόσα κομμάτια-που-σε-λυγίζουν όπως τα "Warden", "Kings", "Sick" και το α-δ-ι-α-ν-ό-η-τ-ο "Ancestors, The Ancients".

Chelsea Wolfe news και νέα κομμάτια streaming

H αγαπημένη Chelsea Wolfe ετοιμάζει το νέο της δίσκο, δύο χρόνια μετά το καταπληκτικό "Αποκάλυψις". Ο δίσκος θα λέγεται "Pain is Beauty" και θα κυκλοφορήσει αρχές Σεπτέμβρη από τη Sargent House.
Eξώφυλλο:

Pain Is Beauty - Tracklisting
1. Feral Love
2. We Hit a Wall
3. House of Metal
4. The Warden
5. Destruction Makes the World Burn Brighter
6. Sick
7. Kings
8. Reins
9. Ancestors, the Ancients
10. They’ll Clap When You’re Gone
11. The Waves Have Come
12. Lone

Το πρώτο δείγμα από το δίσκο είναι το "The Warden", το οποίο κινείται σε πιο ηλεκτρονικούς ρυθμούς απ'ό,τι μας έχει συνηθίσει, αλλά και πάλι είναι κομματάρα. Το ακούμε εδώ:

JK Flesh - Posthuman (2012)

Είχα τουλάχιστον περιέργεια (οκ, και αγωνία μιας και είμαι φανμπόης) να δω πώς θα κινηθεί ο Justin K Broadrick σ'αυτό το νέο του project. Πέρα από το ανεπιτυχές όνομα του εγχειρήματος, η φημολογία ότι θα αποτελούσε επιστροφή στις φόρμες του παρελθόντος (παράλληλα με το reunion των Godflesh) είχε κινήσει κατά πολύ την περιέργειά μου. Οι JK Flesh είναι τελικά ηχητικά κοντά στην "Us and Them" περίοδο των Godflesh, ή στα  dub remixes τους που κατά καιρούς κυκλοφορούσε ο Broadrick. Κατά βάση instrumental, ελάχιστα φωνητικά και κιθάρες, techno και drum'n'bass λογικές, η μουσική αντανακλά την electronica μιας άλλης εποχής, την electronica των 80s-90s, μέσα από το αναγνωίσιμο -για τους fans- ψυχρό λαμαρινέ προσωπικό ύφος του Broadrick. Ναι, οι 90s κλειστοφοβικές δονήσεις των Godflesh είναι ορατές εδώ, αλλά δεν μπορούν να καλύψουν το γεγονός πως απευθύνονται (πια) μόνο στους πολύ φανατικούς οπαδούς του Justin K Broadrick, οι οποίοι (και μόνο αυτοί) θα ρουφήξουν αυτό το άλμπουμ με καλαμάκι από τη μύτη. Εκτός βέβαια αν εκεί έξω υπάρχουν και χιλιάδες φανατικοί των Scorn ξερω γω οπότε πάσο.

Atari Teenage Riot, The Boy, Bella Fuzz, 30.3.2012, Gagarin 205, Αθήνα

Πρώτη φορά στη χώρα μας οι θρυλικοί Atari Teenage Riot και η προσέλευση απογοητευτική. Κάτι η ελάχιστη διαφήμιση του γεγονότος, κάτι το γεγονός ότι την ίδα στιγμή σε δύο άλλα σημεία της πόλης ήταν προγραμματισμένα δύο επίσης πολύ δυνατά live (Nightstalker στο Κύτταρο και Tardive Dyskinesia, Sun of Nothing, Universe217, Custom Made Noise στο Αν), κάτι το γεγονός πως η μουσική των ATR δεν απευθύνεται αποκλειστικά σε κάποια συγκεκριμένη μουσική "φυλή" του εγχώριου κοινού, έφεραν στο Gagarin σκάρτα 300 άτομα.

The Qemists - Soundsystem (2011)

Σίγουρα το casting stone είναι το τελευταίο μέρος που θα έψαχνε κανείς για drum 'n' bass μουσικές, αλλά οι βρετανοί Qemists αποτελούν μια από τις ένοχες απολαύσεις μου. Καλά όχι ότι ντρέπομαι κιόλας, πάντα μ'αρέσαν οι Prodigy και διάφορα πράματα από την electronica, στην τελική μια χαρά ροκάρουν οι Qemists με τον τρόπο τους, και το ντεμπούτο τους "Join the Q" του 2009 είναι από τους πολύ αγαπημένους μου δίσκους για όταν καλοκαιριάζει, εν αντιθέσει με το "Spirit in the System" του 2010 που ήταν αφόρητα βαρετό.
Η νέα τους κυκλοφορία αποτελείται κυρίως από remixes κομματιών των δύο δίσκων, τα οποία δε λένε και πολλά πράματα, όμως το τελευταίο κομμάτι του άλμπουμ "Don't Lose It" (από κάποιο compilation της Ninja Tunes) είναι το καλοκαιρινό μου soundtrack για φέτος.

Atari Teenage Riot - Is this Hyperreal? (2011)

Να λοιπόν ο τέταρτος δίσκος των Atari Teenage Riot, δώδεκα χρόνια μετά το "60 Second Wipe Out". Πριν ακούσω τα πρώτα κομμάτια που διέρρεαν περίμενα κάτι ανατρεπτικό και noise, αλλά οι ATR με εξέπληξαν. Σίγουρα δεν πρόκειται για το τυπικό safe comeback album, πρόοδος υπάρχει και είναι λογικό, δεν έχουμε 1998 πια, εδώ όμως οι ATR ακούγονται "ώριμοι". Καλά δεν το γύρισαν και σε depechemode-ισμούς, απλά πλέον τα πράγματα είναι ελεγχόμενα, απουσιάζει ο ξέφρενος χαρακτήρας δίσκων όπως το θεμελιώδες "Delete Yourself", όπου απλά βίωνες μια ντου-από-παντού ηχητική επίθεση.

Die Krupps - Als Wären Wir Für Immer (2010)

Μεγάλη αγάπη από τα παλιά οι γερμανοί ebm πατέρες Die Krupps. Ειδικά η δεύτερη, πιο metal περίοδός τους έβγαλε αγαπημένα άλμπουμς όπως το "Final Option" και το "Paradise Now" πίσω στα 90ς, παίζοντας ουσιαστικά αυτό που λίγο αργότερα έκαναν "σουξέ" οι Rammstein. Στο ΕΡ της επιστροφής τους μετά από τόσα χρόνια, δεν παρουσιάζουν κάποιο νέο πρόσωπο, αλλά αμφιταλαντεύονται ανάμεσα στα προηγούμενά τους. Έτσι εδώ συνατάμε μέτριες depeche mode/apoptygma berzerk απόπειρες στα "Beyond" και "Chameleon Man", τα οποία δυστυχώς δεν προσφέρουν τις ανατριχίλες που μας έχουν συνηθίσει, ενώ και οι remix versions δε βοηθάνε ιδιαίτερα. Το δε "Dr. Mabuse" πραγματικά με στεναχώρησε και καλύτερα να μην το'χαν γράψει ποτέ. Όταν όμως αποφασίζουν να ξαναβάλουν τις κιθάρες στην πρίζα, μας κερνάνε μια τεράστια κομματάρα όπως το "Die Macht".

Atari Teenage Riot news

To νέο single των επανασυνδεδεμένων Atari Teenage Riot κυκλοφορεί 4 Απρίλη με τίτλο "Blood in my Eyes" και θα είναι το δεύτερο δείγμα από το επερχόμενο νέο άλμπουμ "Is This Hyperreal?" μετά το περσινό "Activate".
To "Is This Hyperreal?" θα είναι η πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά των γερμανών digital hardcore πρωτοπόρων μετά το "60 Second Wipe Out" του 1999, ενώ η σημερινή ενσάρκωση του θρυλικού συγκροτήματος περιλαμβάνει πέρα από το αρχικό μέλος Alec Empire (φωνητικά), την Nic Endo (φωνητικά, θόρυβοι) στη θέση της Hanin Elias, και τον νέο MC CX KiDTRONiK στη θέση του μακαρίτη Carl Crack.

Circle of Animals - Destroy the light (2010)

Είμαι ο τελευταίος που θα επικροτούσε ένα ηλεκτρονικό project metal μουσικών, γιατί 9/10 φορές βρωμάει καθυστέρηση, εδώ όμως έχουμε κάτι διαφορετικό.
Project του θεούλη (αλλά και μαϊντανούλη) Sanford Parker (Minsk, Nachtmystium, Buried at Sea και ένα κάρο άλλοι) με τον έτερο θεούλη (αλλά όχι μαϊντανούλη) Bruce Lamont (Yakuza), αυτό εδώ είναι το ντεμπούτο άλμπουμ τους μετά το 12" "invisible war EP".

Ο δίσκος είναι ένα ΚΑΛΟ τρίμπιουτ στο ΚΑΛΟ παλιό industrial (οι ίδιοι ονομάζουν τη μουσική τους "chicago industrial" εξάλλου), ευπρόσδεκτα τα σαξ του Lamont, γενικότερα δεν έχει μέτριο κομμάτι και έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που αγαπάμε στις μπάντες που τιμά. Tο άλμπουμ είναι πολύ καλό αλλά δεν είναι καινοτόμο, είναι περισσότερο σαν να βάζεις σε μια λίστα του winamp γαμάτα ακυκλοφόρητα κομμάτια εποχής '87-'94 από αυτές τις μπάντες. Επιρροές από Skinny Puppy εγώ πάντως δεν εντόπισα, παρότι και ο ίδιος ο Parker τους αναφέρει ως επιρροή. Το άλμπουμ είναι περισσότερο "οργανικό" industrial με κύριες αφετηρίες τους Ministry και Swans.
Αυτό που δεν έχει είναι εκείνο το απροσδιόριστο "κάτι" που είχαν οι ορίτζιναλ μπάντες και έμειναν στην ιστορία (τάιμινγκ? αύρα? όραμα? κάτι τελοσπάντων). Το άλμπουμ είναι tribute και φαίνεται.
Μεγάλο σκάλωμα όμως το ομώνυμο κομμάτι που διαφοροποιείται σε πιο 70ς prog/πρωτο-electronica φάσεις (δεν κάνω namedrop γιατί δεν πολυκατέχω), από τα καλύτερα κομμάτια που άκουσα φέτος.

Δυνατός δίσκος γενικά. Δεν ξέρω μέχρι πότε θα τον μνημονεύουμε αλλά είναι πολύ καλός.


http://www.myspace.com/circleofanimals