Uncle Acid and the Deadbeats, This is Nowhere, 11.04.2014, An Club, Αθήνα

Κοντεύουν τρία χρόνια από τότε που παρέλαβα στο ταχυδρομείο μου το αυτοχρηματοδοτούμενο cd-r μιας μυστηριώδους και άγνωστης μπάντας από την Αγγλία που με είχε εντυπωσιάσει. 32 χιλιάδες (επανα)κυκλοφορίες και περιοδείες σε όλο τον πλανήτη μετά, οι Uncle Acid and the Deadbeats, έχοντας επιστρέψει από μια περιοδεία στο διόλου ευκαταφρόνητο support slot τoυ reunion tour των Black Sabbath και έχοντας καπαρώσει θέσεις σε όλα τα μεγάλα rock festival του πλανήτη, βρίσκονταν στο An club.

Bong - Idle Days of the Yann (2013)

Όσοι έχουν επαφή με τους υπερκατεστραμένους Bong από το Newcastle, ξέρουν πάνω-κάτω τι θα βρουν εδώ, και για να ξεμπερδεύουμε, το "Idle Days of the Yann" (πέμπτο τους full-length συνολικά, και μία από τις περίπου ...έντεκα κυκλοφορίες τους μόνο για για το 2013, αν μετράω σωστά!), μου ακούγεται περισσότερο λειτουργικό από το περσινό "Manna-Yood-Sushai", δε φτάνει όμως το προπέρσινο magnum opus τους "Beyond Ancient Space".
To θέμα είναι τι γίνεται με τους υπόλοιπους. Άντε να περιγράψεις σε κάποιον ανέπαφο την εξώκοσμη ναρκωδέλεια (sic) και τη μαζική καταστροφή εγκεφαλικών κυττάρων που προξενεί κάθε ακρόαση αυτού του πράγματος. Για το ηχητικό mantra που δημιουργείται σαδιστικά από ένα παραμορφωμένο μπάσο που βαράει drones της ίδιας νότας για κάνα μισάωρο, ενώ πάνω από τον καπνό αιωρούνται ανατολίτικα θέματα, αμανέδες, κοσμικά ντουμάνια... δε βοηθάω ε; Καλά, πάμε αλλιώς.
Φανταστείτε του εξώφυλλο του "Jerusalem" των Sleep με τερματισμένο το surface blur στο photoshop. Ή τον ετυμολογικό ορισμό του "stoner rock". Και ένα καταστροφικό jam session στο προβάδικο των ΟΜ να ξεφεύγει από κάθε έλεγχο. Και όλα τα παραπάνω να βγάζουν ένα κάποιο νόημα. Κάτι φυσικά που εξαρτάται από το πόσο δεκτικός είναι ο ακροατής στα πολύ άσχημα trips.

The Flying Eyes - Lowlands (2013)

Σίγουρα δεν είμαι και κάνας γκουρού της ψυχεδέλειας, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι η γνωριμία μου με τους The Flying Eyes από τη Βαλτιμόρη πέρσι (μέσω της συμμετοχής τους στη σημαντικότατη συλλογή του Falling Down) ήταν από το ομορφότερα πράγματα που μου συνέβησαν. Η επαφή μου εν συνεχεία με το προηγούμενο άλμπουμ της μπάντας, το καταπληκτικό "Done So Wrong" του 2011, υπήρξε ο καταλυτικός παράγοντας για να γίνουν οι The Flying Eyes μια από τις αγαπημένες μου μπάντες, και να τρέξω με προσμονή να τσεκάρω το νέο τους δίσκο (παρά το κακό του εξώφυλλο).
To "Lowlands" δεν παρουσιάζει πολύ μεγάλη διαφοροποίηση από το ύφος του προκατόχου του, απλά αυτή τη φορά το heavy psych τους δίνει λίγο περισσότερο βάρος στο δεύτερο συστατικό. Αυτό σημαίνει λιγότερα instant rock hits (όχι ότι δεν υπάρχουν κι αυτά, απλά στο προηγούμενο υπήρχαν με το τσουβάλι), περισσότερη ατμόσφαιρα, και μια υποδειγματική παραγωγή, να αναδεικνύει την όμορφη φωνή του Will Kelly σε δυνατές ερμηνείες, και πάνω απ'όλα κοματάρες γεμάτες συναίσθημα. Μη σας ξεγελάσει το σχεδόν stoner πρώτο single "Under Iron Feet" που έγινε και video, το ζουμί του δίσκου είναι στα πιο ψυχεδελικά κομμάτια (υπάρχει και ο doom/psych ογκόλιθος του "Smile").
Σπουδαίος δίσκος, εμένα θα μου επιτρέψετε να αγαπώ λίγο παραπάνω το 'Done So Wrong", αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Αρχές Σεπτέμβρη έρχονται για τρία live στην Ελλάδα. Εκεί από τώρα.

OM news

Από το πουθενά έσκασε η ανακοίνωση πως οι OM ετοιμάζουν νέα δουλειά. Το "Advaitic Songs" προορίζεται για κυκλοφορία στις 24 Ιουλίου και το πρώτο δείγμα είναι αυτό:

Bong - Beyond Ancient Space (2011)

Είπα να κάτσω να ψάξω λίγο τις κυκλοφορίες του 2011 που τυχόν μου ξέφυγαν. Και μία από αυτές ήταν το τρίτο full-length των Bong από το Newcastle. Παρότι έχουν ένα σκασμό από "μικρές" κυκλφορίες την τελευταία τετραετία και το όνομά τους παίζει πολύ στους Roadburn κύκλους (έχουν παίξει και στο φεστ αλλά δεν τους είχα δει), εγώ δεν είχα ασχοληθεί ως τώρα μαζί τους, ίσως λόγω του -ψιλοαφελούς- ονόματός τους που με παρέπεμπε σε weed metal χαβαλέδες τύπου Weedeater και Bongzilla.
Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά. Αυτό που άκουσα στο "Beyond Ancient Space" είναι κάτι καθρά προσωπικό, οι Bong δε μοιάζουν με κάτι άλλο, και η καλύτερη δυνατή περιγραφή θα ήταν το εξώφυλλο του "Jerusalem". Xoντρικά να πούμε πως οι Bong είναι μια sludge μπάντα που παίζει με εικόνισμα τους Hawkwind. Ή τα χαμένα βρωμοπόδαρα ξαδερφάκια των Om. Ναι, ξέρω, "έλα; τι;" και τέτοια, κι όμως γίνεται. Τρεις συνθέσεις διάρκειας 25-28 λεπτών, σκαλωματική απόκοσμη ψυχεδέλεια, ανατολίτικες μελωδίες πάνω από θορυβώδες doom background, ελάχιστα φωνητικά-τεμενάδες, αρχαϊκή μονολιθικότητα, διαστρικά trips, και τελικά ο τίτλος "Beyond Ancient Space" να αποδεικνύεται πως ταιριάζει γάντι, και το τέλος της ακρόασης να σε αφήνει να κοιτάς τα άστρα με εκατομμύρια καμμένα εγκεφαλικά κύτταρα. Άσχημο τριπ. Πολύ άσχημο.

Earth - Angels of Darkness, Demons of Light II (2012)

Αρχικά ήταν να κυκλοφορήσει τέλη 2011 ώστε να ολοκληρώσει μέσα στη χρονιά τη διλογία που άνοιξε το προηγούμενο άλμπουμ, αλλά με τις καθυστερήσεις στα χρονοδιαγράμματα, η Southern Lord το κυκλοφορεί τελικά σχεδόν ακριβώς ένα χρόνο μετά το πρώτο μέρος. To αστείο με τους Earth είναι ότι ακόμη αναφέρονται ως "drone μπάντα", παρότι ο τελευταίος δίσκος κοντά σε αυτό που σήμερα ονομάζουμε drone doom ήταν μάλλον το "Thrones and Dominions" του 1995. Μετά από ένα σωρό διαφορετικές (αλλά πάντα μινιμαλιστικές) κυκλοφορίες από τότε, εδώ, στο έβδομο συνολικά studio άλμπουμ τους, οι Earth συνεχίζουν στη ρότα που τράβηξαν από το επιτυχημένο "The Bees Made Honey in the Lion's Skull" του 2008.
Οι όποιες country αναφορές εκείνου του άλμπουμ έσβησαν στο "Angels... I", το τσέλο είναι και πάλι εδώ, η κατατονική και νωχελική ατμόσφαιρα του προηγούμενου άλμπουμ εντείνεται ακόμη περισσότερο, αλλά πλέον απουσιάζουν οι εμπνευσμένες ιδέες που περίμεναν τον ακροατή που θα κατάφερνε να συντονιστεί με τις πολύ χαλαρές δονήσεις της μουσικής του Dylan Carlson. Δοκίμασα υπό διαφορετικές συνθήκες να "πιάσω" κάτι, οτιδήποτε, αλλά το κυρίαρχο συναίσθημα είναι η οκνηρία και -εντέλει- η αδιαφορία. Κάποιες αναλαμπές υπάρχουν, κυρίως στα "A Multiplicity of Doors" και  "The Rakehell", αλλά δεν αρκούν να ανατρέψουν την αίσθηση πως αυτός εδώ ειναι ο πρώτος κακός δίσκος των Earth.

Ufomammut news

Ολοκληρώθηκαν οι ηχογραφήσεις για το νέο, έκτο άλμπουμ των Ιταλών Ufomammut. Πρόκειται για μια διλογία με γενικό τίτλο "Oro". Το "Opus Primum" θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο και το "Opus Alter" το Σεπτέμβρη. Αυτή θα είναι και η έναρξη της συνεργασίας τους με την Neurot Recordings.

Πηγή: Sleeping Shaman

Tarantula Hawk

Οι καλιφορνέζοι Tarantula Hawk είναι μια μάλλον ξεχασμένη cult μπάντα σήμερα, παρότι είχαν κάνει αρκετά αισθητή παρουσία στις αρχές των 00ς. Από τα ισχυρά χαρτιά της Neurot recordings όταν δεν ξέραμε τι είναι το post-metal και πώς γίνεται να θεωρούνται sludge οι Isis, οι Tarantula Hawk διέγραψαν μια σύντομη, αλλά ιδιαίτερη πορεία στα μουσικά δρώμενα της underground μουσικής των αρχών των 00ς.

Earth - Angels of Darkness, Demons of Light I (2011)

Tους Earth δεν τους έχω βιώσει τόσο πολύ όσο τα "παιδιά" τους, τους σέβομαι απεριόριστα φυσικά, αλλά να το "Teeth of Lions" το ακούω από SunnO))) πιο εύκολα, πιο συχνά βάζω το "Ramption" παρά το "Earth 2", οπότε σε κάθε τους δουλειά έχω μηδενικές απαιτήσεις. Αν κάτσει κάτι καλό έκατσε. Αν όχι κλάιν.
Εδώ συνεχίζουν στο μοτίβο του πολυεπιτυχημένου (αχακαλόε) "the Bees...", δηλαδή ένα πράμα σαν να ακούς κλασμένος ένα blues σαρανταπεντάρι στις 33 στροφές, αλλά εδώ έχουμε και μερικές επιπλέον ομορφιές, όπως το τσέλο (btw η τσελίστρια είναι η ίδια που είχε συμμετάσχει και στο "Unplugged in New York" των Nirvana) που χρωματίζει όμορφα τις -σταθερά- μονότονες συνθέσεις. Οι τέσσερις πρώτες συνθέσεις ρέεουν αργά και στο τέλος τους μένεις με ένα νοσταλγικό συναίσθημα χαζεμένης κένωσης (στανταράκι στα τελευταία Earth albums), αλλά η πραγματικά μεγάλη στιγμή του δίσκου είναι μάλλον το εικοσάλεπτο ομώνυμο με την ααααργηηηηηή ανάπτυξη και τα μυστήρια ματζούνια στο background.
Στο δια ταύτα ρε μπάρμπα είναι καλό το άλμπουμ? Ε τι να πω αυτά τα χόρτα είναι ύπουλα και στα σκάνε στο άκυρο. Εμένα μου τα'σκασε πάντως.

Zoroaster - Matador (2010)

Του'χω ρίξει κάμποσες ακροάσεις, δε μ'έχει πάρει από τα μούτρα, αλλά είναι πόλυ (ΠΟΛΥ όμως) καλό δισκάκι, και βασικά καμία σχέση με τους Zoroaster που ήξερα (τουλάχιστον από το "Dog Magic")

O ήχος σ'αυτό το άλμπουμ είναι αυτό το "μετα-sludge" της σκηνής της Georgia με γενναίες δόσεις space/ψυχεδέλειας, και εντελώς rock αντίληψη (με κύρια αναφορά τους The Cult). To sludge στοιχείο μάλλον λείπει, ή για να το θέσω καλύτερα το άλμπουμ απευθύνεται περισσότερο σε όσους γούσταραν τα τελευταία Mastodon, Boris/Astbury, Ufomammut, Kylesa κλπ, παρά όσους περιμένουν το νέο Soilent Green ή Crowbar.

Coven (US)

O πιο πολύς κόσμος τους ξέρει ως την μπάντα πάνω στην οποία βάσισαν το image τους οι Black Sabbath, και όντως οι εικαστικές/αισθητικές αναφορές είναι πολύ έντονες (οι αμερικάνοι προϋπήρχαν των θεών). Οι Coven μάλιστα είναι οι πατέρες της πιο evil χειρονομίας στον κόσμο της μουσικής ().

Roadburn Festival,15-17.4.2010, 013 & Midi Theatre,Tίλμπουρχ, Ολανδία

Roadburn Festival, 23-26.4.2009, 013, Τίλμπουρχ, Ολλανδία