Elizabeth - Where Vultures Land - Deluxe Edition (2013)

Από τα δυνατά χαρτιά της ελβετικής σκηνής, στους Elizabeth συναντάμε και ένα παλιό γνώριμο, τον Javier (φωνή) των Nostromo (για όσους τους θυμούνται, είχαν κάνει κάμποσο θόρυβο στο ευρωπαϊκό underground στις αρχές των 00s). Υπάρχουν από το 2009, και αυτή η βινυλιακή (επανα)κυκλοφορία συγκεντρώνει σε ένα δίσκο όλες τις ως τώρα ηχογραφήσεις τους, δηλαδή το demo τους του 2009 και το καταπληκτικό περσινό ΕΡ "Where Vultures Land".

Παρά το "crust" που συνοδεύει την περιγραφή τους, εγώ βρήκα περισσότερο ένα σκοτεινό μεταλλικό hardcore ύφος, περίπου σαν Converge χωρίς την πολυπλοκότητα. Βρήκα όμως και ατελείωτες riff-άρες και ζόρικες τσίτες, ενώ όταν η μπάντα κατεβάζει τις ταχύτητες βγάζοντας προς τα έξω ένα πιο μελωδικό/συναισθηματικό εαυτό, δεν ακούγεται γελοία όπως οι περισσότεροι του metalcore χώρου, αλλά αντίθετα αφοπλιστικά ειλικρινής. Κρίμα που δεν πρόσεξα το "When Vultures Land" (εξωφυλλάρα κιόλας!) πέρσι που βγήκε, πιθανότατα να έβρισκε το δρόμο για τη λίστα μου με τα καλύτερα της χρονιάς.

Στο demo του 2009 τα πράγματα είναι σαφώς πιο άγουρα, άμεσα και ακατέργαστα, αλλά δύο κομμάτια ("Dead Ends","Half Measure") δείχνουν ότι η μπάντα αυτή δεν είναι καθόλου, μα καθόλου τυχαία.
Όπως όλες οι κυκλοφορίες της Throatruiner, έτσι και αυτή είναι διαθέσιμη για δωρεάν κατέβασμα: http://store.throatruinerrecords.com/bands/elizabeth

Antimob-Antimob (2012)

Πάει σχεδόν μήνας από την τελευταία ανάρτηση εδώ. Τελικά η προσπάθειά μου να μάθω κιθάρα, μου τρώει περισσότερο χρόνο απ'ό,τι περίμενα. Ίσως μακροπρόθεσμα να είναι καλύτερα έτσι. Ας είναι. Ανάρτηση μετά από καιρό λοιπόν, και όχι για κάποιο νέο ή κάτι 'επικάιρο', αλλά για ένα περσινό δίσκο, ο οποίος μου ξέφυγε στον καιρό του.
Τους Antimob θυμάμαι τους είχα πετύχει παλιότερα, νομίζω είχα ακούσει το ομότιτλο 7" τους, αλλά δεν είχα ασχοληθεί παραπέρα. Κακώς. Πολλές φορές οι Antimob κατατάσονται στο crust, αλλά όχι. Εδώ έχουμε καταπληκτικό hardcore punk παγκόσμιας κλάσης, με τσαμπουκά, νεύρο, ποτάμια έμπνευσης, riff-άρες, και α-δ-ι-α-ν-ό-η-τ-α πορωτικά και κολληματικά refrains. Δεν μπορώ να δώσω παραπάνω περιγραφές, το punk είναι πρώτα απ'όλα συναίσθημα, και η μπάντα έχει πιάσει ακριβώς τις παραπαίουσες δονήσεις της σύγχρονης παρακμιακής Ελλάδας και το έχει διοχετεύσει σε οχτώ κομμάτια-δυναμίτες.
Δε θέλω να λέω μεγάλα λόγια, αλλά φαντάζομαι πως αυτό που νιώθω ακούγοντας το "Antimob" είναι ακριβώς το ίδιο που ένιωσαν οι παλιότεροι όταν άκουσαν Γκουλάγκ ή Αδιέξοδο πίσω στα (με διαφορετικό τρόπο, αλλά εξίσου σκοτεινά με σήμερα) 80ς. Δεν ξέρω αν υπάρχουν κόπιες ακόμα, αλλά η μπάντα το δίνει και για free κατέβασμα εδώ: http://antimob.bandcamp.com/

Love Sex Machine - Love Sex Machine (2012)

Η συγκεκριμένη sludge δισκάρα βγήκε πέρσι και κάπου χάθηκε μέσα στον καταιγισμό κυκλοφοριών. Ας πρόσεχα. Έχω στα to-check κάμποσες κυκλοφορίες της Throatruiner που δεν έδωσα βάση πέρσι, η συγκεκριμένη εταιρία έχει τα καλύτερα λαγωνικά της πιάτσας, και το ότι δίνει τις κυκλοφορίες για free κατέβασμα την κάνει ακόμα πιο ηρωϊκή στα μάτια μου.
Οι Γάλλοι Love Sex Machine μπορεί να έχουν αντιτουριστικό (και ψιλοχαζό) όνομα, αλλά όλα διαλύονται μόλις πατήσεις το γαμημένο "play". Μιλάμε για sludge. Όχι post-sludge, ούτε stoner-sludge. Sludge. Ή πιο σωστά, SLUDGE. Με έναν συντριπτικά βαρύ ήχο που μου διαλάει τον εγκέφαλο, και κυριότερη επιρροή τους Sourvein. Οι τύποι όμως παίζουν τόσο έντονα και λυσσασμένα, που όποιες επιρροές τους χωνεύονται μέσα στις αλεπάλληλες sludge σφυριές. Στο "Warstrike Takes The Piss" π.χ. που κλείνει το δίσκο, παρά τις προφανείς Yob/Neurosis αναφορές, δεν υπάρχει κανένα επικό/συμπαντικό feeling. Μόνο αρρώστια. Η οποία συμπληρώνεται από τους (αφελείς αλλά λειτουργικούς) σεξοδιαστροφικούς στίχους. Ναι, αυτό είναι το sludge που θέλουμε.

Taurus - Life (2012)

Τους Taurus (υπάρχουν πολλές μπάντες με το ίδιο όνομα) από το Oregon τούς είχα πετύχει παλιότερα και είχα γράψει και ένα headsup, συγκεκριμένα εδώ. Πρόκειται για project της αγαπητής Stevie Floyd των Dark Castle.Τα δείγματα που είχα ακούσει τότε, μου είχαν κινήσει το ενδιαφέρον, αλλά για κάποιο λόγο δεν ασχολήθηκα έκτοτε, μέχρι πριν καμιά βδομάδα που ξανάπεσα τυχαία πάνω τους.
Παρότι το κιθαριστικό προσωπικό ύφος της Stevie είναι παρόν, οι Taurus κινούνται σε αρκετά πιο αργές ταχύτητες σε σύγκριση με τους Dark Castle, πλησιάζοντας το drone doom. Oυσιαστικα δηλαδή μιλάμε για κάτι σαν Dark Castle, αλλά με μειωμένες τις ταχύτητες στο μισό. Οι χαρακτηριστικές δυσαρμονίες της Floyd, εδώ ακούγονται περασμένες από spacey effects, και -μαζί με τα αραιά φωνητικά της- αποτελούν και τον κυριότερο λόγο να ασχοληθεί κανείς με τους Taurus, μιας και συνθετικά, το "Life" στην ολότητά του ακούγεται αρκετά ανέμπνευστο.
Πειραματικός δίσκος, απευθύνεται κυρίως σε λάτρεις της Stevie Floyd (εμ...), στους οποίους θα κρατήσει το ενδιαφέρον για 3-4 ακούσματα. Ως εκεί όμως.

Deviated Instinct / Summon the Crows - Split 7" (2012)

Η επαναδραστηριοποίηση των crust/death metal ηρώων Deviated Instinct μέσα στη χρονιά που μας πέρασε, άφησε δύο κυκλοφορίες ως πρώτα δείγματα γραφής της νέας εποχής της θρυλικής μπάντας. Το ΕΡ "Liberty Crawls to the Sanctuary of Slaves", και αυτό εδώ το split 7".  Οποιαδήποτε "κρυφή ελπίδα" περί επιστροφής στον punk ήχο των mid-80s σβήνει πλέον οριστικά, η μπάντα ακούγεται ξανά πρώτα απ'όλα death metal. Μπορεί το αποκαλυπτικό vibe να είναι αυτό ακριβώς που λατρεύουμε στο crust, η μεθοδολογία όμως είναι -όπως και στα τέλη των 90ς- death metal. Με mid tempo ταχύτητες και σαφείς ενδείξεις ότι, παρά την πολύχρονη απουσία τους, οι Deviated Instinct είναι ενήμεροι για το τι συνέβη στο ενδιάμεσο. Δεν μπορώ να πω ότι το "End Times" που συναντάμε εδώ, ή οι boltthrower-ισμοί του ΕΡ μπορούν να εκτοπίσουν απ'την καρδιά μου κυκλοφορίες του παρελθόντος όπως το "Nailed", σίγουρα όμως οι Deviated Instinct έχουν ακόμα κάτι να πουν και περιμένω περισσότερα.
Οι Summon the Crows από την άλλη, κάνουν την έκπληξη. Μπορεί να παίζουν αυτό ακριβώς το black-core (sic)  ύφος που προωθεί αβέρτα -κυρίως- η Southern Lord τα τελευταία χρόνια, μπορεί το "One More for the Gallows" του 2011 να μου'χε φανεί βαρετό, αλλά αυτά εδώ τα δύο κομμάτια βγάζουν ένταση, οργή και σκότος, έχουν καταπληκτικά old-school riffs και εν τέλει ακούγονται ακριβώς όπως πρέπει να είναι το ύφος στο οποίο κινούνται.
Δεν γνωρίζω αν το συγκεκριμένο 7" βρίσκεται ακόμα, καθώς η Nakkeskudd Plater που το κυκλοφόρησε (όπως και το άλλο περσινό ΕΡ των Deviated Instinct) σταμάτησε τη λειτουργία της λίγο μετά την κυκλοφορία του split.

ASVA & Philippe Petit - Empires Should Burn (2012)

Το συγκεκριμένο project γεννήθηκε όταν οι Strings of Consciousness άνοιξαν για τους ASVA σε κάποιο live στο Παρίσι το 2009. Ο καρπός έρχεται τρία χρόνια μετά. O Stuart Dahlquist [βλέπε Burning Witch, Goatsnake, SunnO)))] μαζί με τον δραστήριο κολαμπορίστα (sic) Philippe Petit (βλέπε συνεργασίες με Lydia Lynch, Foetus, Faust και ένα κάρο άλλα) συνθέτουν ένα soundtrack για κάποια απόκοσμη ιστορία φαντασμάτων.
Με βάση τις περιβλητικές ατμόσφαιρες και τα μεταλλικά (δεν εννοώ heavy metal) drones, καλούν τον Edward Ka-Spel (των Legendary Pink Dots) και την Jarboe (έλα που δεν την ξέρεις...) σε ψιθυριστούς μονολόγους, και διώχνουν με το καλημέρα τους τυχόν περίεργους που γοητεύτηκαν από την κινηματογραφίλα του "Presences of Absences" ανοίγοντας το δίσκο με ένα εικοσιτριάλεπτο ομώνυμο track. Κι όμως, η (υποψία) μουσικότητα(ς) θα εμφανιστεί αρκετά αργότερα, δίνοντας ένα ονειρικό χρώμα στο κλείσιμο της ιστορίας.
Συνολικά ένας πάρα πολύ καλός δίσκος για όσους καταφέρουν να τον εκτιμήσουν.

Eagle Twin - The Feather Tipped the Serpent's Scale (2012)

Οι Eagle Twin από την Utah έχουν καταφέρει να χτίσουν ένα αρκετά σεβαστό όνομα στο doom/sludge underground, δυσανάλογο με τον μικρό όγκο της δισκογραφίας τους. Με minimal σύνθεση (ντουέτο, μόνο κιθάρα/φωνή και τύμπανα), στο δεύτερο full length τους εγκαταλείπουν τις όποιες drone εμμονές προς όφελος ενός σαφώς πιο συγκεκριμένου και σχηματικού doom/sludge ύφους, φέρνοντας στο νου σχήματα όπως οι Ramesses ή οι Suma. Επιτυγχάνουν με χαρακτηριστική άνεση να χτίσουν συμπαγείς επιβλητικές αγωνιώδεις ατμόσφαιρες και συντριπτικά riffs (το Α και το Ω στα συγκεκριμένα ιδιώματα που κινούνται), δυσκολεύονται όμως να κρατήσουν κομμένη την ανάσα του ακροατή όταν αποφασίζουν να απλώσουν τις συνθέσεις πέρα από τα έξι λεπτά. Ο επίλογος πάντως με το «Crow's Theology» είναι από τα πιο πηγαία καταπιεστικά πράγματα που (δεν) ακούσαμε το 2012, και ο το άλμπουμ κλείνει με ένα ακυκλοφόρητο κομμάτι σε live εκτέλεση. Δίσκος για υπομονετικούς και θαρραλέους doom ακροατές. Τους υπόλοιπους δεν τους χρειάζονται έτσι κι αλλιώς…

SunnO))) - Rehearsal Demo Nov 11 2011 (2012)

Δεν γνωρίζω πόσοι ασχολούνται ακόμα με τις πειραματικές αναζητήσεις του συγκεκριμένου ντουέτου, πάντως μια κυκλοφορία των SunnO))) είναι πάντα σημαντικό γεγονός για την πειραματική doom κοινότητα. Ακόμα και σε μορφή ηχογραφημένης πρόβας, που κυκλοφορεί σε (για ακόμα μια φορά) περιορισμένα αντίτυπα βινυλίου. Εδώ το μονολιθικό τους ύφος εμφανίζεται προφανώς ξεγυμνωμένο από τις φινετσάτες guest συνεργασίες (που -μεταξύ μας- αποτελούσαν και το σημαντικότερο στοιχείο ενδιαφέροντος στις τελευταίες πολλές δουλειές των Anderson/O’Malley) προσεγγίζοντας τον πυρήνα της ύπαρξης των SunnO))), όπως αυτός εκφράστηκε πριν πολλά χρόνια, αρχικά στα “Grimmrobe Demos” και τελειοποιήθηκε στα “00 Void” και “Flight of the Behemoth”. Σαφές, θερμό, περιβλητικό κιθαριστικό drone doom. 36 λεπτά feedback αναθυμιάσεων ακριβώς στο ύφος που λετρεύουν να μισούν οι πολυάριθμοι haters του συγκεκριμένου σχήματος, με sample διαλλείματα από το «Posetitel Muzeya» του Konstantin Lopushansky. Αν αυτά τα τρία κομμάτια μετεξελιχθούν σε κάτι τελείως διαφορετικό σε κάποια επόμενη full length κυκλοφορία δεν μπορώ να το γνωρίζω. Προς το παρόν, οι φίλοι των SunnO))) μπορούν να λάβουν μια ακόμη δόση γνώριμης ηχητικής υπερβολής.  

Best.of.2012.

Δύσκολη χρονιά για όλους πιστεύω. Ακολουθεί μια λίστα που μπορεί να την κάνει να φαίνεται λιγότερο σκατά απ'ότι πραγματικά ήταν. Δεν έχω ευχές για το νέο χρόνο, η πραγματικότητα είναι σκληρή, και αν κάτι μας έμαθε η Κρίση, αυτό είναι να στηριζόμαστε στα πόδια μας και μόνο, οπότε κανείς δε χρειάζεται άλλον ένα παπάρα που θα ευχηθεί ένα ξύλινο 'καλή χρονιά'. Καλό κουράγιο σε όλους.

Opium Warlords - We Meditate Under the Pussy in the Sky (2012)

Eίναι πολλοί που θεωρούν τον Sami Albert Hynninen (aka Albert Witchfinder) ως την κορυφαία μορφή/φωνή του doom metal των 00s, κυριως φυσικά λόγω του λαμπρού του έργου με τους Reverend Bizarre. Λιγότεροι έχουν ασχοληθεί με τα υπόλοιπα σχήματα που έχει συμμετάσχει (π.χ. οι διαβασμένοι blackmetallers σκίζουν τα ρούχα τους για τις ηχογραφήσεις των Armanenschaft).
Η δεύτερη δουλειά του προσωπικού του σχήματος Opium Warlords έρχεται τρία χρόνια μετά από εκείνο το πανίσχυρο "Live at Colonia Dignidad" (που μόνο live δεν ήταν), και τον εμφανίζει ελαφρώς αλλαγμένο. Μικρότερη/ες διάρκεια/ες, σταθερά πειραματική drone/doom βάση, λοξοκοιτάσματα προς το black metal, ποικίλοι πειραματισμοί, αλλά απουσιάζει η στιβαρή συνοχή του πρώτου δίσκου. Σε σημεία ένιωσα κάτι αντίστοιχο με την περίπτωση των Isengard, που, παρά την πηγιαία έμπνευση και το (α)σαφές πειραματικό πλαίσιο, κάπου δεν είσαι σίγουρος αν αυτό που ακούς είναι δημιουργημένο με σοβαρότητα ή όχι. Το αρρωστημένο artwork περιπλέκει ακόμα περισσότερο την κατάσταση.
Όσοι αγνοήσουν τις υπαρξιακές ανησυχίες της από πάνω παραγράφου, θα γευτούν έναν αρρωστημένο προοδευτικό doom δίσκο. Εγώ θα προτιμήσω το ντεμπούτο του(ς).

Converge - All We Love We Leave Behind (2012)

Ξέρω ότι αυτή η παρουσίαση έρχεται αρκετά καθυστερημένα, μιας και ο δίσκος έχει ήδη κυκλοφορήσει εδώ και κάνα δίμηνο, αλλά τι να κάνουμε, κάλλιο αργά παρά ποτέ.
Στο δικό μου παράλληλο σύμπαν, οι Converge είναι η απόλυτη metalcore μπάντα και οι διάφοροι As I Lay Dying δεν υπάρχουν καν, οπότε αγνοούμε ταμπέλες τύπου "mathcore", "chaotic hardcore", "dark hardcore" που κατά καιρούς επιστρατεύονται για τους βοστωνέζους. Η υπεροχή των Converge βρίσκεται στην ικανότητά τους να ξεπετάνε μνημειώδη riffs και ρυθμούς μέσα σε έναν ορυμαγδό συμπυκνωμένης πληροφορίας και τεχνικού παιξίματος. Όπως σε κάθε δίσκο των Converge, έτσι κι εδώ η ακρόαση είναι επίπονη, μέσα στα τριανταοχτώμιση λεπτά που διαρκεί ο νέος δίσκος, περιέχεται τόση πληροφορία, που με το τέλος της ακρόασης νιώθεις ότι άκουσες 3-4 δίσκους. Παρόλα αυτά, o δίσκος δεν είναι σε καμία περίπτωση "μια από τα ίδια". Το εναρκτήριο "Aimless Arrow" είναι μάλλον ό,τι πιο μελωδικό έχει συνθέσει αυτή η μπάντα, ενώ δε μου βγαίνει απ'το μυαλό ότι οι κιθάρες του ομώνυμου κομματιού λοξοκοιτάνε προς το "Apokatastasis Panton" των Deathspell Omega. Ενδιάμεσα; Κλασικά Ο ΧΑΜΟΣ σε διαφορετικές μορφές, όπως μόνο οι Converge μπορούν.
Το "All We Love We Leave Behind" μπορεί να μην αποτελεί ένα νέο ακρογωνιαίο λίθο στην ιστορία των Converge όπως τα "Jane Doe" και "Axe to Fall", αλλά αυτή η μπάντα έχει την πολυτέλεια να συγκαταλέγει μια δισκάρα σαν αυτή εδώ στα "δεύτερα" (χοχοχοχο!) του καταλόγου της.

Goat - World Music (2012)

Σίγουρα το παρόν blog δεν είναι το ιδανικό μέρος για να βρει κανείς psych και kraut προτάσεις. Όχι ότι δεν ακούω τέτοια πράγματα (το αντίθετο), αλλά οι γνώσεις μου πάνω στο αντικείμενο είναι μάλλον επιφανειακές.
Οι συγκεκριμένοι Goat έρχονται από το Korpolombolo της Σουηδίας, πραγματικά απ'του διαόλου τη μάνα, και τους συνοδεύει μια γαραγαλιστική hyped ιστορια γεμάτη voodoo παραδόσεις και σατανισμούς. Το άλμπουμ -απ'ό,τι κατάλαβα- προκάλεσε ένα μίνι-πάταγο στους ψαγμένους κύκλους, κάτι που ανάγκασε τους διοργανωτές του Roadburn να τους κλείσουν για το επερχόμενο φεστιβάλ τον Aπρίλιο.
Προς τι ο θόρυβος λοιπόν; Κατ'αρχήν οι Goat πατάνε πάνω σε μια απίστευτα στιβαρή tribal ρυθμική βάση, ένα συνεχές voodoo σφυροκόπημα που είναι αδύνατον να σε αφήσει ασυγκίνητο. Προσοχή, δε μιλάμε για βιρτουοζιτέ τύμπανα με αλεπάλληλα γυρίσματα και τεχνικό παίξιμο που ενσωματώνουν αλλόκοτους ρυθμούς, αλλά αφοπλιστικά απλά -πλην ξεσηκωτικά- afro beats, που σε συνδυασμό με τα γυναικεία φωνητικά, δίνουν την ατμόσφαιρα μιας φρενήρους voodoo βραδιάς. Ναι, οι Goat κατέχουν την αφρικάνικη κουλτούρα και την ενσωματώνουν τέλεια μέσα στον kraut rock κορμό τους.
Ο δίσκος ξεκινάει με μια αναπάντεχη διασκεύη του "Diarabi" (του Boubacar Traore, καλλιτέχνη από το Μάλι), η οποία είναι κομβικής σημασίας για τη ροή του δίσκου, μιας και επανεμφανίζεται αισθητά διαφοροποιημένη στο τέλος του τελευταίου "Det som aldrig forandras" κλείνοντας τον κύκλο επιστρέφοντας στην αρχή. Μέχρι να φτάσουμε εκεί όμως, έχει προηγηθεί το σεισμικό groove του "Disco Fever", ένα καταπληκτικό "Golden Dawn" (παρακάμπτουμε συνειρμούς με εγχώρια σιχάματα), ένα "Let it Bleed", ένα "Run to your Mama" που σιγοτραγουδάω εδώ και μέρες και γενικά μόνο κομματάρες.
Δεν ξέρω αν κατάφερα να πείσω κανέναν να ασχοληθεί με τους Goat με αυτό το κείμενο, ίσως κάποιοι κάφροι που βρίσκουν την διέξοδό τους σε ακούσματα τύπου Grails ή Sylvester Anfang να σηκώσουν φρύδι, για μένα πάντως, είναι -μάλλον- ο τελευταίος μεγάλος δίσκος για φέτος που μπαίνει σφήνα στην top list μου.

Lucky Funeral / the Vagitarians - Split 12"

Αυτό το 12" το έχω αγοράσει καιρό, ήθελα να γράψω δυο λογάκια, αλλά το αμελούσα για τον απλούστατο λόγο ότι με μια τέτοια ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ σαν το "Bitter Sky" των Lucky Funeral, δεν καθόμουν ποτέ να τσεκάρω τι παίζει με τους Πολωνούς the Vagitarians. Τελικά δεν έχανα και τίποτα, σ'αυτή την κυκλοφορία ακούγονται σα φτωχοί συγγενείς των Mastodon, καμιά όρεξη να τους ψάξω παραπάνω.
Για το "Bitter Sky" τα'χουμε πει, ξαναπεί, και θα τα λέμε πάντα. Το καλύτερο κομμάτι των Lucky Funeral, ένας doom ογκόλιθος, με το πέρασμα με την τρομπέτα λίγο πριν το τέλος να φέρνει δάκρυα. Δε γράφονται κάθε μέρα τέτοια κομμάτια.

Atriarch - Ritual of Passing (2012)

Σε ένα παράλληλο σύμπαν, η μουσική των Atriarch θα ήταν το ατμοσφαιρικό metal που θέλουμε. Η ανάγκη διαφοροποίησής τους όμως από το στυλιζαρισμένο κοπάδι που μαζεύεται κάτω από αυτή την ταμπέλα, οδηγεί στην κατηγοριοποίηση της μπάντας από το Oregon κάτω από ασαφή tags τύπου blackened doom. Ας είναι.
Ένα χρόνο μετά το πολύ δυνατό "Forever the End", οι πιτσιρικάδες κάνουν το βήμα παραπάνω και μεταπηδούν στην Profound Lore, και στον νέο δίσκο τους διατηρούν τα συστατικά που έκαναν το ντεμπούτο τους να ξεχωρίσει, ενώ παράλληλα κάνουν και βήματα μπροστά. Mε νεανικό θράσος, σοβαρή μελέτη πάνω στις death rock και doom καταβολές τους, τολμηρά black metal σαρώματα, και no wave λοξοκοιτάγματα όπως στο Swans-ικό "Cursed", το "Ritual of Passing" είναι ένας δίσκος που αξίζει να ακούσουν όσοι θέλουν το metal τους ατμοσφαιρικό, αλλά και σοβαρό.

Okkultokrati - Snakereigns (2012)

Μπορεί για τους νορβηγούς Okkultokrati να επιστρατεύονται κατά καιρούς ψαρωτικά tags όπως blackened sludge, crust/sludge ή δεν ξέρω γω τι άλλο, όμως η αλήθεια είναι πολύ πιο απλή. Οι Okkultokrati είναι μια punk μπάντα που λατρεύει τους Celtic Frost. Απλά έχει μια πιο σύγχρονη αντίληψη σχετικά με τον ήχο της εν συγκρίσει με τους απανταχού ολντσκουλάδες. Δύο χρόνια μετά το πανίσχυρο ντεμπούτο LP "No Light For Mass", το "Snakereigns" τούς βρίσκει ελαφρώς αλλαγμένους.
Τα υλικά είναι περίπου τα ίδια, δηλαδή μια punk προσέγγιση στις διδαχές των Frost, κατεβάσματα ταχύτητας που λοξοκοιτάζουν προς sludge μεριά, σαπίλα, και (εδώ ελλατωμένο πάντως) crustοειδές τούπα-τούπα. Μεγαλύτερες σε διάρκεια και πιο πολύπλοκες συνθέσεις που -δυστυχώς- δείχνουν να αμβλύνουν την punk αμεσότητα, σταθερά καταπληκτικά φωνητικά, σπουδαία riffs, αλλά λάμπει δια της απουσίας του ένα επιβλητικό κομμάτι σαν το "Tail of the Snakewind" του ντεμπούτου. Το δε hardrockίζον "Let the Sun Receive Her King", μπορεί να σοκάρει αρνητικά στην αρχή, αλλά τελικά με κέρδισε με την πουτανιά του, και ο δίσκος κλείνει με το "Nothing Awaits" και τους Okkultokrati που θέλουμε.
Συνολικά ένας καλός δίσκος, σίγουρα κατώτερος από το ντεμπούτο, αλλά ταμάμ για κομπλεξικούς σαν εμένα που γουστάρουν να ακούνε μουσικές τύπου Dishammer και late-00s Darkthrone αλλά όχι από τους ίδιους...

Amenra - Mass V (2012)

Τώρα που το post metal μάς άφησε χρόνους, ήρθε η ώρα να ξεχωρίσουν οι άντρες απ'τα αγόρια. Οι Amenra επιστρέφουν, τέσσερα χρόνια μετά το -ήδη θεμελιώδες- "Mass IIII", με τον κρισιμότερο δίσκο της πορείας τους.
Πιο heavy και doomy από ποτέ, έχοντας κλείσει οριστικά και τις τελευταίες χαραμάδες 'γλυκού' συναισθήματος που τυχόν υπήρχαν στις προηγούμενες δουλειές τους, παρουσιάζουν το σοκαριστικό "Mass V". Μπορεί να μην υπάρχει εδώ ένα "Razoreater" ή ένα "Am Kreuz" να σε γραπώσουν με την πρώτη ακρόαση, υάρχουν όμως μακροσκελείς σε διάρκεια συνθέσεις, το χαρακτηριστικό σεισμικό vibe που εδώ ορίζεται στην απόλυτη μορφή του, και η φωνή του Colin H. Van Eeckhout πιο ώριμη και πολυεπίπεδη από ποτέ, έχοντας πάρει τα μαθήματά της στο "Afterlife" EP που προηγήθηκε. Προσπαθώ να αποφύγω κλισέ (όταν αναφερόμαστε στους Amenra) εκφράσεις τύπου "πόνος", "πάθος", "κάθαρση", αλλά δε γίνεται. Το συγκεκριμένο τρίπτυχο σφραγίζει ολόκληρη την πορεία της κολλεκτίβας από το Βέλγιο και εδώ φτάνει στην κορύφωσή του.
Δεν έχει καμία σημασία να αναφερθούν οι Neurosis-ικές καταβολές του ήχου τους ή οι Yob-ισμοί της εισαγωγής του "Boden". Οι Amenra είναι πλέον αυτόφωτοι με απόλυτα προσωπικό ήχο. Η δε συμμετοχή του Scott Kelly στο "Nowena" είναι απλά το κερασάκι στην τούρτα και επ' ουδενί δεν μπορεί να αποτελέσει "κράχτη". Για όσους δεν κατάλαβαν, αν υπάρχει ένας (1) sludge δίσκος που επιβάλλεται να ακούσετε φέτος, αυτός είναι το "Mass V".

Pig Destroyer - Book Burner (2012)

Η αποθεωτική υποδοχή του συγκεκριμένου δίσκου από τη διαδικτυακή underground κοινότητα, μόνο τυχαία δεν είναι. Οι Pig Destroyer αποτελούν εμβληματικό σχήμα του grindcore των 00ς με δίσκους-ορόσημα στο ενεργητικό τους. Πέντε χρόνια μετά το πολύ ισχυρό "Phantom Limb", ο πολύς Scott Hull (βλ. Agoraphobic Nosebleed) στήνει μια all-star σύνθεση φέρνοντας τον Adam Jarvis των Misery Index στα τύμπανα, και δίνοντας εκτεταμένο χώρο στην guest συμμετοχή της Kat Katz (των αδικοχαμένων sludge θεών Salome, αλλά και των Agoraphobic Nosebleed τα τελευταία 3-4 χρόνια) δίπλα στα κλασικά γκαρίσματα του J.R. Hayes και τα διακριτικά samples του Blake Harrison (των απερίγραπτων Hatebeak).
Με τον ήχο να έχει καθαρίσει ελαφρώς σε σύγκριση με το παρελθόν, με κυρίως χαμηλές (για grindcore ε!) ταχύτητες, αλλά και με το χαρακτηριστικό τσιμεντένιο riffing του Hull, o δίσκος δε θα εκπλήξει ιδιαίτερα κάποιον εξοικειωμένο με τη μπάντα (δεν υπάρχει κάποιος sludge πειραματισμός όπως στο "Natasha", ενώ ακόμα και η Kat έχει ξανασυμμετάσχει σε δίσκο τους στο παρελθόν), αλλά θα προσφέρει αυτό που οι Pig Destroyer γνωρίζουν να κάνουν καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο: Να προσφέρουν top class grindcore και ένα συναίσθημα μόνιμης τσίτας και ηχητικού ξυλοδαρμού. Για τη θέση του "καλύτερου Pig Destroyer δίσκου" θα πλακώνονται αιώνια τα "Prowler in the Yard" και "Terrifyer", οπότε δεν τίθεται τέτοιο θέμα εδώ, αλλά όσοι γουστάρουν Pig Destroyer, όσοι λάτρεψαν το "Agorapocalypse" των Agoraphobic Nosebleed, όσοι νιώθουν τι εστί grindcore (τουλάχιστον στη 'μεταλλική' εκδοχή του) είναι αδύνατον να μην προσκυνήσουν αυτό το δίσκο.

Uzala / Mala Suerte - splt 7" (streaming)

Μετά το σοκ του 'Uzala" LP και του "Cataract/Death Masque" 12" που το συμπλήρωσε, οι Uzala ξαναχτυπούν με νέο κομμάτι, από το καινούριο τους split με τους Mala Suerte στην King of the Monsters Records. Και τα δύο κομμάτια του 7" παίζουν streaming εδώ: http://theobelisk.net/obelisk/2012/11/06/uzala-mala-suerte-split-stream/
Το "Burned" των Uzala είναι για άλλη μια φορά μια τελειότητα, με συγκινητικά σπηλαιακό echo και γενικά μόνο κλάμα, από την άλλη οι Mala Suerte δεν εντυπωσιάζουν, μετριότατο παραδοσιακό doom.

Dragged Into Sunlight - Widowmaker (2012)

To "Hatred for Mankind" ήταν από εκείναι τα σοκ που δεν ξεπερνιούνται εύκολα. Το απάνθρωπο και μηδενιστικό death/grind/sludge metal εκείνης της κυκλοφορίας έδωσε στους βρετανούς Dragged Into Sunlight ένα cult status, το οποίο μεγάλωσε όταν το άλμπουμ επανακυκλοφόρησε το 2010 από την Prosthetic (αρχικά είχε βγει από τη Mordgrimm), και γιγαντώθηκε από την φήμη που απέκτησαν μέσω των -υπερβολικών αλλά- θορυβωδών live εμφανίσεών τους.
Στο δεύτερο άλμπουμ η μπάντα αλλάζει κατεύθυνση. Μπορεί και στο ντεμπούτο να είχαν κομμάτια με μεγάλες διάρκειες, αλλά το "Widowmaker" είναι ουσιαστικά ένα ενιαίο σαραντάλεπτο κομμάτι, κομμένο σε τρία μέρη. Μετά το εισαγωγικό ατμοσφαιρικό δεκαπεντάλεπτο, ο ακροατής έρχεται αντιμέτωπος με το νέο πρόσωπο των Dragged Into Sunlight. Δεν υπάρχουν πια blastbeats και grind σαρώματα, ενώ και ο ήχος έχει καθαρίσει αρκετά, παρότι παραμένει ανελέητα βουρκώδης. Με λίγα λόγια, το στοιχείο του αιφνιδιασμού μέσω της ηχητικής υπερβολής του παρελθόντος απουσιάζει. Στη θέση του έχει έρθει ένα πιο "στρωτό" death sludge metal ύφος, το οποίο όμως κρύβει και μία φανερή συνθετική πρόοδο. Οι εναλλαγές και οι κορυφώσεις λάμπουν ανάμεσα στα αραιά πνιχτά φωνητικά, και εν τέλει το "Widowmaker" αποδεικνύεται ένα σταθερό δεύτερο βήμα για αυτή την καταπληκτική μπάντα. Μπορεί να μη σε σοκάρει με την "ντου από παντού" ηχητική επίθεση, αλλά χτυπάει ύπουλα και χθόνια.
Streaming ολόκληρο εδώ

Chelsea Wolfe - Unknown Rooms: A Collection of Acoustic Songs (2012)

O τίτλος τα λέει όλα. Μια συλλογή με ακυκλοφόρητα κομμάτια της/των Chelsea Wolfe σε ακουστικές εκτελέσεις. Απουσιάζει η θεοσκότεινη ατμόσφαιρα του "Αποκάλυψις", αλλά εδώ αναδεικνύεται το ταλέντο της να συνθέτει τραγουδάρες. Αφοπλιστικά απλές δομές, αλλά και σπουδαίες ερμηνείες και ζεστές συνθέσεις, ξεχωρίζει σίγουρα το -ήδη γνωστό- "Sunstorm", αλλά και τα υπόλοιπα κομμάτια είναι πολύ καλά. Πολύ ωραία κυκλοφορία.