Στο δικό μου παράλληλο σύμπαν, οι Converge είναι η απόλυτη metalcore μπάντα και οι διάφοροι As I Lay Dying δεν υπάρχουν καν, οπότε αγνοούμε ταμπέλες τύπου "mathcore", "chaotic hardcore", "dark hardcore" που κατά καιρούς επιστρατεύονται για τους βοστωνέζους. Η υπεροχή των Converge βρίσκεται στην ικανότητά τους να ξεπετάνε μνημειώδη riffs και ρυθμούς μέσα σε έναν ορυμαγδό συμπυκνωμένης πληροφορίας και τεχνικού παιξίματος. Όπως σε κάθε δίσκο των Converge, έτσι κι εδώ η ακρόαση είναι επίπονη, μέσα στα τριανταοχτώμιση λεπτά που διαρκεί ο νέος δίσκος, περιέχεται τόση πληροφορία, που με το τέλος της ακρόασης νιώθεις ότι άκουσες 3-4 δίσκους. Παρόλα αυτά, o δίσκος δεν είναι σε καμία περίπτωση "μια από τα ίδια". Το εναρκτήριο "Aimless Arrow" είναι μάλλον ό,τι πιο μελωδικό έχει συνθέσει αυτή η μπάντα, ενώ δε μου βγαίνει απ'το μυαλό ότι οι κιθάρες του ομώνυμου κομματιού λοξοκοιτάνε προς το "Apokatastasis Panton" των Deathspell Omega. Ενδιάμεσα; Κλασικά Ο ΧΑΜΟΣ σε διαφορετικές μορφές, όπως μόνο οι Converge μπορούν.
Το "All We Love We Leave Behind" μπορεί να μην αποτελεί ένα νέο ακρογωνιαίο λίθο στην ιστορία των Converge όπως τα "Jane Doe" και "Axe to Fall", αλλά αυτή η μπάντα έχει την πολυτέλεια να συγκαταλέγει μια δισκάρα σαν αυτή εδώ στα "δεύτερα" (χοχοχοχο!) του καταλόγου της.
