Earth - Angels of Darkness, Demons of Light II (2012)

Αρχικά ήταν να κυκλοφορήσει τέλη 2011 ώστε να ολοκληρώσει μέσα στη χρονιά τη διλογία που άνοιξε το προηγούμενο άλμπουμ, αλλά με τις καθυστερήσεις στα χρονοδιαγράμματα, η Southern Lord το κυκλοφορεί τελικά σχεδόν ακριβώς ένα χρόνο μετά το πρώτο μέρος. To αστείο με τους Earth είναι ότι ακόμη αναφέρονται ως "drone μπάντα", παρότι ο τελευταίος δίσκος κοντά σε αυτό που σήμερα ονομάζουμε drone doom ήταν μάλλον το "Thrones and Dominions" του 1995. Μετά από ένα σωρό διαφορετικές (αλλά πάντα μινιμαλιστικές) κυκλοφορίες από τότε, εδώ, στο έβδομο συνολικά studio άλμπουμ τους, οι Earth συνεχίζουν στη ρότα που τράβηξαν από το επιτυχημένο "The Bees Made Honey in the Lion's Skull" του 2008.
Οι όποιες country αναφορές εκείνου του άλμπουμ έσβησαν στο "Angels... I", το τσέλο είναι και πάλι εδώ, η κατατονική και νωχελική ατμόσφαιρα του προηγούμενου άλμπουμ εντείνεται ακόμη περισσότερο, αλλά πλέον απουσιάζουν οι εμπνευσμένες ιδέες που περίμεναν τον ακροατή που θα κατάφερνε να συντονιστεί με τις πολύ χαλαρές δονήσεις της μουσικής του Dylan Carlson. Δοκίμασα υπό διαφορετικές συνθήκες να "πιάσω" κάτι, οτιδήποτε, αλλά το κυρίαρχο συναίσθημα είναι η οκνηρία και -εντέλει- η αδιαφορία. Κάποιες αναλαμπές υπάρχουν, κυρίως στα "A Multiplicity of Doors" και  "The Rakehell", αλλά δεν αρκούν να ανατρέψουν την αίσθηση πως αυτός εδώ ειναι ο πρώτος κακός δίσκος των Earth.

Earth - Angels of Darkness, Demons of Light I (2011)

Tους Earth δεν τους έχω βιώσει τόσο πολύ όσο τα "παιδιά" τους, τους σέβομαι απεριόριστα φυσικά, αλλά να το "Teeth of Lions" το ακούω από SunnO))) πιο εύκολα, πιο συχνά βάζω το "Ramption" παρά το "Earth 2", οπότε σε κάθε τους δουλειά έχω μηδενικές απαιτήσεις. Αν κάτσει κάτι καλό έκατσε. Αν όχι κλάιν.
Εδώ συνεχίζουν στο μοτίβο του πολυεπιτυχημένου (αχακαλόε) "the Bees...", δηλαδή ένα πράμα σαν να ακούς κλασμένος ένα blues σαρανταπεντάρι στις 33 στροφές, αλλά εδώ έχουμε και μερικές επιπλέον ομορφιές, όπως το τσέλο (btw η τσελίστρια είναι η ίδια που είχε συμμετάσχει και στο "Unplugged in New York" των Nirvana) που χρωματίζει όμορφα τις -σταθερά- μονότονες συνθέσεις. Οι τέσσερις πρώτες συνθέσεις ρέεουν αργά και στο τέλος τους μένεις με ένα νοσταλγικό συναίσθημα χαζεμένης κένωσης (στανταράκι στα τελευταία Earth albums), αλλά η πραγματικά μεγάλη στιγμή του δίσκου είναι μάλλον το εικοσάλεπτο ομώνυμο με την ααααργηηηηηή ανάπτυξη και τα μυστήρια ματζούνια στο background.
Στο δια ταύτα ρε μπάρμπα είναι καλό το άλμπουμ? Ε τι να πω αυτά τα χόρτα είναι ύπουλα και στα σκάνε στο άκυρο. Εμένα μου τα'σκασε πάντως.