Death Toll 80k - Harsh Realities (2011)

Holy Shit! Πώς μου'χε ξεφύγει αυτό εδώ σχεδόν δυο χρόνια; Λοιπόν, χωρίς πολλά-πολλά, εδώ μιλάμε για τον καλύτερο grindcore δίσκο της τελευταίας τετραετίας, πραγματικά τέτοιο σοκ έχω να το πάθω από το καλοκαίρι του 2009 που κυκλοφόρησε το "Behold the Failure" των Mumakil.
Oι Φινλανδοί Death Toll 80k παίζουν κολασμένα, ισοπεδωτικά, με μνημειακό death metal riffing, αλλά η τεράστια μαγκιά τους είναι ότι καταφέρνουν να κρατήσουν τον punk χαρακτήρα του grindcore μέσα στις metal κιθάρες. Τελειωμένο μπάχαλο δηλαδή, ζωώδη φωνητικά, και μόνο (ΜΟΝΟ όμως) κομματάρες. Δεν χωράνε άλλες περιγραφές, για grindcore μιλάμε, και στα αυτιά μου αυτός ο δίσκος είναι ήδη κλασικός.

KEN mode - Venerable (2011)

Μία από τις σημαντικές περσινές κυκλοφορίες που δεν έπιασα στον καιρό της, ήταν το τέταρτο άλμπουμ των καναδών KEN mode στην Profound Lore. Δεν είχα επαφή μαζί τους, παρότι προέρχονται από την cult εταιρία Escape Artist, η οποία προ δεκαετίας περίπου ήταν το καταφύγιο πολλών σημαντικών διαφοροποιημένων αμερικάνικων μπαντών (βλ. πρώιμοι Isis, Keelhaul, Anodyne από τους οποίους προέρχονται οι Tombs, Time in Malta κ.α.). 
Οι καναδοί κουβαλάνε αυτή ακριβώς τη φινέτσα που έκανε τις μπάντες της Escape Artist να ξεχωρίζουν. Σε μια εποχή που το mathcore βρίσκεται σε ένα εκτεταμένο τέλμα και η μόνη πρόσφατη κυκλοφορία που -πραγματικά- ξεχώρισε ήταν το "Axe to Fall", το "Venerable" στέκει αγέρωχο, αποφεύγοντας το σκόπελο των ασύλληπτων ταχυτήτων και της επίδειξης, αντίθετα, ρίχνει άφοβα τις ταχύτητες φέρνοντας στο νου τις καλύτερες στιγμές των Knut, αναδεικνύει έναν ηχητικό πλούτο δοσμένο σε δέκα μέρη, και γενικά κάνει αυτό που δεν έχει καταφέρει κανένας άλλος mathcore νέωψ την τελευταία πενταετία.
Σπουδαίο άλμπουμ, δεν ξέρω πού θα το τοποθετήσει ο χρόνος, πάντως κομμάτια σαν τα "Book Of Muscle", "The Irate Jumbuck" και το instrumental "Flight Of The Echo Hawk" κουβαλάνε τη στόφα του Μεγάλου.

Sourvein - Black Fangs (2011)

Ανασκαφών 2011 συνέχεια, με το τρίτο άλμπουμ των Sourvein που δεν το πήρα είδηση όταν βγήκε. Οι περισσότεροι γνωρίζουν τους Sourvein απλά ως "την προηγούμενη μπάντα της LIz Buckingham πριν πάει στους Electric Wizard" κάτι πέρα για πέρα άδικο, μιας και οι Sourvein υπήρξαν σημαντικότατη μπάντα, τα δύο πρώτα τους άλμπουμ είναι αιώνια διαμάντια του sludge, και ειδικά το "Will to Mangle" του 2002 αποτελεί άλμπουμ κομβικής σημασίας για την εξέλιξη του ήχου στα 00s. Η φυγή της Liz για τους Electric Wizard λίγο μετά την κυκλοφορία εκείνου του δίσκου έκοψε τη φόρα της μπάντας, η οποία επί μια δεκαετία αναλώθηκε σε κυκλοφορίες splits και EPs χωρίς όμως να καταφέρει να πιάσει ξανά τα επίπεδα του παρελθόντος.
Εννιά χρόνια μετά, το τρίτο τους άλμπουμ ξεκινάει δυναμικά με δύο μπομπάτα κομμάτια, αλλά στη συνέχεια κουράζει εύκολα, οι αλλόκοτοι ρυθμοί είναι εδώ, αλλά απουσιάζουν εκείνα τα μνημειώδη riffs που τους καθιέρωσαν. Το άλμπουμ είναι σίγουρα υπέρβαρο με συντριπτικό ήχο, αλλά τζούφιο από περιεχόμενο. Απογοήτευση δυστυχώς.

Bong - Beyond Ancient Space (2011)

Είπα να κάτσω να ψάξω λίγο τις κυκλοφορίες του 2011 που τυχόν μου ξέφυγαν. Και μία από αυτές ήταν το τρίτο full-length των Bong από το Newcastle. Παρότι έχουν ένα σκασμό από "μικρές" κυκλφορίες την τελευταία τετραετία και το όνομά τους παίζει πολύ στους Roadburn κύκλους (έχουν παίξει και στο φεστ αλλά δεν τους είχα δει), εγώ δεν είχα ασχοληθεί ως τώρα μαζί τους, ίσως λόγω του -ψιλοαφελούς- ονόματός τους που με παρέπεμπε σε weed metal χαβαλέδες τύπου Weedeater και Bongzilla.
Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά. Αυτό που άκουσα στο "Beyond Ancient Space" είναι κάτι καθρά προσωπικό, οι Bong δε μοιάζουν με κάτι άλλο, και η καλύτερη δυνατή περιγραφή θα ήταν το εξώφυλλο του "Jerusalem". Xoντρικά να πούμε πως οι Bong είναι μια sludge μπάντα που παίζει με εικόνισμα τους Hawkwind. Ή τα χαμένα βρωμοπόδαρα ξαδερφάκια των Om. Ναι, ξέρω, "έλα; τι;" και τέτοια, κι όμως γίνεται. Τρεις συνθέσεις διάρκειας 25-28 λεπτών, σκαλωματική απόκοσμη ψυχεδέλεια, ανατολίτικες μελωδίες πάνω από θορυβώδες doom background, ελάχιστα φωνητικά-τεμενάδες, αρχαϊκή μονολιθικότητα, διαστρικά trips, και τελικά ο τίτλος "Beyond Ancient Space" να αποδεικνύεται πως ταιριάζει γάντι, και το τέλος της ακρόασης να σε αφήνει να κοιτάς τα άστρα με εκατομμύρια καμμένα εγκεφαλικά κύτταρα. Άσχημο τριπ. Πολύ άσχημο.

Earth - Angels of Darkness, Demons of Light II (2012)

Αρχικά ήταν να κυκλοφορήσει τέλη 2011 ώστε να ολοκληρώσει μέσα στη χρονιά τη διλογία που άνοιξε το προηγούμενο άλμπουμ, αλλά με τις καθυστερήσεις στα χρονοδιαγράμματα, η Southern Lord το κυκλοφορεί τελικά σχεδόν ακριβώς ένα χρόνο μετά το πρώτο μέρος. To αστείο με τους Earth είναι ότι ακόμη αναφέρονται ως "drone μπάντα", παρότι ο τελευταίος δίσκος κοντά σε αυτό που σήμερα ονομάζουμε drone doom ήταν μάλλον το "Thrones and Dominions" του 1995. Μετά από ένα σωρό διαφορετικές (αλλά πάντα μινιμαλιστικές) κυκλοφορίες από τότε, εδώ, στο έβδομο συνολικά studio άλμπουμ τους, οι Earth συνεχίζουν στη ρότα που τράβηξαν από το επιτυχημένο "The Bees Made Honey in the Lion's Skull" του 2008.
Οι όποιες country αναφορές εκείνου του άλμπουμ έσβησαν στο "Angels... I", το τσέλο είναι και πάλι εδώ, η κατατονική και νωχελική ατμόσφαιρα του προηγούμενου άλμπουμ εντείνεται ακόμη περισσότερο, αλλά πλέον απουσιάζουν οι εμπνευσμένες ιδέες που περίμεναν τον ακροατή που θα κατάφερνε να συντονιστεί με τις πολύ χαλαρές δονήσεις της μουσικής του Dylan Carlson. Δοκίμασα υπό διαφορετικές συνθήκες να "πιάσω" κάτι, οτιδήποτε, αλλά το κυρίαρχο συναίσθημα είναι η οκνηρία και -εντέλει- η αδιαφορία. Κάποιες αναλαμπές υπάρχουν, κυρίως στα "A Multiplicity of Doors" και  "The Rakehell", αλλά δεν αρκούν να ανατρέψουν την αίσθηση πως αυτός εδώ ειναι ο πρώτος κακός δίσκος των Earth.

Kickback - Et le diable rit avec nous (2011)

Επιστροφή για την -ίσως- πιο πολυσυζητημένη και αμφιλεγόμενη μπάντα του ευρωπαϊκού μεταλλικού hardcore, μόλις δύο χρόνια μετά το "No Surrender". Oι γάλλοι Kickback εδώ, στον πέμπτο δίσκο τους, παρουσιάζουν ένα νέο πρόσωπο. Κατ'αρχήν απουσιάζουν τα trademark θηριώδη beatdowns που προκαλούσαν τον πανικό στα pits όλα αυτά τα χρόνια, και γιγάντωσαν τη φήμη τους. Τα πράγματα εδώ είναι πιο ώριμα, πιο εσωτερικά. Το απύθμενο μίσος φυσικά παραμένει, και βγαίνει στην επιφάνεια μια ανησυχητική και ενοχλητική ατμόσφαιρα, που δεν αρνείται τη σχέση της με τη black metal σκηνή της χώρας τους. Μπορεί σε πρώτη ανάγνωση αυτός να φαντάζει ο πιο αδύναμος δίσκος των γάλλων, αλλά δε γίνεται να αρνηθείς το γεγονός ότι -παρά τη μικρή διάρκειά του- τέτοιο σκατόψυχο δίσκο δε βρίσκεις εύκολα στην πιάτσα. Το άλμπουμ περιέχει και δύο δυνατές (αλλά όχι και συγκλονιστικές) διασκευές, σε Brainbombs και Geto Boys.

Negative Plane - Stained Glass Revelations (2011)

Δηλώνω κι επίσημα τον εαυτό μου ως "μίστερ κατόπιν εορτής" του black metal. Αφού ανακάλυψα το "Maranatha" περίπου ενάμιση χρόνο μετά την κυκλοφορία του, ήρθε η ώρα να ανακαλύψω την κορυφαία black metal κυκλοφορία του 2011 με μόλις 10 μήνες καθυστέρηση. Kαι να πεις ότι δε μου τα λέγανε...
Το δεύτερο άλμπουμ των Negative Plane λοιπόν έχει τα πάντα. Έχει μια συγκινητικά αναλογική και βρώμικη παραγωγή. Έχει και νεωτερισμούς από αυτούς που ψάχνουν οι "ορθόδοξοι". Έχει και ανείπωτες riffάρες. Και εναλλαγές ρυθμών. Και σαρδόνια φωνητικά. Τρίχες! Το "Stained Glass Revelations" κυρίως έχει ΑΥΤΗ την ατμόσφαιρα που είχαν οι Necromantia στα 90s, αυτή την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε ένα μπουντρούμι και διάφορα δαιμόνια χορεύουν ένα φρενήρες περιπαικτικό βαλς. Δεν έχει νόημα να περιγράψω άλλο. Το "Stained Glass Revelations" δεν περιγράφεται, βιώνεται.

V/A - Repulsive Deeds of Sodomy (4-way split 2011)

Η εγχώρια brutal death metal σκηνή είναι αρκετά ενεργή παρότι δεν την παρακολουθώ και πολύ στενά. Αυτό το όμορφο αυτοχρηματοδοτούμενο 4 way split CD είναι μια καλή ευκαιρία να ανακαλύψεις μερικές νέες μπάντες του χώρου.
Αρχικά οι αθηναίοι Incineration με τρία κομμάτια, κινούνται στο σκοτεινό καταιγιστικό ύφος των Incantation/Asphyx/Sinister με σωστές συνθέσεις, κάποια πολύ καλά riffs αλλά και πολύ κακό ήχο στα τύμπανα που αφαιρεί αρκετούς πόντους από το αποτέλεσμα. Ευπρόσδεκτα πάντως τα effects στο "Hewitt". Με καλύτερο ήχο θα μπορούσαν να πάνε ψηλά αυτοί.
Oι Κρέας παίζουν πάνκικο death/grind με ελληνικό στίχο, δεν περίμενα ότι θα μ'αρέσανε, αλλά τελικά μια χαρά. Κάτι σαν μια πιο χαβαλέδικη εκδοχή των Master στο πολύ περίπου, το "Μαντιχόρας" με πόρωσε όμορφα.
Οι Necrorgasm από την Κομοτηνή είναι η μπάντα με τον καλύτερο ήχο στο cd, κινούνται στο αμερικάνικο death metal ύφος των Malevolent Creation / Cannibal Corpse με ολίγη από Misery Index, πολύ δυνατή μπάντα, τέλος του μήνα κατεβαίνουν και Αθήνα για live οπότε μπαίνουν στα to check πάραυτα.
Το όνομα των κεφαλονιτών Anal Treatment XXX-Perience το είχα πρωτοσυναντήσει το καλοκαίρι όταν ήταν να παίξουν στο the Ides of August DΙY event της Χαλκίδας (τελικά ακύρωσαν). Mε τίτλους κομματιών όπως "possessed by porno-fairies" και "peocaleptra sermatoplegma" (!!!) είναι προφανής ο χώρος που κινούνται. Pornogrind λοιπόν και το χαοτικότερο υλικό του CD, η κακή μίξη στα τύμπανα εδώ λειτουργεί υπέρ τους (αντίθετα με τους Incineration), μιας και φέρνει στο νου το τελικιασμένο drum-machine του σατανά των Agoraphobic Nosebleed, και παρότι ούτε αυτοί περίμενα να μ'αρέσουν, τους κατατάσσω δίπλα στους (ήδη ηγέτες στα μάτια μου) Γέννα από Κώλο.
Κυκλοφορεί σε cd με έξοδα από τις ίδιες τις μπάντες. Streaming όλο εδώ:

AmenRa - Brethren Bound by Blood (split series I-III) (2011)

Oι βέλγοι AmenRa είναι μια από τις πέντε (5) κορυφαίες μπάντες της Ευρώπης στο χώρο του sludge, τελεία και παύλα. Είναι αδύνατον να μη σου κινήσουν το ενδιαφέρον οι AmenRa εκτός αν είσαι από αυτούς που θα σταθούν στην επιφανειακή ηχητική ομοιότητα με Neurosis. Κάποιοι ίσως θυμούνται ακόμα την εμφάνισή τους στην Αθήνα το Μάρτιο του 2009. H προσεγμένη αισθητική τους και τα ολοκληρωμένα οπτικοακουστικά concepts (σε σημεία ιδιαίτερα ενοχλητικά αλλά άρτια καλλιτεχνικά) δεν ήταν δυνατόν να περάσουν απαρατήρητα, και έτσι το επόμενο άλμπουμ της κολεκτίβας (ονόματι "Mass V") θα κυκλοφορήσει από τη Neurot.
Αυτή είναι μια σειρά από split βινύλια με τρεις μπάντες από τον "κύκλο" των AmenRa, με φανταστική αισθητική και "αλλού" τελείως artwork. Οι εκάστοτε πλευρές των AmenRa καλύπτονται με συγκλονιστικές live εκτελέσεις των "Aorte/Ritual", "Dodenakker/Nemelendelle" και "Shapeless Pain I" (αν δεν κάνω λάθος πρέπει να είναι οι ίδιες που υπάρχουν και στο "23.10" live DVD). Από τις άλλες μπάντες, οι Hive Destruction (του Kristoffer J Mondy - παλιό ιδρυτικό μέλος των Amenra) ακούγονται μάλλον μπερδεμένοι κάπου ανάμεσα στο post/sludge και το noise, τεράστια έκπληξη οι The Black Heart Rebellion όπου με διέλυσαν με το ουσιώδες post metal τους και ψάχνω κυκλοφορίες επιτόπου, ενώ το ολοκαίνουριο και ακυκλοφόρητο "Agartha" των χαοτικών metalcore-άδων Oathbreaker είναι ακόμα πιο έντονo από το υλικό του πολύ καλού φετινού τους άλμπουμ.
Oι του post metal οφείλουν να γνωρίσουν και το alter-ego των AmenRa, τους Kingdom.

best.of.2011.

Η λίστα με τα τοπς μου για το 2011, όπως την έστειλα στο avopolis.metal (όπου γνωρίζω την κοινωνικοεπαγγελματική καταξίωση και διατελώ συνεργάτης). Το 2011 ήταν τόσο σκατά (δεν το λέω μουσικά) που δεν έχω όρεξη να γράψω λογάκια, ένα άσμα σε κάθε περίπτωση αρκεί. Πάντως το κλικ στο όνομα του κάθε άλμπουμ οδηγεί στην εκάστοτε ανάρτηση με ρηβιού.
Καλό 2012 σε όλους, καλά κουράγια και μακάρι να μην είναι σαν το '11.

Dirge - Elysian Magnetic Fields (2011)

Αυτη είναι μια δύσκολη παρουσίαση για ένα δύσκολο άλμπουμ. Παρότι αυτή είναι η πρώτη μου επαφή μαζί τους, οι γάλλοι Dirge υπάρχουν από τα μέσα των 90ς, αρχικά ως industrial metal σχήμα. Εδώ χοντρικά τοποθετούνται στο post metal με στοιχεία από Neurosis και Tool, αλλά επειδή -εγώ προσωπικά- όταν ακούω για post metal με επιρροές από αυτά τα δυο σχήματα τρέχω μακριά λόγω της μπαζαρίας που έχει ανέβει στη βάρκα, ας εμβαθύνουμε λίγο στα υπόλοιπα χαρακτηριστικά που καθιστούν τους Dirge άξιους προσοχής.
Κατ'αρχήν τα industrial metal κατάλοιπα υπάρχουν εδώ κυρίως ως "πλάτες" στις συνθέσεις, και η εμπειρία της μπάντας δεν κρύβεται, η δουλειά που έχει γίνει στα ηχητικά layers οδηγεί σε καλά κρυμένα μυστικά που αποκαλύπτονται σε κάθε ακρόαση, ένα διακριτικό αλλά ουσιώδες sampling και γενικά ένας πολύ-πολύ πλούσιος ήχος.
Ηχητικά, το ύφος είναι πολύ βαρύ, αργό και σκοτεινό, τα φωνητικά είναι έντονα αλλά όχι σκισμένα/brutal, ενώ όταν "καθαρίζουν" το αποτέλεσμα αγγίζει υμνικές κορυφώσεις όπως στο εισαγωγικό "Morphée Rouge" και το "Falling", με ευφυή synths να συμπληρώνουν το παζλ. Πιο περιγραφικά, αυτό εδώ θα μπορούσε να είναι ένα άλμπουμ των Jesu αν -επιτέλους- αποφάσιζαν να προσθέσουν (πολύ) νεύρο στη μουσική τους. Πώς νιώσατε την πρώτη φορά που ακούσατε την αγχωτική δίνη των πρώιμων Isis; Έτσι νιώθω ξανά εδώ και δέκα μέρες που λιώνω αυτό το δίσκο.

Nux Vomica - Embrace the Cycles EP (2011)

Τους Nux Vomica από το Oregon δεν τους είχα και σε μεγάλη εκτίμηση κρίνοντας από το άλμπουμ "Asleep in the Ashes" του 2009 (δεν έχω ακούσει το πρώτο τους). Παρά τα πολλά blackmetal και sludge στοιχεία που μπαστάρδευαν στο crust τους, έβρισκα αδικαιολόγητες τις μεγάλες διάρκειες των κομματιών και εντελώς cheesy τα πολλά μελωδικά leads τους, κατατάσσοντάς τους στο μυαλό μου στην ίδια κατηγορία με σχήματα όπως οι Fall of Efrafa (που επίσης θεωρώ πολύ κακό για το τίποτα).
Το νέο ΕΡ τους όμως είναι μια αποκάλυψη, καθώς εδώ ακούγονται πραγματικά έντονοι, έχουν συμμαζέψει τις διάρκειες κοντά στο πεντάλεπτο, τα black στοιχεία δίνουν πόντους επιβλητικότητας και παρά τα έντονα μελωδικά στοιχεία στο "the Two", δεν ακούγονται τόσο μελό πια, αντίθετα με πόρωσαν άσχημα.
Καταπληκτική κυκλοφορία. Από δω και πέρα θα περιμένω πολλά από αυτούς.

Omega Massif - Karpatia (2011)

Το post metal είναι μια πονεμένη υπόθεση. Κραταιό στη μεγαλύτερη διάρκεια των 00ς, κατακλύστηκε από εξωφρενικά πολλές πανομοιότυπες μπάντες-κοροϊδίες, είδε το μεγαλύτερο μέρος της δυναμικής του να καταρρέει απότομα όταν οι ηγέτες του (Isis) αποφάσισαν να εγκαταλείψουν. Έκτοτε συντελείται ένα βίαιο ξεσκαρτάρισμα μεταξύ των εναπομεινάντων, όπου ελάχιστοι ξεχωρίζουν και ο κόσμος έχει πια κουραστεί. Μέσα σ'αυτή την όμορφη ατμόσφαιρα έρχεται και ψάχνει λίγη αναγνώριση το δεύτερο άλμπουμ των Omega Massif.
Oι γερμανοί, έχοντας το στρατηγικό πλεονέκτημα ότι πρόλαβαν να βγάλουν στις μέρες ακμής του είδους ένα δίσκο που οι λάτρεις του χώρου αναγνωρίζουν ως σπουδαίο, συνεχίζουν τις αφηγηματικές instrumental αναζητήσεις τους, αποφεύγουν εύκολα την παγίδα να ακουστούν "έντεχνοι", αντίθετα δίνουν χώρο στα βαριά riffs να κάνουν παιχνίδι, μπαίνοντας ανά στιγμές και με τα δυο πόδια στα χωράφια του ατμοσφαιρικού sludge. Οι μελωδίες τους πάντως μου θύμισαν το λόγο που κάποτε μου κέρδισαν το ενδιαφέρον σχήματα όπως οι Pelican ή οι Red Sparowes. Kαι το "Im Karst" είναι ένα από τα καλύτερα κομμάτια που άκουσα φέτος.

Iskra / Doom Siren - Split (2011)

To "Bureval" των καναδών Iskra είναι ένας από τους αγαπημένους μου crust δίσκους. Ακόμα θυμάμαι το σοκ όταν είχα πρωτοέρθει σε επαφή με το θορυβώδες blackmetal/crust μείγμα τους. Δύο χρόνια μετά επιστρέφουν με αυτό το split, όπου ακούγονται εξίσου θορυβώδεις, σκοτεινοί και έντονοι. Μνημειώδη black metal riffs δίπλα στo crust χυμαδιό και αποκορύφωμα την κομματάρα "Privileged Morality". Και επειδή τίποτα δεν είναι τυχαίο, η πλευρά τους κλείνει με μια πολύ καλή διασκευή στο "The Levelling Dust" των Marduk.
Οι τεξανοί Doom Siren στέκονται άξια στην άλλη πλευρά, με ένα εξίσου έντονο crust/grindcore με γερές Bolt Thrower επιρροές που προσθέτουν σε επιβλητικότητα και ένα τρομερό "War=Madness" για κλείσιμο.
Τούμπανο κυκλοφορία. Streams εδώ.
Για περισσότερα και free κατεβάσματα:
http://www.iskracrust.com/main.html
http://www.myspace.com/doomsirenatx

Negative Reaction - Frequencies From Montauk (2011)

Το όνομα των Negative Reaction ίσως να θυμίζει κάτι σε μερικούς, πρόκειται για πολύ παλιά αμερικάνικη sludge μπάντα, υπάρχουν από το '93, ενώ κάποιοι μπορεί να τους θυμούνται από το σπλιτ με τους Ramesses ή από τη συλλογή "He's No Good to Me Dead" με Grief, Sourvein και Bongzilla το 1999. Παρά τη μακρά ιστορία της, η μπάντα έχει μείνει μέχρι σήμερα στην αφάνεια σε σχέση με τις άλλες παλιοσειρές, στη δεύτερη ή τρίτη ταχύτητα. Προσωπικά όσο είχα ασχοληθεί μαζί τους μου φαίνονταν απλά οκ μπάντα, με 1-2 καλά κομμάτια σε κάθε κυκλοφορία.
Το νέο τους άλμπουμ (έκτο συνολικά) όμως είναι μια μικρή έκπληξη. Κρατώντας το πάντα απλοϊκό τους στυλ, το εμπλουτίζουν με γενναίες stoner rock καταβολές και μια έντονη -σε σημεία- sabbathίλα, τα φωνητικά παραμένουν φάλτσα και γενικά love/hate αλλά συνηθίζονται πιστεύω, το πιο εξωφρενικό απ'όλα είναι ότι όλα αυτά λειτουργούν άψογα, και τα "Docking Bay 94", "Dopamine", "Space Capsule 1" είναι υπερβολικά καλά κομμάτια για να περάσουν απαρατήρητα, χώρια που είναι και η πρώτη φορά που απαντώνται τόσες πολλές εμπνευσμένες στιγμές σε δίσκο των Negative Reaction.
Συνολικά, για ακόμα μια φορά οι Negative Reaction δε θα αλλάξουν τη ζωή κανενός, αλλά το "Frequencies From Montauk" είναι ένα -ανέλπιστα- πολύ καλό δισκάκι. Κυκλοφορεί από την cult εταιρεία psycheDOOMelic και παίζει streaming εδώ:

Burn Everything - Last Run Through The Ruins EP (2011)

Οι Burn Everything είναι από το Rochester της Nέας Υόρκης και αυτό είναι το δεύτερο ΕΡ τους, μετά το ομώνυμο του 2008. Κινούνται στο math/grind ύφος που γνώρισε μεγάλη ακμή προ δεκαετίας κυρίως από το εταιρικό δίπολο των Relapse/Hydrahead, και φέρνουν κυρίως στο νου τους σπουδαίους Burnt By The Sun, με όλιγη από Coalesce σε σημεία. Αποφεύγουν επιδέξια την παγίδα του "μελωδικού metalcore", όχι όμως και της έλλειψης πρωτοτυπίας. Οι κιθάρες όμως στο "Ambulance Chaser" και κυρίως το κλείσιμο του ΕΡ με το ατμοσφαιρικό "Crumbling Monolith" αφήνουν ισχυρές υποσχέσεις για κάτι πολύ καλό στο μέλλον.
Οι κυκλοφορίες τους είναι αυτοχρηματοδοτούμενες και διαθέσιμες για δωρεάν κατέβασμα:

Rorcal / Solar Flare - Split (2011)

Tους ελβετούς Rorcal μου τους είχε συστήσει πριν κάποια χρόνια ένας φίλος του οποίου το γούστο σέβομαι και εμπιστεύομαι. Ανέβηκαν περισσότερο στην εκτίμησή μου όταν στο Roadburn του 2010 μοίραζαν δωρεάν στον κόσμο αυτοσχέδια φωτοτυπημένα promos του επερχόμενου τότε "Heliogabalus" άλμπουμ τους. Το άλμπουμ τελικά αποδείχτηκε πολύ πιο φιλόδοξο απ' ό,τι οι ικανότητές τους επέτρεπαν (ένα κομμάτι διάρκειας εβδομήντα λεπτών), αλλά η συμπάθειά μου παρέμεινε. Πρόσφατα έμαθα την ύπαρξη του συγκεκριμένου split, παρότι έχει κυκλοφορήσει από τις αρχές του χρόνου. Στα πέντε πρώτα κομμάτια οι Solar Flare (υπάρχουν αρκετές μπάντες με αυτό το όνομα, και δεν κατάφερα να συλλέξω περισσότερα στοιχεία) κάτι προσπαθούν να χτίσουν πειραματιζόμενοι με beatless droning και ατμόσφαιρες, αλλά στο τέλος κάπου ακούγονται εντελώς κοινότυποι. Η αποκάλυψη έρχεται στο εικοσάλεπτο "La Ronde sous la Coche", όπου οι δύο μπάντες ενώνουν τις δυνάμεις τους για έναν eerie drone/doom ύμνο με επιβλητική ατμόσφαιρα και πανίσχυρα τύμπανα. Το τελείωμα με το blackmetal-σε-stretching riff είναι το κερασάκι στην τούρτα. Streaming ολόκληρο και δωρεάν κατέβασμα από τους ίδιους εδώ:

Baptists - Baptists EP (2011)

Έχω πολλάκις εκφράσει το θαυμασμό μου για τους Καναδούς θεούς Cursed και πως ψάχνω τις μπάντες που τους ακολουθούν. Για την ακρίβεια μάλλον πρέπει να είμαι σε κάποιου είδους κατώφλι το οποίο μόλις περάσω θα σιχτιρίζω τον "κατακλυσμό από Cursed κλώνους" και άλλα τέτοια φαιδρά, πάντως αυτή η στιγμή δεν έχει έρθει ακόμα οπότε μπορώ να απολαύσω με την ησυχία μου αυτό το ντεμπούτο 7" των -επίσης Καναδών- Baptists, τους οποίους έσπευσαν να τσιμπήσουν τα λαγωνικά της Southern Lord.
Εδώ τα πάντα βρωμάνε Cursed όπως καταλάβατε, από το σκατόψυχο artwork και το όνομα της μπάντας (που μου'φερε κατ'ευθείαν στο νου το "Head of the Baptist"), τα φωνητικά, τους ρυθμούς, τα riffs, τη σαπίλα, τον ήχο, όλα παραπέμπουν στους Μεγάλους, με μια πινελιά από Converge στις κιθάρες. Τα τέσσερα κομμάτια του ΕΡ είναι καταπληκτικά όμως, και αγγίζουν την ένταση και τη μαυρίλα των μεντόρων τους. Άκρως ελπιδοφόρο ντεμπούτο ΕΡ, συγκρατάω το όνομα και μπαίνει δίπλα στους Trap Them, All Pigs Must Die, Ruined Families κλπ.

Cathedral - A New Ice Age EP (2011)

Το επόμενο άλμπουμ θα είναι και το τελευταίο της μεγάλης πορείας των Cathedral. Αυτό εδώ είναι ένα ΕΡ δύο κομματιών που γεμίζει το κενό μετά το καταπληκτικό "the Guessing Game", και αν κρίνω από το ότι το "Open Mind Surgery" είχε παιχτεί live στο Roadburn του 2009, μάλλον πρόκειται για leftovers του τελευταίου άλμπουμ. Και τα δύο κομμάτια της περιορισμένης αυτής κυκλοφορίας είναι ικανοποιητικά, σε καμία περίπτωση όμως δε θα μπορούσαν να σταθούν δίπλα στις σπουδαίες στιγμές του "the Guessing Game". Έχουμε δηλαδή μια κυκλοφορία αυστηρά για φανατικούς οπαδούς των Cathedral. Το μεσαίο μέρος του  "Sabbadaius Sabbatum" πάντως είναι καταπληκτικό.

Sulaco - Build & Burn (2011)

To "celebrity status" (χαχ) που δίνει στους Sulaco η συμμετοχή του κιθαρίστα Eric Burke (βλ. πρόσφατους Brutal Truth, ενώ είχε περάσει κάποτε ως drummer από τους Kalibas) δεν πρέπει να αποπροσανατολίζει. Οι Sulaco ήταν σχετικά γνωστοί στους πιο υποψιασμένους των mathcore κύκλων, ιδίως αυτούς που έχουν σε εκτίμηση την πιο death metal πλευρά αυτού του ήχου. Κάτω από ένα από τα χειρότερα εξώφυλλα των τελευταίων χρόνων κρύβονται 7 κομμάτια χειρουργικά εκτελεσμένου death/grind, υπερσυμπυκνωμένες πληροφορίες σε πολύπλοκες συνθέσεις που όμως αφήνουν στην επιφάνεια μερικά σπουδαία riffs από την πρώτη κιόλας ακρόαση, και κομματάρες όπως το ομώνυμο ή το "It's Over Johnny". Aν έλλειπε και το ξεκάρφωτο Rush_goes_death_metal "Make a Move", όλα θα ήταν πολύ-πολύ καλύτερα.