Τα χαρακτηριστικά του ήχου τους είναι παρόντα εδώ, δηλαδή οι 60ς-70ς καταβολές και τα ιδιαίτερα (άχρωμα αλλά ταυτόχρονα αισθαντικά) φωνητικά. Παρόλα αυτά, ο δίσκος παρουσιάζει διαφοροποιήσεις σε σχέση με το υλικό του πρώτου. Καταρχήν, χωρίζεται νοητά σε δύο μέρη. Στο πρώτο, η μπάντα πιάνει το ως τώρα στυλ της και το απλώνει σε πιο prog rock μέρη, δεν υπάρχουν πια τετράλεπτα instant hard-rock hits, οι δομές πλέον είναι πιο πολύπλοκες, αλλά οποιαδήποτε αμφιβολία διαλύεται με το μεγαλειώδες εισαγωγικό "On the Wings of Gloria". Στα υπόλοιπα κομμάτια η τάσεις ποικίλουν από την μετριότητα μέχρι το μεγαλείο (ιδίως στο ομώνυμο κομμάτι), με το πρόσημο να παραμένει σταθερά θετικό συνολικά πάντως, ενώ όπως και στον προηγούμενο δίσκο, έτσι κι εδώ υπάρχει ένα -άτυπο- tribute στο "Eye of the Tiger" με το "Cruel Lover".
Το δεύτερο μέρος του δίσκου αρχίζει με το "Everlasting Saturnalia" και ολοκληρώνεται στο δεκαπεντάλεπτο "Feverdance", όπου οι the Devil's Blood κάνουν μια βουτιά στις 60s psychedelic καταβολές τους και τις αφήνουν να πάρουν το πάνω χέρι. Το αποτέλεσμα αυτών των πειραματισμών μπορεί εκτιμηθεί διαφορετικά ανάλογα με τον ακροατή. Εμένα με συνέτριψε. Δισκάρα.
