Wreck And Reference - No Content EP (2013)

Οι Wreck And Reference αποτελούν αυτή τη στιγμή το καλύτερα κρυμένο μυστικό του πειραματικού underground. Το τρομακτικό περσινό "No Youth" ζόρισε πολλούς υποψιασμένους, παρότι δεν κυκλοφόρησε (παρά αρκετό καιρό αργότερα) σε φυσική μορφή. Το νέο τους ΕΡ περιέχει μόλις δύο κομμάτια και έχει συνολική διάρκεια γύρω στα 7 λεπτά, αφήνοντας δυστυχώς τη γεύση του ανολοκλήρωτου στα χείλη. Κατά τ'άλλα, ένα ακόμα ηχητικό mindfuck, είτε κινείται σε post-punk είτε σε black metal φωνητικές οδούς. Tribal ρυθμοί, industrial θόρυβοι, εύστοχες synth "πλάτες", και πάλι μια αρρωστημένη και ζοφερή ατμόσφαιρα, που παρά το σύντομο χαρακτήρα της, απαιτεί και πάλι αφοσίωση και αριθμό ακροάσεων για να καταλάβεις τι παίζει.
Για άλλη μια φορά, η κυκλοφορία είναι αποκλειστικά ψηφιακή.

Wreck and Reference - Cannot / A Lament (live video)

photo by Caroline Harrison, Invisible Oranges

Ένα από τα πιο αινιγματικά γοητευτικά άλμπουμ του 2012 ήταν το "No Youth" των Wreck and Reference. Στις 5 Ιανουαρίου το ντουέτο εμφανίστηκε live στο Saint Vitus του Brooklyn, μαζί με τους Dysrythmia, Soren και Planning for Burial. To ανανεωμένο Invisible Orenges (αφού πέρασε υπό την κηδεμονία του Brooklyn Vegan) ανέβασε ένα υπέροχο photo live report, και ο (((unartig))) για ακόμα μια φορά ήταν εκεί για ένα κατατοπιστικό βίντεο της live εμπειρίας των Wreck and Reference (και όχι μόνο).

Wreck and Reference - No Youth (2012)

Εδώ και δύο χρόνια περίπου (πόσος καιρός πάει από τη διάλυση των Red Harvest; Κάπου τόσος τεσπά) έχω χωνέψει πως το αγαπημένο μου και άλλοτε κραταιό ιδίωμα που λέγαμε industrial metal έχει κηδευτεί για τα καλά και περιμένουμε κάνα project του Broadrick ή του Lamont να ξεχαρμανιάσουμε. Όλα αυτά μέχρι το τελευταίο δεκαήμερο που έφασαν στα ακουστικά μου το νέο τερατούργημα των P.H.O.B.O.S. (θα υπάρξει αποθέωση στο μέλλον) και τούτο δω το δεύτερο άλμπουμ των Wreck and Reference.
Ας τα πάρουμε από την αρχή. Το "No Youth" έρχεται ένα χρόνο μετά το "Black Cassette" στους υποψιασμένους, από το πουθενά σε ανυποψίαστους σαν εμένα. Χοντρικά το σχήμα ακροβατεί ανάμεσα σε έννοιες όπως industrial, doom, darkwave, experimental, noise, black metal, ambient, ανακατεύοντας τα πάντα. Η συνοχή δεν είναι παρούσα παντού, αλλά όπου είναι (στο μεγαλύτερο μέρος του τριαντάλεπτου άλμπουμ δηλαδή), το αποτέλεσμα είναι μια ηχητική δίνη που προσφέρει κινηματογραφικές ατμόσφαιρες, γνήσιο εφιαλτικό συναίσθημα, βιομηχανικό θόρυβο, φωνητικές ακροβασίες από απαγγελίες σε βαθειές dark ερμηνείες κι από κει σε deathgrunts. Το φάσμα των επιρροών είναι τεράστιο, το name-dropping αναπόφευκτα θα περάσει από τους Swans, τους Bauhaus, τους Angelic Process, τον Chu Ishikawa και αυτά δεν καλύπτουν ούτε το 10% όσων συμβαίνουν εδώ.
Δύσκολο άλμπουμ σίγουρα, αλλά για τα εύκολα υπάρχουν και οι Rammstein. Για τους τολμηρούς αυτό εδώ είναι highly recommended που λένε και στα χωριά, διατίθεται έναντι προαιρετικού αντιτίμου από τους ίδιους.