Death Drive & I Want You Dead - The ΑΩ Remixes (2014)

Το "ΑΩ" των I Want You Dead ίσως το θυμάστε, ήταν ένα από τα καλύτερα ελληνικά εφτάρια που έχουν πέσει στα χέρια μου τα τελευταία χρόνια. Ok, ξεχάστε το. Εδώ το πιάνει στα χέρια του ο noise-άς Death Drive (παλιότερα γνωστός ως Tokyo Mask) και το κόβει σε φέτες. Αυτό σημαίνει υποβρύχιες ambient καταδύσεις με μια industrial αύρα προς το τέλος, όπου μόνο οι σποραδικοί βρυχηθμοί θυμίζουν αμυδρά από πού πραγματικά προέρχεται η πρώτη ύλη της συγκεκριμένης κυκλοφορίας. Αν νοσταλγείτε τις εποχές που νομίζαμε ότι το "Oceanic Remixes" ήταν το απόλυτο γκουρμέ, ετοιμαστείτε για ένα μερακλήδικο repeat. Στο repeat.

Amenra, Syndrome, 22.09.2012, An Club, Αθήνα

Δεν ξέρω πόσοι είχαν συνειδητοποιήσει τη σημαντικότητα του συγκεκριμένου event. Κρίνοντας από την ικανοποιητικότατη προσέλευση, μάλλον αρκετοί. Οι Βέλγοι Amenra λοιπόν, είναι μια από τις σημαντικότερες ευρωπαϊκές sludge μπάντες (έστω της ατμοσφαιρικής πτέρυγας του συγκεκριμένου ήχου), και τρία χρόμια μετά την πρώτη επίσκεψή τους, έστω και χωρίς νέο άλμπουμ ακόμα, ήταν και πάλι στην Αθήνα.

Pyramids / Horseback - A Throne Without a King (2012)

Δυο από τους πιο ενεργούς ηχητικούς πειραματιστές του σύγχρονου underground ενώνουν εδώ τις δυνάμεις τους σε ακόμα ένα collaboration album. Αφενός οι Pyramids (ίσως κάποιοι θυμούνται το collaboration με τους Nadja του 2009) που στο καινούριο τους κομμάτι κινούνται σε κινηματογραφικά ambient μονοπάτια και αποτελούν μάλλον τους άτυπους «νικητές», αφετέρου οι χαμαιλέοντες Horseback που εδώ μας δίνουν ένα ambient/μετα-blackmetal πράμα, χωρίς όμως το κασεττικό lo-fi ήχο που έβγαζαν σε κυκλοφορίες σαν το "Milh Ihvh", και φυσικά μίλια μακρυά από το πρόσωπο που αρκετοί γνώρισαν στο “Invisible Mountain”. Αμφότεροι σταθερά μινιμαλιστές, στο δεύτερο μέρος ενώνουν τις δυνάμεις τους στην σαρανταπεντάλεπτη (χωρισμένη σε τέσσερα μέρη) ομώνυμη σύνθεση όπου εξερευνούν ανησυχητικά noise περιβλητικά ηχοτοπία μακριά από κάθε συμβατική έννοια μουσικότητας, φέρνοντας αμυδρά στο νου τους μεγάλους του πρώιμου industrial. Ιδιαίτερη κυκλοφορία για ιδιαίτερα γούστα. Streaming όλο εδώ:

Nadja, Aidan Baker, Horsnah, 9.11.2011, Six D.O.G.S., Αθήνα

Δε θυμάμαι πότε ήταν το τελευταίο μεγάλο drone live στην Αθήνα. Ίσως η εμφάνιση των Sunn0))) στο Αν το Δεκέμβρη του 2004; Μπορεί. Πάντως τετάρτη βράδι, μετά τη δουλειά κατέβηκα Μοναστηράκι για την πρώτη εμφάνιση των Nadja στη Αθήνα.

Horseback - The Gorgon Tongue (2011)

Ο Jenks Miller είδε τις μετοχές των Horseback να ανεβαίνουν αισθητά μετά την περσινή επανακυκλοφορία του "the Invisible Mountain" (2009) από την Relapse. Το ιδιαίτερο minimal μείγμα drone/post/blackmetal συγκίνησε αρκετό κόσμο, που προσπαθούσε μάταια να καλουπώσει το περίεργο αυτό σχήμα κάτω από μια ταμπέλα. Εκμεταλλευόμενη το momentum, η relapse ρίχνει στην αγορά αυτήν εδώ τη διπλή συλλογή. Εδώ μέσα περιλαμβάνονται 2 παλαιότερες ηχογραφήσεις του σχήματος, συγκεκριμένα το πρώτο άλμπουμ "Impale Golden Horn" από το 2007 και το περιορισμένο σε εκατό κόπιες cassette-EP "Forbidden Planet" του 2010.

NON - Blood & Flame (1987)

Σπουδαίο όνομα στο χώρο του noise, αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, ο κ. Boyd Rice έχει καλτ στάτους παρότι (μάλλον) είναι φασισταριό του κερατά. Έχει συνεργαστεί και με ονόματα όπως Current 93, Death in June και Foetus. Σ'αυτό το δίσκο ο αγνός θόρυβος ακούγεται δομημένος, κατεργασμένος και με μια έντονη ambient αύρα. Δε δοκιμάζει δηλαδή τα νεύρα σου, αλλά αν μπεις στο τριπ, σε σετάρει "όμορφα". Αγνοώ το ποιόν του δημιουργού του, και βυθίζομαι.

Thou/Leech - We Pass Like Night, From Land To Land (split 2008)

Νταξει, εμένα με ενδιέφερε περισσότερο επειδή είναι άλλη μια κορυφαία κυκλοφορία των υπεργαμάτων sludge/υπερdoomsters Thou, η οποία κινείται στα γνωστά κορυφαία επίπεδα σαπίλας, αλλά αυτά τα'χουμε πει και αλλού, οπότε πάμε στο παρασύνθημα, που είναι το 20λεπτο ατιτλο κομμάτι των Αμερικάνων Leech (καμία σχέση με τους συνονόματους Ελβετούς ποστρόκερς).

Menace Ruine - Union of irreconciliables (2010)

Για το "The Die is Cast" τα είπαμε πιο πριν. Στο νέο άλμπουμ η βάση του ήχου τους έχει παραμείνει σταθερή από το προηγούμενο, κάπως πιο lo-fi ήχος πάντως, και από κει και πέρα αρχίζει το γλέντι, αφού κάθε κομμάτι διαφοροποιείται προς άλλη κατεύθυνση. Π.χ. ενώ το εισαγωγικό "Collapse" drone-ίζει σαν να ακούς Khanate στο δάσος, το διαδέχεται το φανταστικό μελωδικό νεο-folk "The Upper Hand" μάλλον το καλύτερο κομμάτι τους μαζί με το "One Too Many" από τον προηγούμενο δίσκο. Οι noise εκρήξεις πλέον είναι πλήρως ελεγχόμενες, και προσφέρουν έπη σαν το ασύλληπτο "Not Only A Break in the Clouds but a Permanent Clearing of the Sky" όπου layers πυκνού θορύβου αιωρούνται κάτω από ήχους που θυμίζουν sonar ή υπέρηχους, όλα αυτά με μια πρωτοφανή μουσικότητα, και κορυφώνονται στο τελευταίο "Primal Waters Bed" με τα ambient-noise νέφη να κυλάνε σα χαλάκι κάτω από την τρομερή (για άλλη μια φορά) φωνή της Geneviève.

Συγκλονιστικό άλμπουμ. Στα καλύτερα της χρονιάς με συνοπτικές.