I Want You Dead - We are the Legions of Scums (2010)

Το metalcore είναι μια πονεμένη ιστορία. Άμα ρωτήσεις κάποιον που ήταν εδώ στα 90ς και κάποιον που μυήθηκε στην ακραία μουσική τα τελευταία δέκα χρόνια θα πάρεις μια τελείως διαφορετική εικόνα περί του συγκεκριμένου όρου. Το άλμπουμ των I Want You Dead είναι για μας τους "παλαιών αρχών". Με βάση το μεταλλικό hardcore της 90ς σχολής των Madball και Integrity, οι πατρινοί δίνουν ένα σύντομο αλλά εκρηκτικό άλμπουμ. Τα κομμάτια έχουν πολύ πιασάρικους ρυθμούς και σωστά κοψίματα ενώ η ρετρολαγνεία που τυχόν παραμονεύει διαλύεται από ένα τείχος τσιμεντένιων death metal επιρροών, όπως και μικρολεπτομέρειες που φανερώνουν πως τα παιδιά έχουν μυριστεί όσα συνέβησαν στην ακραία μουσική τα τελευταία χρόνια. Highlights το εισαγωγικό "Let's Get this Straight" και το πιασάρικο-μέχρι-θανάτου "Moshpit Bruise", εγγύηση για ξυλάρες στα moshpits. Το άλμπουμ κλείνει με μια διασκευή στο "Old Tyme Hardcore" των Slapshot.
Όπως πολλές μπάντες της πατρινής σκηνής, έτσι και οι IWYD διανέμουν τη μουσική τους δωρεάν (τσεκάρετε το http://thecrawlingroach.blogspot.com για περισσότερες κυκλοφορίες της πατρινής σκηνής, αξίζει), ενώ για όσους θέλουν το άλμπουμ σε απτή μορφή, υπάρχει σε LP διαθέσιμο από τους ίδιους.

Cough/The Wounded Kings - An Introduction to the Black Arts (2010)

Holy Fuck! Πώς μου'χε ξεφύγει αυτό; Αυτό εδώ το σπλιτάκι κυκλοφόρησε λίγο μετά το "Ritual Abuse" των Cough, και το εικοσάλεπτο "The Gates of Madness" τους παρουσιάζει έρποντες και απλωτούς, σταθερά εντυπωσιακά βαρείς, λίιιγο πιο κοντά στο ύφος του ντεμπούτου, χωρίς πολλούς electricwizard-ισμούς, χωρίς όμως και να προσφέρει κάτι νέο.
Η αποκάλυψη έρχεται στο δεκαπεντάλεπτο έπος "Curse of Chains" των the Wounded Kings, τους οποίους δεν είχα ξανακούσει και κοπανάω το κεφάλι μου στον τοίχο αυτή τη στιγμή γιατί μόλις είδα ότι είχαν παίξει στο Roadburn του 2010 και δεν τους είδα. Occult Doom με κατανυκτική ατμόσφαιρα, επιβλητική φωνή, ενώ όσο το κομμάτι προχωράει, απόκοσμα effects και κιθαριστικά layers συντελούν στη μύηση. Όταν πλέον μπαίνει και τα στοιχειωμένο πλήκτρα στο παιχνίδι, δεν υπάρχει επιστροφή. Το κλείσιμο με πιάνο είναι απλά το κερασάκι στην τούρτα. Δηλώνω ήδη fan, κεφάλι κάτω και βουρ να τσεκάρω τις υπόλοιπες κυκλοφορίες τους.

Castevet - "Mounds of Ash" (2010)

Να ξεκαθαρίσω ότι τα τελευταία 2-3 χρόνια όταν ακούω για post-metal και τα παράγωγά του (postblackmetal εν προκειμένω) τρέχω μακριά γιατί το θεωρώ κάτι σαν πυξ-λαξ με καινούρια πεταλιέρα, ακόμα και τους Altar of Plagues που αρκετοί γουστάρετε εγώ τους βρίσκω τέρμα βαρετούς, αυτό εδώ όμως είναι διαφορετική περίπτωση.

Eibon - Entering Darkness (2010)

Tους γάλλους Eibon τους πρότειναν τρεις άνθρωποι των οποίων το γούστο εμπιστεύομαι απόλυτα, οπότε έκατσα και τους έψαξα. Βασικό χαρακτηριστικό είναι η φανερά ενημερωμένη τους δισκοθήκη (= εύρος επιρροών), ενώ η περίπτωσή τους μοιάζει κάπως με την αντίστοιχη των Tombs.
Στους Eibon υπάρχει έντονο death metal background, καθώς βρίσκουμε τον τραγουδιστή Γιώργο Μπαλάφα και τον μπασίστα Stéphane Rivière, αμφότεροι από τους death metallers Drowning (ίσως κάποιοι τους θυμούνται), ενώ ο κιθαρίστας Guillaume Taliercio έχει παίξει και με Glorior Belli.

Integrity - The Blackest Curse (2010)

Tις τελευταίες 5-10 μέρες έχω ξεκινήσει να ακούω τις κυκλοφορίες του 2010 που δεν πρόλαβα να ακούσω μεσα στο 2010, και μια απ'αυτές ήταν και το άλμπουμ-επιστροφή μετά από επτά χρόνια των μεγάλων Integrity, της μπάντας από το Cleveland που όρισε το σύγχρονο metalcore (πριν ο όρος εκφυλιστεί).

Ludicra - The Tenant (2010)

Αυτό βγήκε το Μάρτη που μας πέρασε από την Profound Lore (αυτή τη στιγμή η πλέον hot εταιρεία στο metal) και στο τέλος της χρονιάς φιγούραρε σε αρκετές underground metal λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς (ιδίως στις ΗΠΑ).
Οι Ludicra λοιπόν από το bay area είναι μια all-star μπάντα και αυτό είναι το 4o άλμπουμ της. Εδώ βρίσκουμε τον John Cobbett (Hammers of Misfortune, ex-The Lord Weird Slough Feg) στην κιθάρα, τον Ross Sewage (έχει παίξει με Wolves in the throne room) στο μπάσο και ο Aesop Dekker (Agalloch) στα ντραμς, συνοδευόμενοι από δυο τραγουδίστριες.

Einstürzende Neubauten - "Strategies Against Architecture IV" (2010)

Ξεκαθαρίζουμε εξ αρχής ότι -πλέον- δεν κρίνω τους ΕΝ με βάση το τι ήταν κάποτε αλλά με βάση το τι είναι σήμερα (κωλοτούμπα, ναι). Το τέταρτο μέρος της ιστορικής σειράς συλλογών λοιπόν κλείνει την τελευταία τους περίοδο με δύο CD, μια διαφωτιστική ανασκόπηση της τελευταίας πιο "underground"/"DIY" οκταετίας (2002-2010). Μια οκταετία στην οποία οι Neubauten κυκλοφόρησαν πλάκα-πλάκα 13 studio albums μακρυά από τα φώτα της δημοσιότητας.

2010: Albums

Τι άκουσα, τι ξεχώρισα, τι μου έκανε εντύπωση μέσα στο 2010. λογικά μέσα στο 2011 θα ανακαλύψω κι άλλες κυκλοφορίες και θα τρέχω για έντιτ, αλλά ας είναι.

Salome - Terminal (2010)

Δεύτερο άλμπουμ (στην Profound Lore αυτή τη φορά) και τέταρτη κυκλοφορία συνολικά για τους Salome. Για όσους δεν ξέρουν, η σύνθεση είναι κιθάρα-drums και η Kat των Agoraphobic Nosebleed στη φωνή. Καθόλου μπάσο δηλαδή.
Οι υποσχέσεις που άφησαν στο περσινό split με Thou εκπληρώνονται με το παραπάνω, έχουν πλέον εγκαταλείψει οριστικά τις stoner-ιές και ξεπετάνε μερικά από τα δολοφονικότερα sludge riffs που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό (δεν κάνω πλάκα, στο δίσκο μέτρησα τουλάχιστον 6 μνημειώδη riffs). Aπό riff-ολογία σκίζουν λοιπόν, μένει να δουλέψουν και τη συνθετική τους αντίληψη μέχρι να βρουν αυτό το κάτι που θα τους φέρει στην πρώτη γραμμή, ενώ και το 17λεπτο κιθαριστικό noise "An Accident Of History" θα μπορούσε να λείπει. Λογικά πάντως, το επόμενό τους θα μας κάνει να χεστούμε πάνω μας.
Το εξώφυλλο είναι τραγικό και η χαρά του CorelDraw, αλλά η Kat πρέπει να'ναι the hottest girl of the scene αυτή τη στιγμή.

Pyramido/Suma Split LP (2010)

To 16λεπτο "Acidlindgren" των Suma υπάρχει μόνο εδώ καθως φαίνεται και είναι κι αυτό θεϊκό όπως και τα κομμάτια του "Ashes". Εδώ δοκιμάζουν και καινούρια πραματάκια στη φωνή και θωρυβώδεις πειραματισμούς και γενικώς δείχνουν να είναι σε φανταστική φόρμα. Φοβεροί και οι -επίσης σουηδοί- Pyramido στο old-school sludge τους. 12" βινύλιο από την Head Records.

Συναυλίες 2010

Οι συναυλιακές στιγμές που ομόρφυναν το 2010

Με χαώδη διαφορά από οτιδήποτε άλλο, το διήμερο των Einsturzende Neubauten ήταν κάτι πολύ περισσότερο από "εμπειρία". Καλύτερο θα γινόταν μόνο αν είχε και τρίτη μέρα και δέχονταν παραγγελιές ξερωγώ.

Zoroaster - Matador (2010)

Του'χω ρίξει κάμποσες ακροάσεις, δε μ'έχει πάρει από τα μούτρα, αλλά είναι πόλυ (ΠΟΛΥ όμως) καλό δισκάκι, και βασικά καμία σχέση με τους Zoroaster που ήξερα (τουλάχιστον από το "Dog Magic")

O ήχος σ'αυτό το άλμπουμ είναι αυτό το "μετα-sludge" της σκηνής της Georgia με γενναίες δόσεις space/ψυχεδέλειας, και εντελώς rock αντίληψη (με κύρια αναφορά τους The Cult). To sludge στοιχείο μάλλον λείπει, ή για να το θέσω καλύτερα το άλμπουμ απευθύνεται περισσότερο σε όσους γούσταραν τα τελευταία Mastodon, Boris/Astbury, Ufomammut, Kylesa κλπ, παρά όσους περιμένουν το νέο Soilent Green ή Crowbar.

Agnes Vein - Duality 2010

Λοιπόν, μη ξαναδώ μιζέριες τύπου "μπράβο στα παιδιά", "στέκει δίπλα σε κυκλοφορίες του εξωτερικού", "γκολ ο θεός Δέλλας" και άλλα κακομοίρικα κλισέ, έδω έχουμε ένα δίσκο ελληνικής μπάντας που πραγματικά ΓΑΜΑΕΙ.
O Θεσσαλονικείς Agnes Vein στο ντεμπούτο τους μπλέκουν doom, epic, sludge και black metal. Δεν ακολουθούν όμως την πεπατημένη για να τα μπλέξουνε (βλ. π.χ. Rwake), αλλά -τεράστια μαγκιά- έχουν ανακατέψει πολλά πράματα μέσα στις επιρροές τους.
Δηλαδή ακούς Agnes Vein και το μόνο πράμα που σου'ρχεται στο μυαλό είναι μια θολή Μπαθορίλα, αλλα και πάλι όχι άμεσα, οι τύποι έχουν διαβάσει και αφομοιώσει και τα "παιδιά" των Bathory.
Από κει και πέρα, ακρόαση με την ακρόαση ανακαλύπτω κι άλλα πράματα, δηλαδή το ομώνυμο (κομματάρα) μου φέρνει κάπως σε Necromantia αλλά με έναν περίεργο τρόπο, γενικότερα οι τύποι έχουνε ψαχτεί πολύ κι έχουν κάνει κάνει πολύ καλή δουλειά.

Μόνο μου παραπονάκι το εισαγωγικό "Melkor" μού ακούγεται κατώτερο από τα υπόλοιπα, αλλά ο δίσκος όσο προχωράει ανεβαίνει. "Duality"-"Outro" έχουμε τελειότητες.
Μεγάλος δίσκος.

Einstürzende Neubauten, 30-31.10.2010, Fuzz, Αθήνα

Ημέρα 1η (Σάββατο 30 Οκτωβρίου)
Πιο ταιριαστός χώρος από το γκριζομεταλλικό Fuzz δεν μπορούσε να υπάρξει για αυτό το λάιβ. Παντελώς ετερόκλητο το κοινό, κάθε καρυδιάς καρύδι μέσα. Λάιβ 3 ώρες σχεδόν, με όοοοοολα αυτά τα κλαπατσίμπαλα επί σκηνής να δημιουργούν μουσική.

Bongripper - Satan Worshipping Doom (2010)

Tους είχα ξαναπετύχει παλιότερα αυτούς εδώ, αλλά δε μου'χαν κάνει εντύπωση. Διασκεδαστικοί, αλλά ως εκεί.
Αυτό εδώ το κατέβασα αφού άκουσα το "Satan" ονλάιν και μου'πεσε το σαγόνι.
Μεγάλο άλμπουμ (γίνεται να μην είναι μεγάλο άλμπουμ με τέτοιο όνομα;) που όσο το ακούς σε τυλίγει περισσότερο, και σπάνια σκαλώνω με instrumental πράματα. Εδώ καλά-καλά τους Karma to Burn τους ψιλοβαριέμαι.

Coffinworm - When All Became None (2010)

Λίγο Iron Monkey, λίγο Corrupted, λίγο Unearthly Trance, λίγο Darkthrone και στο βάθος ο κήπος με τους Celtic Frost, ευπρόσδεκτες και οι Sepultur-ικές αρμονικές στην κιθάρα. Το μόνο (μικρό) πρόβλημά του είναι ότι τα -λίγα- αργά σημεία δεν είναι κάτι σπουδαίο, και τα -ακόμα λιγότερα- γρήγορα είναι να'χαμε να λέγαμε, αλλά στα -πάρα πολλά- mιd-tempo η μπάντα τσακίζει κόκκαλα.
Το πιο ελπιδοφόρο sludge ντεμπούτο του 2010.

Birushanah / Drain the Sky - Split (2010)

Oι Ιάπωνες Birushanah είναι οι Sigh του sludge. Από τα πιο αλλόκοτα πράματα που βρήκα στο underground τα τελευταία χρόνια. Ομολογώ πως με δυσκολεύουν αρκετά. Δεν είναι εύκολο άκουσμα. Ιδιαίτερη περίπτωση. Δεν είναι ότι είναι κακοί ή κάτι τέτοιο, είναι απλά... αλλόκοτοι. Είναι και αυτοί οι ιαπωνικοί στίχοι που το δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο. Βάλε και τα ιαπωνικά κρουστά που δεν τα'χουμε συνηθίσει (αν και πιάνουν γαμώ τους ρυθμούς).
Βασικά γαμάνε αλλά με την ίδια έννοια που γαμάνε και τα drone σχήματα. Άμα δεν είσαι στο mood, θα σου σπάσουν τα νεύρα και θα σου γαμήσουν και την ψυχολογία. Το φετινό σπλιτάκι με Drain the Sky αυτή τη στιγμή μου ακούγεται φανταστικό παρότι το κομμάτι τους "Anagura" είναι 18λεπτο. Έχουν ανοίξει για Kylesa στην Ιαπωνία αν θυμάμαι καλά, και φήμες λένε πως ο μπασίστας Sano έχει περάσει από Corrupted.
Oι DtS παρότι ψυχωμένοι, περνάνε μάλλον απαρατήρητοι.

Buzzov•en - Violence from the Vault (2010)

Οι Buzzov*en είναι από τις παλιότερες μπάντες της αμερικάνικης σκηνής. Τα πρώτα λάιβ των πιτσιρικάδων Eyehategod και Crowbar ήταν σαπόρτ σε αυτή τη μπάντα. Το ΕΡ αυτό δεν είναι καινούριο, πρόκειται για τις τελευταίες ηχογραφήσεις (του 1995) της σύνθεσης που ηχογράφησε το κλασικό "Sore" στη roadrunner ένα χρόνο νωρίτερα.
Αυθεντικό 90s αμερικάνικο sludge κατ'ευθείαν από την πηγή, πηγμένο στην φούντα, την αλητεία και την απόγνωση. Τα liner-notes του Kirk σε φάση "όσοι είστε στα ναρκωτικά να προσέχετε" ίσως και να εξηγούν πολλά.

Lucky Funeral - "The Dirty History of Mankind" (2010)

Το πρώτο τους μου άρεσε. Αλλά όχι πολύ. Γενικά τις μπαφοστονεροσλάτζ μπάντες που προσκυνάνε τους Down τις ψιλοβαριέμαι, αν και το "stay away" μου θύμιζε τα νιάτα μου που πορωνόμουν με Raging Speedhorn. Τα δύο φετινά εφτάρια σπλιτ τους ήταν τρομερά και μου'χαν ανοίξει την όρεξη. Στο δεύτερο δίσκο τους οι αθηναίοι ακούγονται περισσότερο μεταλλάδες και έχουν κάμποσα pantera/megadeth riffs μέσα. Κρίμα όμως οι 3-4 πραγματικά κομματάρες του δίσκου να θάβονται ανάμεσα σε down/pantera rip-offs.

Menace Ruine - Union of irreconciliables (2010)

Για το "The Die is Cast" τα είπαμε πιο πριν. Στο νέο άλμπουμ η βάση του ήχου τους έχει παραμείνει σταθερή από το προηγούμενο, κάπως πιο lo-fi ήχος πάντως, και από κει και πέρα αρχίζει το γλέντι, αφού κάθε κομμάτι διαφοροποιείται προς άλλη κατεύθυνση. Π.χ. ενώ το εισαγωγικό "Collapse" drone-ίζει σαν να ακούς Khanate στο δάσος, το διαδέχεται το φανταστικό μελωδικό νεο-folk "The Upper Hand" μάλλον το καλύτερο κομμάτι τους μαζί με το "One Too Many" από τον προηγούμενο δίσκο. Οι noise εκρήξεις πλέον είναι πλήρως ελεγχόμενες, και προσφέρουν έπη σαν το ασύλληπτο "Not Only A Break in the Clouds but a Permanent Clearing of the Sky" όπου layers πυκνού θορύβου αιωρούνται κάτω από ήχους που θυμίζουν sonar ή υπέρηχους, όλα αυτά με μια πρωτοφανή μουσικότητα, και κορυφώνονται στο τελευταίο "Primal Waters Bed" με τα ambient-noise νέφη να κυλάνε σα χαλάκι κάτω από την τρομερή (για άλλη μια φορά) φωνή της Geneviève.

Συγκλονιστικό άλμπουμ. Στα καλύτερα της χρονιάς με συνοπτικές.