Rwake.

Από τις πλέον ανερχόμενες μπάντες του χώρου, λίγα βήματα αλλά σταθερά ανοδικά, οι Rwake είναι κρίσιμη μπάντα για το ιδίωμα. Καταρχήν μουσικά θυμίζουν... Rwake και μόνο. Άντε ας πούμε ότι βρίσκονται σχετικά κοντά στους πρόσφατους Kylesa ως προς την συνθετική αντίληψη αλλά και πάλι όχι.

Άμα ακούσεις μια φορά rwake τους αναγνωρίζεις αμέσως, είναι η sludge μπάντα με την πιο εκτεταμένη χρήση της lead κιθάρας, και κύριο μέλημά τους είναι να γράφουν πρώτα έντονη μουσική και μετά έντονη sludge μουσική.
Οι δίσκοι τους βγάζουν μια τέζα επικίλα και μπορούν άνετα να εκτιμηθούν από ακροατές εκτός του ιδιώματος που νιώθουν το epic σα συναίσθημα και όχι σαν μανιέρα. Βασικά καταφέρνουν αυτό που κατάφεραν άλλοι μεγάλοι όπως οι Mastodon ή οι High on Fire. Όταν τους ακούς, σου'ρχεται μετά να ξεθάψεις τις παλιές κασέτες σου επειδή έχουν καταφέρει να συλλάβουν το ίδιο vibe.

Buzzov•en - Violence from the Vault (2010)

Οι Buzzov*en είναι από τις παλιότερες μπάντες της αμερικάνικης σκηνής. Τα πρώτα λάιβ των πιτσιρικάδων Eyehategod και Crowbar ήταν σαπόρτ σε αυτή τη μπάντα. Το ΕΡ αυτό δεν είναι καινούριο, πρόκειται για τις τελευταίες ηχογραφήσεις (του 1995) της σύνθεσης που ηχογράφησε το κλασικό "Sore" στη roadrunner ένα χρόνο νωρίτερα.
Αυθεντικό 90s αμερικάνικο sludge κατ'ευθείαν από την πηγή, πηγμένο στην φούντα, την αλητεία και την απόγνωση. Τα liner-notes του Kirk σε φάση "όσοι είστε στα ναρκωτικά να προσέχετε" ίσως και να εξηγούν πολλά.

Halo - Guattari (From the West Flows Grey Ash and Pestilence) [2001]

Τους είχα γνωρίσει στη συλλογή της Relapse "Contaminated 5.0" όπου είχαν το underground "hit" "Rise. Χονδρικά, παίζουν τα πάντα και τίποτα ταυτόχρονα. Κάτι σαν το όραμα του ομώνυμου δίσκου των Godflesh περασμένο από τόνους μηδενισμού και παραμόρφωσης και ένα έντονο φλερτ με το noise. Θέλει εκπαιδευμένα αυτιά σίγουρα. Από τις πιο ιδιαίτερες μπάντες των 00s αυτοί οι αυστραλοί. Το άλμπουμ πρωτοκυκλοφόρησε το 1999 αλλά ο πολύς (χα!) ο κόσμος τους έμαθε από την επανακυκλοφορία της relapse. Ήταν το τρίτο τους και ακολουθήθηκε από το "Body of Light" του 2004 που είναι κι ευτό εξίσου "εμπειρεία" αν και σαφώς κατώτερο.
Το σχήμα δείχνει δυστυχώς ανενεργό εδώ και πολλά χρόνια, παρότι επισήμως δεν έχουν διαλύσει.

Fanpage με αρκετές πληροφορίες:
http://www.myspace.com/haloau

Και διαφωτιστική η σελίδα τους στο metal-archives:
http://www.metal-archives.com/band.php?id=30752

Tombs - Winterhours (2009), Fear Is The Weapon (2010)

Winterhours (2009)
Μας ισοπέδωσαν τα μυαλά στο περσινό λάιβ τους στην Αθήνα.
Οι Tombs από το Brooklyn είναι το νέο όχημα του Mike Hill, σπουδαία μορφή της νεοϋορκέζικης σκηνής και πάλαι ποτέ ηγέτης των τρομερών mathcorers Anodyne. Το νέο σχήμα όμως μικρή σχέση έχει με το παλιό.
Τι έχουμε εδώ λοιπόν? Κατά βάση ένα περίεργο μείγμα από παλιούς Isis με τα τελευταία Deathspell Omega. Περίεργο ναι αλλά η περιγραφή πάλι αποτυχημένη είναι. Τα φωνητικά θυμίζουν κυρίως Godflesh, όπως και κάποια μονολιθικά riffs. Τα post-metal στοιχεία δεν έχουν να κάνουν τόσο με την ενορχήστρωση (παγίδα που πέφτει πολύς κόσμος τελευταία με αποτέλεσμα να γεμίζουμε πουστάκια από παντού), όσο με την τεχνική στις κιθάρες. Φανταστείτε δηλαδή κιθαριστικά θέματα a-la Explosions in the sky πάνω από αρχιδάτο rhythm section. Οι High on Fire φαίνονται κι αυτοί που και που στο δίσκο, ανάμεσα σε καταιγιστικά blackmetal παγωμένα μέρη, όπως και οι Celtic Frost (σε αρκετά riffs). Τέζα σαπίλα δηλαδή.

Τελικώς, αρκετά πρωτότυπο το μείγμα τους, το μόνο που μπορώ να παραλληλίσω είναι οι δικοί μας θεοί Sun Of Nothing ως προς την αντίληψη περί ήχου.

Συγκλονιστικός δίσκος!

Fear Is The Weapon (2010)
Αυτό δεν είναι ακριβώς νέα κυκλοφορία, είναι μια συλλογή που μαζεύει τα κομμάτια από το σπλιτ με Planks καθώς και demo εκτελέσεις κομματιών του "Winter Hours". Στα παλιά κομμάτια φαίνεται η μεγάλη εξέλιξή τους, μιας και δε θυμίζουν τόσο το sludgepostblackdoom κτήνος του περσινού άλμπουμ, αλλά την προηγούμενη μπάντα του ηγέτη Mike Hill, τους death/mathcore θεούς Anodyne με τους "σπαστικούς" ρυθμούς και τη μουντίλα. CD περιορισμένο στα 1000 αντίτυπα από τη relapse.


http://www.myspace.com/tombsbklyn

Cough - Ritual Abuse (2010)

Δεύτερο άλμπουμ για τους Cough από τη Virginia, 2 χρόνια μετά το ήδη cult ντεμπούτο "Sigillum Luciferi". Μινιμαλιστικό και ΒΑΡΥ doom/sludge το άθλημα που ειδικεύονται.

Στο μείγμα τους αυτή τη φορά κυριαρχεί περισσότερο η doom βάση και οι sludge σφυριές περιορίζονται σε διάσπαρτα σημεία και στο φοβερό ομώνυμο κομμάτι. Περισσότερο Electric Wizard/Ramesses παρά Burning Witch αυτή τη φορά δηλαδή, όχι κακέκτυπα όμως, με τις ακροάσεις ανακαλύπτεις κι άλλα στοιχεία, όπως π.χ. οι "El Mundo Frio" Corrupted-ικές μπλουζιές στο "Crooked Spine", και επίσης προς τιμήν τους έχουν αποφύγει τις ρετροβινταζίλες προς όφελος περισσότερης μαυρίλας. To "Crippled Wizard" είναι ένα από τα καλύτερα doom κομμάτια για φέτος πάντως.

Το περιτύλιγμα έρχεται από δοκιμασμένη συνταγή. Relapse records + Sanford Parker παραγωγή (ναι, πάλι!) + Glyn Scrawled στο artwork, όλα όπως και στο τελευταίο Unearthly Trance.

http://www.myspace.com/cough666

Circle of Animals - Destroy the light (2010)

Είμαι ο τελευταίος που θα επικροτούσε ένα ηλεκτρονικό project metal μουσικών, γιατί 9/10 φορές βρωμάει καθυστέρηση, εδώ όμως έχουμε κάτι διαφορετικό.
Project του θεούλη (αλλά και μαϊντανούλη) Sanford Parker (Minsk, Nachtmystium, Buried at Sea και ένα κάρο άλλοι) με τον έτερο θεούλη (αλλά όχι μαϊντανούλη) Bruce Lamont (Yakuza), αυτό εδώ είναι το ντεμπούτο άλμπουμ τους μετά το 12" "invisible war EP".

Ο δίσκος είναι ένα ΚΑΛΟ τρίμπιουτ στο ΚΑΛΟ παλιό industrial (οι ίδιοι ονομάζουν τη μουσική τους "chicago industrial" εξάλλου), ευπρόσδεκτα τα σαξ του Lamont, γενικότερα δεν έχει μέτριο κομμάτι και έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που αγαπάμε στις μπάντες που τιμά. Tο άλμπουμ είναι πολύ καλό αλλά δεν είναι καινοτόμο, είναι περισσότερο σαν να βάζεις σε μια λίστα του winamp γαμάτα ακυκλοφόρητα κομμάτια εποχής '87-'94 από αυτές τις μπάντες. Επιρροές από Skinny Puppy εγώ πάντως δεν εντόπισα, παρότι και ο ίδιος ο Parker τους αναφέρει ως επιρροή. Το άλμπουμ είναι περισσότερο "οργανικό" industrial με κύριες αφετηρίες τους Ministry και Swans.
Αυτό που δεν έχει είναι εκείνο το απροσδιόριστο "κάτι" που είχαν οι ορίτζιναλ μπάντες και έμειναν στην ιστορία (τάιμινγκ? αύρα? όραμα? κάτι τελοσπάντων). Το άλμπουμ είναι tribute και φαίνεται.
Μεγάλο σκάλωμα όμως το ομώνυμο κομμάτι που διαφοροποιείται σε πιο 70ς prog/πρωτο-electronica φάσεις (δεν κάνω namedrop γιατί δεν πολυκατέχω), από τα καλύτερα κομμάτια που άκουσα φέτος.

Δυνατός δίσκος γενικά. Δεν ξέρω μέχρι πότε θα τον μνημονεύουμε αλλά είναι πολύ καλός.


http://www.myspace.com/circleofanimals

Culted - Below the Thunders of the Upper Deep (2009)

Καναδοί.
Στη Relapse.
Για κάποιους αυτό είναι αρκετό. Περσινό ντεμπούτο, έχουν κι ένα (χωρίς λόγο ύπαρξης)  ΕΡ φετινό. Δηλώνουν "Blackened Psychedelic Doom". Κατά βάση παίζουν ένα κατάμαυρο uber-doom σάπιο πράμα, κάπως κοντινό σε Aldebaran και -φυσικά- 00s Celtic Frost και έχουν μια σιχαμερή ξεραϊλα στον ήχο σαν να πατάς νεκρά τζιτζίκια πάνω σε ξερόχορτα. Τους λείπει η συμπαγής συμπαντικότητα, αλλά έχουν την κομματάρα "Gunburn"