Agnes Vein - Soulship (2013)

Το ότι το ντεμπούτο των σαλονικιών Agnes Vein με είχε εντυπωσιάσει και τους στηρίζω με τα μπούνια, είναι κάτι που το γνωρίζουν όσοι παρακολουθούν αυτό εδώ το ιστολόγιο. Δε θα γράψω απλά "είναι γαμάτοι, ακούστε τους γαμώ!" (που ισχύει), αλλά το παρόν κείμενο αντιμετωπίζει τον δίσκο όπως του αξίζει: Όπως ακριβώς θα αντιμετώπιζα έναν οποιοδήποτε δίσκο αγαπημένης μπάντας, αν π.χ. αυτός εδώ ήταν ο νέος δίσκος των Rwake ας πούμε.
Παρότι η μπάντα το έχει διαθέσιμο για streaming εδώ και καιρό, το 'Soulship" το αγόρασα στο release-party του στην Αθήνα (όπου δυστυχώς δεν μπόρεσα, λόγω υποχρεώσεων, να κάτσω στην εμφάνισή τους, και γι αυτό και δεν υπήρξε live report), και του αφιέρωσα πάμπολλες ακροάσεις.
Αρχίζω με τα αρνητικά, για να ξεμπερδεύουμε. Το "Eventus" λίγο πριν το τέλος, μου ακούγεται αρκετά δυσκίνητο, και κάνει μια μικρή κοιλιά στο δίσκο. Οκ, πάμε παρακάτω. Εκεί που το "Duality" με είχε γραπώσει από το πρώτο άκουσμα, αυτό εδώ μου πήρε αρκετό χρόνο μέχρι να βυθιστώ στις δομές του. Σαφώς επικότερο, πολύ πιο εσωστρεφές από το ντεμπούτο, με πολύ πιο θαρραλέα και εκτεταμένη χρήση χρήση των υμνικών φωνητικών, σε σχέση με τις black metal κραυγές, αλλά κυρίως με αυθεντικό συναίσθημα. Μια ακρόαση στη μελωδία του εναρκτήριου δωδεκάλεπτου "Δι Αυγής (To Know The God Within)", το οποίο αποτελεί και το highlight του δίσκου είναι ικανή να πείσει. Κατά τ'άλλα, η μπάντα συνεχίζει να μαγειρεύει μαεστρικά doom, sludge, epic και black metal. Αν δεν είχε προηγηθεί ο δίσκος των Universe217, μάλλον αυτό εδώ θα πήγαινε καρφί για αγαπημένος μου εγχώριος δίσκος για φέτος, αλλά αυτά έχουν πραγματικά πάρα πολύ μικρή σημασία. Ακούστε. Ακούστε.

Agnes Vein - March of the Netherworld (live video)

Νέο κομμάτι Agnes Vein από το επερχόμενο "Soulship", το οποίο τσακίζει -ξανά- κόκκαλα, έστω κι αν δεν είναι στη studio μορφή του. Ακούμε κομμάτι, βλέπουμε βίντεο, νιώθουμε:

Pallbearer - Sorrow and Extinction (2012)

Φαντάζομαι οι περισσότεροι που επισκέπτονται αυτό το blog έχουν υπόψιν τους τους Pallbearer. Όχι λόγω της μακράς ιστορίας τους (ντεμπούτο άλμπουμ είναι το συγκεκριμένο), αλλά κυρίως λόγω του χαμού που έχει ήδη προκαλέσει στο underground doom κύκλωμα το "Sorrow and Extinction". Ο δίσκος κυκλοφορεί από την εταιρεία-εγγύηση Profound Lore και έχει χαιρετιστεί από αρκετό κόσμο ως ήδη κλασικός. Δε μπορώ να πω πως συμμερίζομαι τον ενθουσιασμό, όπως επίσης δεν μπορώ να παραβλέψω το γεγονός ότι οι Pallbearer καταφέρνουν να πιάσουν εκείνο το διαφωτιστικά σπαρακτικό συναίσθημα που είχε το "Watching From A Distance" των μεγάλων Warning. Και αυτό, οι γνώστες ξέρουν πως δεν είναι καθόλου απλή υπόθεση. Όχι πως το "Sorrow and Extinction" είναι το νέο "Watching From A Distance" φυσικά, αυτά τα πράματα δεν συμβαίνουν έτσι εύκολα, και -μεταξύ μας- αυτό δεν το κατάφερε ούτε το τελευταίο 40 Watt Sun, αλλά, με το χέρι στην καρδιά, το "Sorrow and Extinction" έχει αυτό ακριβώς που έχουν άλμπουμς τύπου "the Number of the Beast": Όσα "ε μα δεν είναι και τίποτα σπουδαίο το 'Devoid of Redemption' ρε παιδιά" και να ανασύρω, το ντεμπούτο των Pallbearer έχει τη στόφα του κλασικού. Και είναι υπέροχο να ακούς κλασικά άλμπουμς τον καιρό που κυκλοφορούν.

the Gates of Slumber - "the Wretch" (2011)

Δεν είχε τύχει να τσεκάρω κάποια από τις προηγούμενες δουλειές των Gates of Slumber από την Indianapolis, μόνο περιστασιακά μεμονωμένα κομμάτια. Μην ξεγελαστεί κανείς από το logo της Rise Above στο οπισθόφυλλο και τα tags στις γουικιπήδιες και τα αρκάιβς, οι ταμπέλες δε λένε πάντα την αλήθεια, οι Gates of Slumber παίζουν απλά HEAVY METAL. Αντρίκειο, μερακλήδικο, ξηγημένο, επικό, βαρύ κι ασήκωτο, όπως ακριβώς το έμαθα και λάτρεψα στην εφηβεία μου.

Agnes Vein - Duality 2010

Λοιπόν, μη ξαναδώ μιζέριες τύπου "μπράβο στα παιδιά", "στέκει δίπλα σε κυκλοφορίες του εξωτερικού", "γκολ ο θεός Δέλλας" και άλλα κακομοίρικα κλισέ, έδω έχουμε ένα δίσκο ελληνικής μπάντας που πραγματικά ΓΑΜΑΕΙ.
O Θεσσαλονικείς Agnes Vein στο ντεμπούτο τους μπλέκουν doom, epic, sludge και black metal. Δεν ακολουθούν όμως την πεπατημένη για να τα μπλέξουνε (βλ. π.χ. Rwake), αλλά -τεράστια μαγκιά- έχουν ανακατέψει πολλά πράματα μέσα στις επιρροές τους.
Δηλαδή ακούς Agnes Vein και το μόνο πράμα που σου'ρχεται στο μυαλό είναι μια θολή Μπαθορίλα, αλλα και πάλι όχι άμεσα, οι τύποι έχουν διαβάσει και αφομοιώσει και τα "παιδιά" των Bathory.
Από κει και πέρα, ακρόαση με την ακρόαση ανακαλύπτω κι άλλα πράματα, δηλαδή το ομώνυμο (κομματάρα) μου φέρνει κάπως σε Necromantia αλλά με έναν περίεργο τρόπο, γενικότερα οι τύποι έχουνε ψαχτεί πολύ κι έχουν κάνει κάνει πολύ καλή δουλειά.

Μόνο μου παραπονάκι το εισαγωγικό "Melkor" μού ακούγεται κατώτερο από τα υπόλοιπα, αλλά ο δίσκος όσο προχωράει ανεβαίνει. "Duality"-"Outro" έχουμε τελειότητες.
Μεγάλος δίσκος.

Rwake.

Από τις πλέον ανερχόμενες μπάντες του χώρου, λίγα βήματα αλλά σταθερά ανοδικά, οι Rwake είναι κρίσιμη μπάντα για το ιδίωμα. Καταρχήν μουσικά θυμίζουν... Rwake και μόνο. Άντε ας πούμε ότι βρίσκονται σχετικά κοντά στους πρόσφατους Kylesa ως προς την συνθετική αντίληψη αλλά και πάλι όχι.

Άμα ακούσεις μια φορά rwake τους αναγνωρίζεις αμέσως, είναι η sludge μπάντα με την πιο εκτεταμένη χρήση της lead κιθάρας, και κύριο μέλημά τους είναι να γράφουν πρώτα έντονη μουσική και μετά έντονη sludge μουσική.
Οι δίσκοι τους βγάζουν μια τέζα επικίλα και μπορούν άνετα να εκτιμηθούν από ακροατές εκτός του ιδιώματος που νιώθουν το epic σα συναίσθημα και όχι σαν μανιέρα. Βασικά καταφέρνουν αυτό που κατάφεραν άλλοι μεγάλοι όπως οι Mastodon ή οι High on Fire. Όταν τους ακούς, σου'ρχεται μετά να ξεθάψεις τις παλιές κασέτες σου επειδή έχουν καταφέρει να συλλάβουν το ίδιο vibe.