Swans - To Be Kind (2014)

Ακόμα θυμάμαι το συναίσθημα μετά το πέρας της πρώτης ακρόασης των πρώιμων δίσκων των Swans. Ένα συναίσθημα ασφυξίας, δυσανεξίας, αποτέλεσμα εκείνου του σαδιστικά απάνθρωπου ήχου. Μπορεί, τρεις δεκαετίες μετά από κείνους τους δίσκους ο Michael Gira να έχει απομακρυνθεί από το σαδιστικό θόρυβο, αλλά το no wave πνεύμα εκείνων των Κύκνων εμφανίζεται και στο "To Be Kind", ακόμα και χωρίς να χρειαστεί να τσιτώσει τα πάντα. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να περιγράψω τα σαρδόνια γέλια του "Just a Little Boy" ή το απλανές βλέμμα μου μετά από κάθε (μα κάθε) ακρόαση της τριανταπεντάλεπτης φρικαλεότητας "Bring the Sun / Toussaint L'Ouverture". Εδώ λείπουν ακόμα και εκείνες οι λίγες χαραμάδες φωτός που υπήρχαν στο σοκαριστικό "The Seer". Και όπως είχα γράψει και τότε "...Κάποια πράγματα δεν περιγράφονται. Βιώνωνται."
Ακούστε (με δική σας ευθύνη) ολόκληρο το δίσκο ΕΔΩ

Swans, Moa Bones, 17.5.2013, Fuzz, Αθήνα

Η σαρωτική αποδοχή του τρομακτικού "The Seer" δεν άφηνε κανένα περιθώριο. Οι Swans, δύο χρόνια μετά, ήταν και πάλι εδώ (άσχετά αν εγώ εκείνες τις μέρες τους έβλεπα στην Ολλανδία). Ένας τοίχος από Orange ήταν ήδη στημένος. Αλλά και πάλι δεν ήμουν προετοιμασμένος για αυτό που θα ακολουθούσε.

Swans - The Seer (2012)

Με τους Swans έχω μια περίεργη σχέση. Τους σέβομαι άπειρα και οι πρώιμες δουλειές τους είναι ό,τι πιο απάνθρωπα βαρύ ηχογραφήθηκε ποτέ, στηρίζω κάποια και από τα μεταγενέστερα άλμπουμ τους, αλλά γενικά, ε δεν είναι η μπάντα που ακούω κάθε μέρα. Η λάιβ εμφάνισή τους πρόπερσι ήταν απίστευτα έντονη, αλλά για κάποιο λόγο, δεν έδωσα ιδιαίτερη προσοχή στο "My Father Will Guide Me up a Rope to the Sky". Κάκως; Ίσως και όχι, μιας και έτσι το σοκ αυτού του δίσκου είναι μεγαλύτερο.
Ξέρω πολλούς που ζουν και αναπνέουν για Swans και αυτό το κείμενο δεν απευθύνεται σ'αυτούς. Αυτοί έχουν ήδη (ή τους έχει) ρουφήξει αυτό το άλμπουμ. Επίσης, δεν μπορώ να βρω κάποια ψαγμένη τσαχπινιά για να το παίξω μάγκας εδώ. Εδώ ο γερο-Gira ξαναβάζει τη Jarboe στο κόλπο και μαζί με την Karen O, τους Akron/Family και -φυσικά- το τεράστιο ταλέντο του, δημιουργεί ένα δίσκο που όμοιός του δεν υπάρχει. Τα πράγματα που συμβαίνουν στο -τεράστιο σε διάρκεια- "the Seer" δε σηκώνουν περιγραφή, δεν περιορίζονται σε ταμπέλες τύπου noise-rock, avant-garde, progressive. Τριάντα χρόνια εμπειρίας του Gira πιάνουν κάθε ταμπέλα της γαμημένης μουσικής και τη στίβουν στο λεμονοστίφτη.  Και το πραγματικά μεγάλο γλέντι γίνεται στα μεγάλα (20-40 λεπτά) κομμάτια του δίσκου.
Ξέρω, πλήρως αποτυχημένη "κριτική", αλλά κάποια πράγματα δεν περιγράφονται. Βιώνωνται. Ό,τι είδος μουσικής κι αν προτιμάτε, ακούστε αυτό το δίσκο. Δεν ξέρετε τι χάνετε όσοι δεν το'χετε κάνει.

Roadburn Festival, 14-16.4.2011, 013 και Midi theatre, Τίλμπουρχ, Ολλανδία

Τρίτη σερί χρονιά Roadburn λοιπόν. Γειά μας!
(σημ. Με κλικ στις φωτό και άνοιγμα σε νέο tab παίζει και μεγέθυνση.)

Godflesh

Οι βρετανοί Godflesh ήταν οι πρωτοπόροι του industrial metal. Μαζί με τους Ministry, ήταν τα πρώτα σχήματα που διέδωσαν στο metal κόσμο την εκτεταμένη χρήση βιομηχανικών θορύβων αγκαλιά με metal riffs. 8 χρόνια μετά την αρχική διάλυσή τους επέστρεψαν για μια σειρά περιορισμένων συναυλιών έχοντας πλέον καθολική αποδοχή, ενώ παράλληλα η earache επανακυκλοφορεί τη μεγάλη δισκογραφία τους σε box-sets.

Greymachine - Disconnected (2009)

Oκ, είναι η επιστροφή του Justin Broadrick στο ύφος των Godflesh εποχής '88-'91. Έχουν περάσει εφτά εκατομμύρια χρόνια όμως από τότε, οπότε αυτό γίνεται σήμερα μέσω της Halo noise οπτικής (O Broadrick ποτέ δεν αρνιόταν επιρροές από τα "παιδιά" του έτσι κι αλλιώς). Κοινώς, αν το "Godflesh" έβγαινε σήμερα, μάλλον κάπως έτσι θα ακουγόταν.
Τόνοι distortion και θορύβων, Swans ύφος (βεβαίως), Einsturzende Neubauten "αλυσιδιές" για να μην ξεχνιόμαστε, και κάπου στο βάθος φαίνεται και το σαρδόνια χαμόγελο του Aphex Twin. Φωνητικά κυρίως από τον Aaron Turner των Isis, αλλά δεν έχει σημασία, μιας και με τόσο distortion είναι αγνώριστα.