Integrity - The Blackest Curse (2010)

Tις τελευταίες 5-10 μέρες έχω ξεκινήσει να ακούω τις κυκλοφορίες του 2010 που δεν πρόλαβα να ακούσω μεσα στο 2010, και μια απ'αυτές ήταν και το άλμπουμ-επιστροφή μετά από επτά χρόνια των μεγάλων Integrity, της μπάντας από το Cleveland που όρισε το σύγχρονο metalcore (πριν ο όρος εκφυλιστεί).

Einstürzende Neubauten

Δημιούργημα του Blixa Bargeld, ο οποίος υπήρξε ιδρυτικό (και μόνιμο ως το 2001) μέλος και των Bad seeds του Nick Cave, οι Einstürzende Neubauten (="καταρρέοντα νεόκτιστα") υπήρξαν το επιδραστικότατο συγκρότημα που έβαλε την industrial μουσική στον χάρτη και διέγραψε μια πορεία από τον επίπονο θόρυβο ως την avant-garde pop.

Δημιουργήθηκαν το 1980 στο Δυτικό (τότε) Βερολίνο και πρέσβευαν την εφαρμογή των dada-ιστικών πρακτικών στη μουσική. Το όραμά τους ήταν η δημιουργία νέας μουσικής μέσω της καταστροφής και αποδόμησης την συστατικών της παλιάς. Η διαδικασία σύνθεσης και ηχογράφησης των πρώτων άλμπουμ τους παραμένει ακραία και ασύλληπτη ακόμα και σήμερα. Μια σάπια κιθάρα, μια απεγνωσμένη φωνή, και ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ μπορεί να δημιουργήσει ήχο. Φτυάρια, τρυπάνια, λαμαρίνες, βαρέλια, κιβώτια, τα πάντα ήταν μουσική για τους Neubauten.

Meatjack - Days of Fire (2003)

H μπάντα αυτή ακροβατούσε επιδέξια ανάμεσα στο sludge και στο noisecore (για όσους θυμούνται, κάτι τέτοιες ταμπέλες χρησιμοποιούσαμε πριν γίνουμε σοφιστικέ και μάθουμε να τα λέμε mathcore) με βασικότερη επιρροή τους Today is the Day (όχι με την έννοια της αντιγραφής, με τον τρόπο που λέμε "το justice είναι το πιο Watchtower άλμπουμ των metallica" κλπ).
Συνεχείς noisecore τσίτες, αλλά όχι μαθηματικές grindίλες, σφιγμένο συναίσθημα όπως το γνωρίσαμε στο hardcore στα 90ς, heavy καταπιεστικά riffs και το τελειωτικό 13λεπτο "Crawl" που είναι από τα καλύτερα κομμάτια που δεν έχετε ακούσει.
H μπάντα διέλυσε μετά από αυτό το δίσκο.
http://www.myspace.com/meatjack

Earth - Angels of Darkness, Demons of Light I (2011)

Tους Earth δεν τους έχω βιώσει τόσο πολύ όσο τα "παιδιά" τους, τους σέβομαι απεριόριστα φυσικά, αλλά να το "Teeth of Lions" το ακούω από SunnO))) πιο εύκολα, πιο συχνά βάζω το "Ramption" παρά το "Earth 2", οπότε σε κάθε τους δουλειά έχω μηδενικές απαιτήσεις. Αν κάτσει κάτι καλό έκατσε. Αν όχι κλάιν.
Εδώ συνεχίζουν στο μοτίβο του πολυεπιτυχημένου (αχακαλόε) "the Bees...", δηλαδή ένα πράμα σαν να ακούς κλασμένος ένα blues σαρανταπεντάρι στις 33 στροφές, αλλά εδώ έχουμε και μερικές επιπλέον ομορφιές, όπως το τσέλο (btw η τσελίστρια είναι η ίδια που είχε συμμετάσχει και στο "Unplugged in New York" των Nirvana) που χρωματίζει όμορφα τις -σταθερά- μονότονες συνθέσεις. Οι τέσσερις πρώτες συνθέσεις ρέεουν αργά και στο τέλος τους μένεις με ένα νοσταλγικό συναίσθημα χαζεμένης κένωσης (στανταράκι στα τελευταία Earth albums), αλλά η πραγματικά μεγάλη στιγμή του δίσκου είναι μάλλον το εικοσάλεπτο ομώνυμο με την ααααργηηηηηή ανάπτυξη και τα μυστήρια ματζούνια στο background.
Στο δια ταύτα ρε μπάρμπα είναι καλό το άλμπουμ? Ε τι να πω αυτά τα χόρτα είναι ύπουλα και στα σκάνε στο άκυρο. Εμένα μου τα'σκασε πάντως.

Godflesh

Οι βρετανοί Godflesh ήταν οι πρωτοπόροι του industrial metal. Μαζί με τους Ministry, ήταν τα πρώτα σχήματα που διέδωσαν στο metal κόσμο την εκτεταμένη χρήση βιομηχανικών θορύβων αγκαλιά με metal riffs. 8 χρόνια μετά την αρχική διάλυσή τους επέστρεψαν για μια σειρά περιορισμένων συναυλιών έχοντας πλέον καθολική αποδοχή, ενώ παράλληλα η earache επανακυκλοφορεί τη μεγάλη δισκογραφία τους σε box-sets.

Razor Magazine (2000)

Το περιοδικό Razor ήταν μια πρωτοποριακή κίνηση για τα ελληνικά δεδομένα της εποχής του. Πρόλαβε να βγάλει μόλις 3 τεύχη (συν ένα πιλοτικό), που ακόμα και σήμερα (11 χρόνια μετά) διαβάζω και ανακαλύπτω καινούριες απίστευτες μουσικές.
Δημιουργήθηκε από τον πρώην αρχισυντάκτη του Metal Hammer Γιώργο Δ. Φλωράκη σε συνεργασία με μερικούς ακόμα συντάκτες του εν λόγω εντύπου (Τόλης Γιοβανίτης, Πάνος Αγόρος) αλλά και συντάκτες εκτός "heavy metal" χώρου, τον Σπύρο "Set-'h" Αντωνίου (πριν γίνει "μαϊντανός") στο artwork, και -πρέπει να- ήταν η πρώτη προσπάθεια στον εγχώριο μουσικό τύπο για κάλυψη της σκληρής μουσικής μακριά από 'ταμπελικά' και 'δεινοσαυρικά' όρια.

Ludicra - The Tenant (2010)

Αυτό βγήκε το Μάρτη που μας πέρασε από την Profound Lore (αυτή τη στιγμή η πλέον hot εταιρεία στο metal) και στο τέλος της χρονιάς φιγούραρε σε αρκετές underground metal λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς (ιδίως στις ΗΠΑ).
Οι Ludicra λοιπόν από το bay area είναι μια all-star μπάντα και αυτό είναι το 4o άλμπουμ της. Εδώ βρίσκουμε τον John Cobbett (Hammers of Misfortune, ex-The Lord Weird Slough Feg) στην κιθάρα, τον Ross Sewage (έχει παίξει με Wolves in the throne room) στο μπάσο και ο Aesop Dekker (Agalloch) στα ντραμς, συνοδευόμενοι από δυο τραγουδίστριες.